Και αναπόφευκτα ήλθε η μέρα που μια ηλιαχτίδα έσκισε τον αγέρα
και κατάφερε να περάσει μέσα σε κάτι μυαλά που ανεπίτρεπτα
και απροσπέλαστα έγιναν ένα με το περιβάλλον και την απογοητευμένη σκέψη μας….
Μία σκιά που κατάφερε να φτάσει από την κοψη του ξυραφιού
περπατώντας σε μέρη αγεωγράφητα που τα σχημάτισαν δαιμονικές συνειδήσεις
και συντεχνίες οι οποίες λυμαίνονται τα όνειρα και τις προσδοκίες
ενός ολόκληρου αποπλανημένου λαού για πολλές αστείρευτες
και αταλάντευτες δεκαετίες, πληρωμένες με το αίμα
των παπούδων, των πατεράδων, των μανάδων και των γιαγιάδων μας
από τα πέτρινα και κατακαμμένα χρόνια της επιβίωσης και της ανάγκης……
Μιά οπτασία που σκούπισε τα δάκρυα και έκανε τον πόνο της φωνή στην τραγωδία
ώσπου κατάφερε να ταρακουνήσει τα θεμέλια της καθεστηκυΐας
και αδηφάγας δαγκάνας της λαϊκής συνείδησης,
για να προσδοκήσει το ανώτερο και ιδιόμορφο εκείνο ιδανικό που το λένε ΠΑΤΡΙΔΑ.
Η των Ελλήνων Μάνα, σαν την πολεμίστρια Αθηνά και την Άρτεμη.
Την Ελληνίδα που με μάτια ακόμα υγρά από τα δάκρυα
πήρε την ύστατη απόφαση να πολεμίσει για το δίκιο στο σκοτάδι
που την υπέρτατη στιγμή κατάφερε η ηλιαχτίδα να περάσει,
με ανυπεράσπιστη δυσκολία στην ρωγμή του φόβου και της συνήθειας,
που έχει κατακερματίσει μέχρι και την τελευταία πέτρα
που συγκρατεί δεμένα τα θεμέλια των ονείρων των παιδιών μας…
Δοσμένη με όρκο στη σκόνη που κράτησε μέσα στα χέρια της
και με τα μάτια στραμένα στον απύθμενο ουρανό
ξενυχτούσε στα σκαλοπάτια της απόφασης που πληγώνει
και στην ιερή οπτασία της πιό πλατειάς και ταραγμένης συνείδησης.
Πήρε στα χέρια τον άγνωστο και απαράβατο αγώνα
για να μετριάσει την αγωνία και την απόγνωση ενός ολόκληρου λαού
που προσμένει ακουμπισμένος στα πεζούλια των θαυμάτων
για να εξαργυρώσει την άυλη και άχρωμη ΕΛΠΙΔΑ που του έταξαν…!
Ενας Λαός που του κατακερμάτησαν την Πατρίδα κομμάτι κομμάτι
και συνεχίζουν με τα σαγώνια της αδηφάγας βαρβαρότητας
να κοματιάζουν την υπέρτατη αλήθεια που αιμοραγεί
σε χέρια κατακκόκινα από το αίμα των αδίστακτων και απάνθρωπων
χρηματοδοτών της καταστροφής και της ανέχειας.
Σαν τα παιδιά του φθινόπωρου που κρεμάνε στον ώμο το Άλφα
και ξεπληρώνουν τα όνειρα των χαμένων προσδοκειών τους
και παίζουν ώρες ατέλειωτες στις ατέρμονες αλάνες της νόησης,
όταν οι δάσκαλοι τριγυρίζουν στα σκαλίσματα των βιβλίων τους
και επιστρέφουν στην αδιάλειπτη κατανόηση της χαμένης ηλικίας.
Παιδιά είναι θα λένε και θα κρεμάσουν την ιδέα της απάτης
σε ένα κλωνάρι άγουρης ελιάς που ανθίζει την Άνοιξη.
Παιδιά είναι που δεν πρόλαβαν να φτάσουν στο Έψιλον
και η προσδοκία τους κοματιάστηκε στην λάμψη της σύγκρουσης
αφού το σίδερο γκρέμισε τις ελπίδες τους στο αμέριμνο άπειρο.
Κουράγιο Μανούλα και μην σε πτοούν τα ανείπωτα λόγια
που ξεστομίζουν παράλληλα στόματα στο ανήλαγο Σύμπαν.
Κουράγιο και να είσαι ήσυχη όπως εκείνη η συνείδηση που πέταξε ένα πρωί
δεμένη σε ένα όνειρο στην άκρη του Ορίζοντα που ονειρεύτικες….
Να είσαι ήσυχη όπως εκείνες οι ψυχές που τριγυρίζουν στην κοιλάδα
χωρίς να ελπίζουν σε παράλληλες υποσχέσεις διαφάνειας και ασφάλειας
που ξεστόμισαν σε ακατάλληλη ώρα τα ψεύτικα στόματα
και θα παραμείνουν αιωρούμενες στο απέραντο άπειρο
μέχρι να λάμψει η κρυμένη δικαιοσύνη των απλήστων
και να γευθούν οι ψυχούλες λίγο από την πολυπόθητη δικαίωση.
Μείνε παράνομη στην σκέψη των ατελείωτων ιδεών που σαλεύουν
σε κάποια κατασκότεινα στενά με τζαμαρίες αλεξίσφαιρων λόγων.
Γι αυτούς που φοβήθηκαν την τραγικότητα της αλήθειας
και ξεσκέπασαν το ασκί του αμετανόητου δυνάστη που σε διατάζει
χωρίς να μετράει τις σταγόνες από αίμα που χαρακώνουν τα μάγουλα.
Προχώρα λοιπόν και ρίζωσε στα όνειρα των παιδιών στις αλάνες
εκεί που ξεκίνησαν να ξεδιπλώνουν την δύναμη και την νόηση,
στους χωματόδρομους που σκεπάστηκαν και δεν υπάρχουν πιά.
Πιάσε τα χέρια των πιστών που αμάρτησαν και πες ένα λόγο γλυκό,
να σε νοιώσουν και να χαθούν μέσα στις σκέψεις τους.
Και με λίγη απρόβλεπτη χάρη μέσα σε εκείνα τα απερπάτητα σοκάκια
να αλλάξει ο χτύπος από όλες τις καρδιές και να χτυπάνε ελεύθερα….
Στην ΕΛΠΙΔΑ ελπίζουν τα παιδιά των χαμένων ονείρων
οι μεγάλοι που με κάποια αγάπη ξεχάστηκαν στα χωμάτινα δρομάκια
και οι γέροι που με το απλανές βλέμμα αναπολούν στα παγκάκια
τί έφταιξε και τί δεν υπολόγησαν σωστά την ύστατη ώρα που χάσανε…
Μην λυγάς Μάνα, Μητέρα του Λαού που προδώθηκε
περιμένει εσένα να ξεγλυστήσει από την αόρατη μέγγαινη
που συντροφεύει μερόνυχτα τα δακρυσμένα στόματα
και ξεδιπλώνει την λύπη τους κάθε πρωΐ που ανοίγουν
για να ξεστομίσουν εκείνο το χαμηλό ‘’σ’αγαπώ’’ που ξεχώριζε
από τις φωνές και τα ουρλιαχτά των βαρβάρων που γκρέμιζαν
και κατάστρεφαν όταν σιγούσαν τα κανόνια του θανάτου.
Ας γίνουμε ένα με το χώμα που σκέπασε την σκέψη σου
κι ας μετρήσουμε το οξυγόνο που μας απέμεινε στην χούφτα
για να μετριάσουμε τον πόνο των αντιθέσεων που μας τραυμάτισαν……
photo Nick115, https://pixabay.com
