Όταν ανάψει πράσινο ο σηματοδότης, περνά το δρόμο.
Εκατοντάδες σήμερα, αύριο άλλοι.
Είναι ένας απ’ αυτούς,
ένα πιστό αντίγραφο περαστικών.
Στην πλαστική σακούλα μέσα συνηθισμένα πράγματα,
μισό κιλό ντομάτες, χαρτί τουαλέτας,
δυο κονσέρβες για τη γάτα
και λίγες θλίψεις γι’ αύριο το πρωί.
Τριάντα χρόνια ,ίδια τα βήματά του.
Σφιχτοδεμένα τα κορδόνια της συνήθειας
όταν περπατάει,
θηλιές που δεν ξελύνονται
δένουν και βήματα μαζί.
Προλαβαίνει το δρομολόγιο των οχτώ.
Στο τζάμι του λεωφορείου κολλημένο το πρόσωπό του,
το βλέμμα παραλήφθηκε και σήμερα.
Στις στάσεις των λεωφορείων ανελέητη η ζωή,
ασήκωτη.
Επιστρέφει σπίτι στις εννιά.
Ποτέ δε θα αλλάξει τίποτα.
Κι όμως,
εκείνη η μικρή θηλιά η χαλαρή στ’ αριστερό παπούτσι
ήτανε μία υπόσχεση
πως χώραγε ένα βήμα ακόμη.
photo Pexels, https://pixabay.com
