— Μην τρέχεις, δε μπολώ να σε φτάσω! φώναξε λαχανιασμένος ο αστερίας, προσπαθώντας να συγχρονίσει τα βήματά του.
— Όχι, έλα σιγά-σιγά εσύ! Εγώ πρέπει να προλάβω να είμαι σπίτι νωρίς. Σήμερα θα δω μια ταινία που αρχίζει καθώς βραδιάζει σιγά-σιγά! αποκρίθηκε το αλογάκι της θάλασσας, κουνώντας γρήγορα το ραχιαίο του πτερύγιο.
Ο αστερίας έμεινε πίσω. Καθώς ούτε να ανέβει ψηλά στο νερό μπορούσε, ούτε να κολυμπήσει ελεύθερα, παρά μόνο να πατάει νωχελικά στην άμμο και στις πέτρες, ακολουθούσε με τον δικό του, πολύ αργό ρυθμό σαν βόλτα.
Το αλογάκι έφυγε σβέλτα κι έφτασε στο σπίτι του ακριβώς την ώρα που άρχιζε η ταινία. Άνοιξε την τηλεόραση, άραξε αναπαυτικά και απόλαυσε το έργο. Η ταινία του άρεσε πολύ!
Όταν τελείωσε, έκλεισε την οθόνη, βγήκε για λίγο στη βεράντα του να κοιτάξει το φεγγαρόφωτο που χόρευε στο νερό και μετά έπεσε για ύπνο ήσυχο.
Το άλλο πρωί, με την πρώτη αχτίδα του ήλιου, ξεκίνησε για τη συνηθισμένη του βόλτα.
Εκεί, στο ρηχό ακρογιάλι, όπου τα κύματα έσκαγαν απαλά στην άμμο, συναντούσε πάντα τον αστερία για να κάνουν τα παιχνίδια τους.
Όμως, καθώς περίμενε κι η ώρα περνούσε, ο αστερίας δεν φαινόταν πουθενά. Το αλογάκι άρχισε να ανησυχεί.
Τι στο καλό να είχε συμβεί; Ξεκίνησε, λοιπόν, για το σπίτι του φίλου του, μήπως και είχε ξεχαστεί στον ύπνο.
Καθώς πλησίαζε, τον είδε ξαπλωμένο σε μια σεζλόνγκ.
Μάλλον κοιμόταν. Όταν όμως πήγε πιο κοντά, πάγωσε από αυτό που είδε: του έλειπε το ένα πόδι και είχε κάτι άσπρα πανιά, σαν γάζες, τυλιγμένα γύρω από την πληγή!
Το αλογάκι τρόμαξε. Σκέφτηκε να φύγει κρυφά για να μην τον ενοχλήσει, αλλά μόλις έστριψε να φύγει, ο αστερίας άνοιξε τα μάτια του και του φώναξε:
— Σε περίμενα, έλα πίσω, αλογάκι της θάλασσας! Πρέπει για λίγο καιρό να με συνηθίσεις έτσι. Μην τρομάζεις! Δεν ξέρεις ότι εμείς οι αστερίες, όταν χάνουμε το ένα πόδι μας, βγαίνει ένα άλλο στη θέση του; Μη στενοχωριέσαι για μένα, γιατί εγώ θα βγάλω άλλο πόδι, και αυτό που έχασα ίσως και να γίνει ένας… άλλος αστερίας!
Το αλογάκι άρχισε να κάνει νευρικές βόλτες γύρω του. Από τη φύση του, το καημένο το αλογάκι δεν μπορεί να σκύψει το κεφάλι του προς τα κάτω – και ευτυχώς δηλαδή, γιατί έτσι δεν έβλεπε καθαρά την πληγή με τις γάζες, παρά μόνο αυτό που είχε διακρίνει από μακριά.
— Πήγες δηλαδή στον γιατρό Ποσειδώνα και στο έδεσε; ρώτησε γεμάτο απορία.
— Ναι πως αλλιώς, απάντησε ο αστερίας με ηρεμία. Χθες, μόλις έφυγες, κόπηκε το ένα πόδι μου από κάτι κοφτερό που δεν κατάλαβα, ήταν κρυμμένο μέσα στην άμμο. Πήγα κατευθείαν στον γιατρό Ποσειδώνα. Εκείνος πήρε με προσοχή και το κομμένο μου μέλος. Σε λίγο καιρό, θα βγει ένας νέος, μικρούλης αστερίας από αυτό το κομμάτι, οπότε μην σε ανησυχεί καθόλου το κόψιμό μου!
Το αλογάκι ήταν έκπληκτο. Δεν μπορούσε να χωρέσει ο νους του, πώς γινόταν αυτό το θαύμα με το πόδι του αστερία!
Πριν προλάβει όμως να κάνει κι άλλες ερωτήσεις, ο ουρανός πάνω από την επιφάνεια του νερού σκοτείνιασε απότομα. Μια ξαφνική καλοκαιρινή μπόρα ξέσπασε. Η θάλασσα έγινε μαύρη, τα κύματα άρχισαν να αφρίζουν φουρτουνιασμένα και ο βυθός αναστατώθηκε.
Τα μικρά ψαράκια, τρομαγμένα από τη φασαρία, μαζεύονταν σε παρέες, κάνοντας ασταμάτητο κους-κους για τον καιρό και για το ατύχημα του αστερία που είχε γίνει ήδη το πρώτο θέμα συζήτησης !
Το αλογάκι, που δυσκολευόταν να κρατηθεί ίσιο με τέτοιο κύμα, γραπώθηκε με την ουρά του από ένα φύκι και φώναξε μέσα στον θόρυβο:
— Άντε, γεια σου αστερία, σε χαιρετώ! Θα τα πούμε αύριο! Να έρθω εδώ να σε δω ή στο γνωστό μας μέρος για καφεδάκι;
— Στο γνωστό μέρος! Κατά τα φαινόμενα θα είμαι πολύ καλύτερα αύριο του απάντησε χαμογελώντας ο αστερίας.
Η μπόρα κράτησε όλο το βράδυ, αλλά το επόμενο πρωί ο βυθός είχε καθαρίσει και το φως του ήλιου έλαμπε πάλι χρυσό πάνω στην άμμο. Το αλογάκι της θάλασσας πήγε τρέχοντας στο γνωστό μέρος, που αγαπούσαν κι οι δυο.
Έτσι περνούσε ο καιρός και μια μέρα καθώς το αλογάκι της θάλασσας πήγαινε στο γνωστό μέρος και σκεφτόταν τα λόγια του αστερία της προηγούμενης μέρας, ότι μπορεί και να μην αναγεννηθεί μικρός αστερίας από το κομμένο του πόδι, έκπληκτος βλέπει καθισμένο σε έναν θαλάσσιο τάπητα να τον περιμένει ο αστερίας.
Δίπλα του, μέσα σε ένα μικρό, προστατευμένο κοχύλι γεμάτο καθαρό νερό, κουνούσε ντροπαλά τις άκρες του ένας ολοκαίνουριος, μικροσκοπικός αστεριούλης!
Το κομμένο πόδι είχε ήδη αρχίσει να μεταμορφώνεται σε μια νέα ζωή.
Το αλογάκι ένιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει από χαρά και ανακούφιση.
Κατάλαβε ότι στη φύση, ακόμα και τα πιο αργά πλάσματα κρύβουν μέσα τους μια απίστευτη δύναμη να ξεπερνούν τις δυσκολίες και να ξαναγεννιούνται.
Οι δυο φίλοι ήπιαν το καφεδάκι τους που ήταν ποικιλία από φρέσκα πλαγκτόν και το αλογάκι της θάλασσας υποσχέθηκε στον εαυτό του πως από εδώ και στο εξής, δεν θα “ξαναέτρεχε” ποτέ μπροστά. Θα πήγαινε πάντα με τον ρυθμό του φίλου του, απολαμβάνοντας τη βόλτα μαζί του!!
photo hobim, https://pixabay.com
