Κάτι με πιέζει στο στήθος. Με πνίγει.
Μα ούτε να κλάψω ούτε να βογκήξω μπορώ.
Οι εφιάλτες μου είναι που παρελαύνουν μπροστά μου με εμβατήρια και μπάντες.
Με εκείνο το γοητευτικό χαμόγελο που έχουν οι διπλωμάτες στις συνδιασκέψεις.
Μα τί ζητούν από εμένα τον παρακατιανό;
Τί ζητούν από έναν άσημο και πλανημένο καλλιτέχνη;
Απ’ τον κοπετό και τον θρήνο φρικιό κατάντησα.
Με μάτια πεταγμένα έξω από τις κόγχες και άνυδρα.
Νέφος και μπαρούτι οι ταραχώδεις νύχτες μου.
Μικρές version από ολοκαυτώματα.
Λες και με χειραγωγεί ανήλιαγη μοίρα.
Αναγελάστρα.
Καταρρακτώδεις οι μαύρες σκέψεις μου. Μικροί τυραννίσκοι.
Που δεν δωροδοκούνται. Το δοκίμασα. Δεν πιάνει.
Βλέπεις, βουβάθηκα και πέθανα πολλές φορές από τον ίδιο φόβο.
Ορφάνεψα από υπομονή και χήρεψα από πίστη.
Πού κουράγιο ύστερα να αναβλέψω, πού αντοχές!
Μόνο ρουφώ μέσα μου τις μέρες της ζωής μου.
Αυτές που λεηλάτησαν οι δολοφόνισσες έγνοιες.
Όποτε παραβίαζαν τις βαριές σιδερένιες πόρτες τους,
για να τα κάνουν όλα μέσα μου
γυαλιά – καρφιά και λίμπα,
γης μαδιάμ και ρημαδιό.
Κάτι με πιέζει στο στήθος. Με πνίγει.
Άραγε φταίει η πολλή χοληστερόλη
ή η ενοχή για κάθε στρες θωρακικό;
photo Greek News FL
