Blog List Fullwidth

Πρώτο μου ποίημα το φως μιας λάμπας ηλεκτρικής σε μια ανηφοριά, που τρεμοσβήνει. Είχε ξεκόψει από όλους, μοναχική, κι ας ζούσε με πολλούς. Κοιμόταν νωρίς το πρωί. Ξυπνούσε, όταν το σκοτάδι άγγιζε τα γυάλινα, διάφανα μάτια της, που καθρέφτιζαν τις γειτονιές του κόσμου....

Αφήστε ήσυχους τους ποιητές. Την ώρα που ζωγραφίζουν την ψυχή τους στη λευκή σελίδα το Γολγοθά ανεβαίνουν και προσδοκούν την ανάσταση Και κείνες, του ιερού τοκετού τις στιγμές που οι λέξεις καρφώνονται στου σήμαντρου το άγιο υλικό με του νου τα εργαλεία να σφυροκοπούν...

Ναυάγιο το κρεβάτι μας στου δωματίου τον πάτο. Δεν ήρθες. Την ώρα την αγαληνή σιμώνω, την εύπλοη, όλο πιο κάτω στο βυθό ενός σπιτιού βουλιάζω. Ασπροβολάει ακόμη ο τελευταίος ασπασμός σου φεγγίζει την αχλή του κόσμου να ξαστερώσει το δωμάτιο, να ξαστερώσει τον ύπνο....