Η Κοίμησή Της
η αφύπνισή μας.
Ο πόνος Της
η παρηγοριά μας.
Η αλήθεια Της
η παραμυθία μας.
Κυρά της σιωπής, Δέσποινα των στεναγμών
Δέξου τα ταξίματα της ψυχής, Παρηγορήτρα
Υπάκουσε στις δεήσεις των χειλιών, Αναφωνήτρα Εσύ.
Ημέρεψε το νου, φώτισε τον ορίζοντά του, Παντάνασσα των αιθέρων.
Θολές τούτες οι μέρες, Κυρά μου,
γαλήνεψε τα κύματα του ταραγμένου κέντρου μας, Εσύ,
η Χιλιαρμενίτισσα Παρθένος.
‘Ετσι στήνεται ξανά το γεφύρι του Ουρανού
την άγια ώρα που ακουμπά και στερεώνεται στη Γη.
Μυστήριο μέγα, δημιούργημα πίστης, άγγιγμα ψυχής θεϊκό και άχραντο
Αγκαλιά ανοιχτή, άπλωσε τα χέρια στα παιδιά Σου, Χώρα του Αχώρητου,
που συχνά ξεστρατίζουν και χάνονται, Οδηγήτρα μου.
Εσύ, που γεύτηκες το ποτήριον του μεγαλύτερου πόνου,
δείγμα κι αυτό της ανθρώπινης φύσης Σου
Ελέησον τον άνθρωπο που σπαράζει στην άγνοια του εγωισμού του.
Την ώρα που βυθίζεται στο σκοτάδι της αβύσσου, άπλωσε το χέρι Σου
Ρόδο της ζωής αμάραντο και αειθαλές.
Μικρό κι αδύναμο το δημιούργημα του σπλάχνου Σου
Απέραντη κι αμόλυντη η δική Σου αγάπη.
Όποιος τον πόνο βίωσε μέχρι το μεδούλι του
Όποιος ένιωσε τον Άνθρωπο στο μεγαλείο του
ανάβει την ψυχή με το φυτίλι της αγάπης.
Ποιος σπαραγμός, άραγε, να΄ ναι ο μεγαλύτερος
Το βάσανο του σώματος την ώρα του μαρτυρίου
ή το μαρτύριο της ψυχής όσο κρατά η ζήση;
Το Έλεος Εκείνης
η δική μας συγγνώμη…
H δική Της σκέπη
το δικό μας δάκρυ…(Γ.Γ.)
Υ.Γ.(11/8/2026): Σε Εκείνη που με την Κοίμησή Της ο ουρανός έγινε πλατύτερος και απέκτησε βάθος μέσα στο πλάτος του. Και παντοκρατορεί…
Αφιερωμένο τούτο το σπάραγμα ψυχής στων ουρανών την Πλατυτέρα, στη Μάνα, την πέρα και πάνω από των Αγίων τα θάματα.
Σε Εκείνη που έφερε στο φως τη Ζωή, για να τη δει να υπομένει την πιο μεγάλη θυσία κατά την πιο μεγάλη ώρα, αυτή της καθόδου στη χώρα του ποτέ, για να τη μετατρέψει σε γη του πάντα.
Με την ευλογία και το έλεός Της. Και με την ευχή η Κοίμησή Της να αποτελέσει επιτέλους την αρχή της ενσυνείδητης εγρήγορσής μας. Και με την ελπίδα να παραμένει αναλλοίωτη στου χρόνου τις ρωγμές η απάντηση «ΑΝΘΡΩΠΟΣ», σε κάθε αίνιγμα που προκαλεί την αντοχή, δοκιμάζοντας τα εντολοδόχα όρια του ανθρώπου…
Γιατί ο άνθρωπος έχει χρέος και οφειλή να παραμένει όρθιος ακόμα και την ώρα που πυρπολείται.
Σε κάθε Ανατολή…
Photo Από Δομήνικος Θεοτοκόπουλος – El Greco Museum – Heraklion, Crete, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=17951018, https://el.wikipedia.org/wiki/
