Έλαμπε με όλη τη γαλήνητου νερού και του ουρανούΣάββατο απομεσήμερομε μια θάλασσα γιομάτη χταπόδια ανήσυχα και φωςΚι ένα βουνό άκαμπτο και τραχύμε όλες τις φωνές των τσακαλιών και των όρνεωνστα άγρια στήθη τουΤο δέρμα του ευωδίαζε καπνισμένο μπαρούτικαι...

ΕίπαΦαρμάκι θα κλέψω και φωτιάΥπόγεια θα βαδίσωΚι αν είναι να πνιγώας είν' από έρωτα ξέχειλο Τα ποτάμια τα αγάπησακι αυτά εμέναΜα τον Ιορδάνη πιότερομε το κελαρυστό του φωςκαι τις βαθιές του αλήθειες Μαζί μου πάντα κουβαλώψαλίδια και κλωστέςΚεντάω το θάνατο...

Μη μιλάς απόψε, ΕσμεράλδαΕίναι πολύ δυνατή η βροχή των αιώνωνκαι πνίγεται η φωνή σουΜη μιλάς απόψε, ΡόζαΕίναι αδύνατον να γεννηθεί η επανάστασή σουγιατί τα ηφαίστειά μας ενεργοποιήθηκαν αιφνίδιακαι έθαψαν τις ωδίνες σουΆσε με να σιωπώ μαζί σου,ανήμπορε τον κόσμο να...

Ξέρεις πως βρίσκομαι εδώ Εδώ στην οροσειρά του πάθους Έτσι καθώς άγρια φυσάει μέσα στα στήθη μας την ακατάβλητη ισχύ του Μαρμαρώνουν οι ανάσες μας στο άγγιγμά του Τα μωρά των αρκούδων χαμογελούν μακάρια μέσα στον ύπνο τους Οι ύαινες καταλαγιάζουν την δίψα τους για...

Δεν είναι που οι νύχτες ξεθύμαναν από όνειρα Είναι που εσύ πάντα ήξερες τον τρόπο να τα καις για να φωτίζεις την μοναξιά μας Τώρα όμως άλλαξαν συνήθειες κι αυτά Κατεβαίνουν στα υπόγεια της ψυχής πέφτουν σε χειμερία νάρκη διαρκείας κρύβουν καλά τα μυστικά μας διώχνουν...

Απόψε ακούω το χλιμίντρισμα απ΄ τ' άσπρο το φαρί του Αη Γιώργη έτσι καθώς άφοβα στέκεται μπροστά στον δόλιο δράκο Εκείνα τα κεκραγάρια πεθύμησα παραμονή της εορτής του στων βράχων τις φωλιές και την εικόνα μιας πόλης κοιμωμένης ειρηνικά στα πόδια τους Απόψε εισβάλλεις...

Ω! πόσο μοσχοβολούσε ο κήπος δροσερός εκείνο το μαγιάτικο δειλινό!Περπατούσε αμέριμνη και εισέπνεε όλη εκείνη την ομορφιά.Μέσα της είχε αρχίσει να ωριμάζει ο γλυκύς καρπός της φύσης της...ήθελε να ερωτευτεί...ήθελε να αγαπήσει...ήθελε να ζήσει το νόημα της ζωής...

Έπεσα πάνω στο τραπεζάκι ,που έπινε το απογευματινό του τσάι.. -Με συγχωρείτε ....δεν σας πρόσεξα...αντέτεινα με ολίγον ντροπαλόν ύφος.-Κυρία μου...είναι δυνατόν να περνούμε κι εγώ και το τραπεζάκι μου τόσο απαρατήρητοι;...άκουσα τη συρτή φωνή του...και είδα δυο...