— Μην τρέχεις, δε μπολώ να σε φτάσω! φώναξε λαχανιασμένος ο αστερίας, προσπαθώντας να συγχρονίσει τα βήματά του. — Όχι, έλα σιγά-σιγά εσύ! Εγώ πρέπει να προλάβω να είμαι σπίτι νωρίς. Σήμερα θα δω μια ταινία που αρχίζει καθώς βραδιάζει σιγά-σιγά! αποκρίθηκε το αλογάκι...

Στα μυστικά νερά του βυθού, εκεί όπου το φως του ήλιου χορεύει πάνω σε άγνωστες ζωές, οι πληγές δε σβήνουν,  μεταμορφώνονται.  Κάθε σταγόνα αλμύρας κουβαλά μια ιστορία, κάθε άμμος ένα ίχνος από καρδιές που έπεσαν, χάθηκαν ή βυθίστηκαν για να σωθούν. Γιατί ακόμα κι...

Σε σένα μιλώ,  ιππότη της νύχτας με βλέμμα σκληρό, σκιές της συνήθειας σε ντύνουν βαριά, γλιστράς στης ασφάλτου την άσπρη λωρίδα, κι αφήνεις το χάος για μόνη ελπίδα.   Οι σιωπές σε φωνάζουν, μα εσύ προσπερνάς, τα φανάρια φλογίζουν, μα δεν σταματάς, κρατάς στο...

Στην είσοδο του σταθμού το γαντοφορεμένο χεράκι ακούμπησε την υπέρβαρη βαλίτσα. Βαριά σαν την καρδιά της κι έβαζε τρικλοποδιά στο ελλιποβαρές σώμα της. Κι άρχισαν το ταξίδι τους οι αναμνήσεις, χορεύοντας  Στάθηκαν εδώ κοίταξαν εκεί, προς και κατά που να πάνε  Μπρος...