Λίγο πριν αρχίσω να γράφω αυτό το άρθρο, άκουγα ένα τραγούδι, ένα μελοποιημένο ποίημα, που απλώς περιέγραφε την σημερινή κατάσταση με έναν τρόπο διαφορετικό από αυτόν των δελτίων ειδήσεων, με τις κοκορομαχίες των ανύπαρκτων λύσεων από τους ανεύθυνους πολιτικούς. «Άγρια ζωή και φως σαν χιόνι / άνθρωποι διάφανοι και μόνοι… / Σκληρός καιρός και άδικη ώρα, / κακιά νεράϊδα δίχως δώρα…/ Νύχτα καμένη, γη των αστέγων,/ μέρα των σκλάβων, των ανέργων… / Όνειρα γκρι και λόγια κρύα, σαν χειμωνιάτικα τοπία»!
Αυτή η περιγραφή αποτελεί το σήμερα. Κανείς όμως δεν ήθελε να αναζητήσει τους λόγους που φθάσαμε σε αυτήν την κατάσταση, διότι σχεδόν όλοι είτε ήσαν βολεμένοι με αυτήν είτε είχαν συμβιβασθεί, γνωρίζοντας καλά τους μηχανισμούς της. Τους μηχανισμούς ενός διεφθαρμένου κράτους. Είναι πράγματι εκπληκτικό, αν σκεφθεί κανείς σε ποιο βαθμό διαφθοράς έχει φθάσει τα τελευταία μεταπολιτευτικά χρόνια η ελληνική κοινωνία. Δεν υπάρχει τμήμα τού ιστού της, που να μην είναι βουτηγμένο στην σήψη και στην πολιτική βρώμα και δυσωδία. Όλα αυτά βεβαίως δεν ξεκίνησαν έτσι. Προηγήθηκε η θεσμοθέτηση της διαφθοράς των ηθών από τα διάφορα κόμματα εξουσίας την πορεία των οποίων ακολούθησαν διαδοχικά.
Η διαφθορά άρχισε από τις τρεις εξουσίες. Νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική. Βεβαίως, χωρίς να μένει αδιάφ(θ)ορη ακολούθησε διαπλεκόμενη και η πλειοψηφία της τετάρτης εξουσίας, δηλαδή των ΜΜΕ. Η Νομοθετική εξουσία ψήφιζε χιλιάδες «φωτογραφικούς νόμους» σε τροπολογίες νομοσχεδίων (εφευρέσεις διαφθοράς τού συστήματος), που περνούσαν νύκτα και σε περιόδους ραστώνης (διακοπών), για να εξυπηρετήσουν μεγάλα συμφέροντα και «ημετέρους». Βεβαίως σε τέτοιες κατηγορίες, που το συμφέρον τής πατρίδος μπαίνει σε δέκατη μοίρα, η αφιλοκέρδεια είναι άγνωστη λέξη. Να μη πούμε, βεβαίως, τι τραβούσε κάθε έντιμος Έλληνας επιχειρηματίας για να ανοίξει μία επιχείρηση, που θα οδηγούσε την πατρίδα σε ανάπτυξη. Καθυστερήσεις ετών, λαδώματα, χιλιάδων €υρώ, γρηγορόσημα και πολλά άλλα εκπληκτικά!
Η διαφθορά άγγιζε ακόμη και την δικαστική εξουσία. Το παραδικαστικό κύκλωμα ήταν ακόμη ένα σημείο διαπλοκής και διαφθοράς. Ακόμη και στο ποδόσφαιρο, το αθλητικό ιδεώδες είχε καλυφθεί από την ομίχλη τών στημένων παιχνιδιών!
Οι μίζες σε ημερήσια διάταξη. Το κράτος, τα υπουργεία, βουλευτές , δήμαρχοι, αντιδήμαρχοι, πολεοδομίες, ΔΕΗ κ.λπ. (με τις λίγες εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα) εξυπηρετούσαν με το αζημίωτο τους πολίτες, που άλλοτε είχαν δίκιο και άλλοτε όχι. Για να εκδόσεις ένα έγγραφο, από μία βεβαίωση, ένα πιστοποιητικό, μέχρι μία άδεια μικροπωλητού λαϊκής αγοράς έπρεπε να έχεις «μπάρμπα στην Κορώνη» ή το «χρηματικό αντικλείδι» για να ξεκλειδώσεις την πόρτα τού αυτονόητου. Η μίζα επέλυε κάθε πρόβλημα, ασχέτως δικαίου. Οι έχοντες δίκιο πλήρωναν για να επισπευθεί η υπόθεσή τους, οι παράνομοι για να νομιμοποιήσουν την παρανομία. Ένα κλασσικό σημείο διαπλοκής, που απεκαλύφθη μετά τις τελευταίες απογραφές ήσαν οι «συντάξεις – μαϊμούδες», οι οποίες είχαν δοθεί σε διαφόρους, χωρίς να τις δικαιούνται. Συντάξεις αναπηρίας σε αρτιμελείς, συντάξεις τυφλότητας σε ανοικτομάτηδες ταξιτζήδες κ.λπ. Αυτές τις συντάξεις τις πιστοποίησαν γιατροί, τις υπέγραψαν υπάλληλοι. Ποιοι τιμωρήθηκαν, ποιών δεσμεύθηκαν οι περιουσίες; Ποιοι πλήρωσαν; Ρητορικό το ερώτημα, ρητορική και η απάντηση.
Στην συνέχεια έχουμε την «βιομηχανία πλαστών πτυχίων», τα οποία αποκαλύπτονται τα τελευταία χρόνια: 4500 στην εκπαίδευση, δεκάδες χιλιάδες στις διάφορες άλλες υπηρεσίες. Τι μας λένε, δηλαδή; Ότι τόσα χρόνια κυβερνούσαν και διοικούσαν διεφθαρμένοι, ανίκανοι, πλαστογράφοι. Τόσα χρόνια, όλοι αυτοί διορίσθηκαν, πριμοδοτήθηκαν, έγιναν, π.χ. στην Παιδεία, Διευθυντές Δευτεροβάθμιας, Λυκειάρχες, Γυμνασιάρχες, στην Δημόσια Διοίκηση Προϊστάμενοι, μεγαλοστελέχη κ.λπ. Προσφάτως απελύθη επί χρόνια μεγαλοστέλεχος (ελλαδιστί γκόλντεν μπόϋ) με πλαστό πτυχίο από το πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ. Δεν ομιλώ βεβαίως για διδάκτορες από ανύπαρκτα πανεπιστήμια, όπως π.χ. το «Αλπίν της Ζυρίχης» και διάφορα άλλα.
Μέχρι σήμερα κλέφτες και απατεώνες υπουργοί επικαλούνται τον «νόμο περί ευθύνης» τους, που τους απαλλάσσει νομικά από την αποδεδειγμένη διαφθορά. Τι χρειάζεται λοιπόν; Μία πλήρης ανατροπή, διά της ψήφου. Να κυβερνήσουν ηγέτες με κύρος, που πονούν την Ελλάδα. Τους έχουν όμως στο περιθώριο, δεν τους προβάλλουν. Ο λαός πρέπει να σταματήσει να έχει κοντή μνήμη, απώλεια νου και μαζοχισμό, ώστε να μη ψηφίζει τον δήμιό του. Και να απαιτήσει να εκλεγεί κάποιος, ο οποίος να καταργήσει τον «νόμο περί ανευθυνότητος υπουργών» με αναδρομική ισχύ (το έκαναν ήδη οι Άγγλοι), θα κάνει άρση της παραγραφής των αδικημάτων και θα τιμωρήσει τους υπευθύνους από την μεταπολίτευση και μετά. Αυτή την στιγμή ένας μη εκλεγμένος και ο πλέον αντιπαθής μεταξύ του ελληνικού λαού αλωνίζει, αποφασίζει και διατάσσει. Δεν διώκονται αυτοί που έφαγαν τα χρήματα τού ελληνικού λαού, ενώ στο απυρόβλητο ευρίσκεται ο πρόεδρος της ΕΛΣΤΑΤ (δεν μπορεί να ζητήσει στοιχεία ούτε η ελληνική Δικαιοσύνη). Αν είναι δυνατόν! Απαγορεύει την έρευνα για το πώς οδηγηθήκαμε στο μνημόνιο, παίζει με το μέλλον των Ελλήνων και ειρωνεύεται τον καθένα!
Εγώ πάντως γνωρίζω ότι η Νέμεσις ακολουθεί πάντα την Ύβριν. Και η αποκατάσταση της ισορροπίας των πραγμάτων είναι κοντά. Αρκεί ο ανόητος, μέχρι σήμερα, ελληνικός λαός να βάλει λίγο μυαλό και να καταλάβει την δύναμή του! Αλλιώς θα δικαιωθεί η Άυν Ράντ, η ρωσοαμερικανίδα φιλόσοφος και συγγραφέας, η οποία έχει πει: «Όταν καταλάβεις ότι για να δημιουργήσεις κάτι πρέπει να πάρεις άδεια από κάποιον που δεν δημιουργεί απολύτως τίποτα… Όταν αποδείξεις ότι τα λεφτά δεν τα παίρνεις εσύ που δουλεύεις τίμια αλλά πάνε σε αυτόν που κάνει ύποπτες δουλειές ή έχει μια θέση με μέσον… Όταν καταλάβεις ότι πολλοί γίνονται πλούσιοι όχι με την δουλειά αλλά με δωροδοκίες και κρατικά χρήματα, επειδή ελέγχουν το πολιτικό σύστημα και ότι δεν τους προστατεύουν οι νόμοι αλλά το αντίθετο, τους προστατεύεις εσύ ο ίδιος… Όταν καταλάβεις ότι η διαφθορά ανταμείβεται ενώ η τιμιότητα μετατρέπεται σε θυσία, τότε μπορείς να βεβαιώσεις χωρίς τον φόβο να κάνεις λάθος ότι η κοινωνία σου, η πατρίδα σου, είναι καταδικασμένες»!
photo useche360, https://pixabay.com
Image by Manuel Alvarez from Pixabay
