Σου είναι άραγ’ εύκολο
να δείς μαιμούς το πονηρό το
μάτι?
Σήμερα, πήγα επίσκεψη
τα ζώα να δω στον κήπο.
Ο κόσμος πάει κ έρχεται…
Άλλοι περνάνε τρέχοντας
κι άλλοι στεκόντ’ αμήχανα,
κοιτάζοντας τριγύρω.
Είναι Λατίνοι, Άραβες και
λίγοι Άσπροι
που ιδρωκοπούν συνέχεια
κάτ’ απ’ του ήλιου καύση!
Είναι γυναίκες με σοβά,
που κάθε τόσο “τρέχει”
-μα πάντα τ’ αγνοούν-
κι όλο κοιτάνε γύρω τους
να “πιάσουνε” το μάτι
του άντρα που θαρρούν
πως θα κεράσει κάτι…
Εκοίταξα εγώ με λύπη
ενός γέρου ελέφαντα
τα τσιμπλιασμένα μάτια,
τα σίδερα στα πόδια του,
την σκόνη στο κορμί του…
Παιδάκια, τρέχουνε παντού
άπιαστ’ απ’ τις μανάδες
κι απ’ τις παιδαγωγούς,
που πλέουν στον ιδρώτα…
Δίπλα, στην κλούβα μιάς
μαιμούς,
στον τοίχο ακουμπάει,
γυναίκα όμορφη, κομψή,
(το σώμα να ξεκουραστεί)
κι επίμονα κοιτάζει
γιά κάποιον άντρα που
“τσιμπάει”!…
Ένας μικρούλης μπάμπουρας
ρωτάει τον μπαμπά του
-Βλέπεις μπσμπά τον τίγρη
εκεί?
Μ’ αυτός, δεν απαντάει!
Του “γυάλισε” στο μάτι του
γιά ‘ξείνη π’ ακουμπάει…
Ξαναγυρνώ το βλέμα μου…
Κοιτώ πως ένας πάνθηρας
αδιάφορος μασάει
ένα κομμάτι σάντουητς
πεσμένο απ’ ένα χέρι…
Έχουμε όλοι επισκευτεί
τα ζώα σ’ έναν κήπο
και, όπως παρατήρησα,
κάθε μαιμού μας βλέπει
ολόισια στο μάτι…
photo DominikRh, https://pixabay.com
