– (Φιλοσοφικός Διάλογος)
Δάσκαλος:
Σήμερα, φίλοι μου, θα μιλήσουμε για τους δύο δρόμους που ανοίγονται μπροστά σε κάθε άνθρωπο.
Όχι δρόμους εξωτερικούς, αλλά δρόμους της ψυχής.
Δρόμους που καθορίζουν ποιοι είμαστε και ποιοι μπορούμε να γίνουμε.
Μαθητής
Δύο δρόμοι; Μόνο δύο; Η ζωή δεν είναι πιο περίπλοκη;
Δάσκαλος:
Πολύ πιο περίπλοκη. Αλλά οι επιλογές μας, στο βάθος, καταλήγουν πάντα σε δύο κατευθύνσεις:
τον δρόμο της ασφάλειας και τον δρόμο της ελευθερίας.
Μαθητής
Τι εννοείς «δρόμος της ασφάλειας»;
Δάσκαλος:
Είναι ο δρόμος που όλοι γνωρίζουμε.
Ο δρόμος της συνήθειας, της βολής, της προβλεψιμότητας.
Εκεί όπου το εγώ νιώθει προστατευμένο.
Εκεί όπου δεν ρισκάρεις, δεν εκτίθεσαι, δεν αλλάζεις.
Μαθητής
Μα δεν είναι κακό να θέλεις ασφάλεια.
Δάσκαλος:
Όχι, δεν είναι κακό.
Αλλά είναι φτωχό.
Γιατί η ασφάλεια δεν γεννά ούτε σοφία ούτε χαρά.
Γεννά μόνο επανάληψη.
Και η επανάληψη, όταν δεν συνοδεύεται από επίγνωση, γίνεται φυλακή.
Μαθητής
Άρα αυτός ο δρόμος είναι ο δρόμος του φόβου.
Δάσκαλος:
Ακριβώς.
Ο φόβος της αλλαγής, ο φόβος της αποτυχίας, ο φόβος της αλήθειας.
Και πάνω απ’ όλα: ο φόβος της ελευθερίας.
Μαθητής
Και ο άλλος δρόμος; Ο δρόμος του ρίσκου;
Δάσκαλος:
Είναι ο δρόμος της περιπέτειας του άγνωστου.
Ο δρόμος των δυσκολιών που μας κάνουν πιο δυνατούς.
Ο δρόμος όπου κάθε εμπόδιο γίνεται μάθημα ζωής.
Είναι ο δρόμος της αγάπης προς τον εαυτό μας, της πνευματικότητας, της συνειδητότητας, της αλήθειας.
Μαθητής
Ακούγεται όμορφος, αλλά και επικίνδυνος.
Δάσκαλος:
Είναι.
Γιατί εκεί γκρεμίζεται το εγώ και αναπτερώνεται η ψυχή.
Εκεί δεν μπορείς να κρυφτείς πίσω από ρόλους, τίτλους, συνήθειες.
Εκεί συναντάς τον πραγματικό σου εαυτό.
Μαθητής:
Και τι βρίσκεις όταν τον συναντήσεις;
Δάσκαλος:
Βρίσκεις ότι μπορείς να είσαι ευτυχισμένος.
Ότι μπορείς να ζήσεις στο δρόμο της αγάπης.
Ότι μπορείς να είσαι πλούσιος από συναισθήματα αγάπης και συμπόνιας για τον εαυτό σου και για τους γύρω σου.
Για τον κόσμο όλο.
Μαθητής:
Και πώς συνδέεται αυτός ο δρόμος με τον Θεό;
Δάσκαλος:
Όταν ανακαλύπτεις τον εαυτό σου, ανακαλύπτεις και τον Θεό.
Όχι ως ιδέα, αλλά ως παρουσία.
Όχι ως δόγμα, αλλά ως εμπειρία.
Γιατί ο Θεός δεν βρίσκεται έξω από εμάς, αλλά μέσα μας.
Στην πιο βαθιά σιωπή της ψυχής.
Μαθητής:
Και πώς φτάνει κανείς εκεί;
Δάσκαλος:
Με την επαφή με τον εσώτερο εαυτό.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη χαρά και ευτυχία.
Μια χαρά που δεν συγκρίνεται με κανένα υλικό αγαθό.
Γιατί εκεί αντικρίζουμε μια ζωή γεμάτη ομορφιά, που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί.
Μαθητής:
Μίλησες πριν για ελευθερία. Τι είναι τελικά η ελευθερία;
Δάσκαλος:
Η ελευθερία δεν είναι να κάνω ό,τι θέλω.
Αυτό είναι απλώς επιθυμία.
Η ελευθερία είναι να μην είμαι σκλάβος ούτε των φόβων μου ούτε των επιθυμιών μου.
Είναι η ικανότητα να επιλέγω συνειδητά.
Να λέω «ναι» όταν θέλω και «όχι» όταν χρειάζεται.
Μαθητής:
Άρα η ελευθερία είναι εσωτερική.
Δάσκαλος:
Ακριβώς.
Δεν την δίνει κανείς.
Δεν την παίρνει κανείς.
Την κατακτάς.
Και την κατακτάς όταν γνωρίζεις ποιος είσαι.
Μαθητής:
Και πώς συνδέεται η ελευθερία με τους δύο δρόμους;
Δάσκαλος:
Ο δρόμος της ασφάλειας σε κρατά δέσμιο.
Ο δρόμος του ρίσκου σε απελευθερώνει.
Γιατί μόνο όταν τολμάς να βγεις από το γνωστό, συναντάς την αλήθεια σου.
Και η αλήθεια είναι πάντα ελευθερία.
Μαθητής:
Και τι γίνεται όταν κάποιος επιλέξει τον δρόμο της ελευθερίας;
Δάσκαλος:
Τότε αρχίζει η μεταμόρφωση.
Το εγώ γκρεμίζεται.
Η ψυχή αναπτερώνεται.
Ο άνθρωπος γίνεται πιο αληθινός, πιο απλός, πιο φωτεινός.
Και τότε μπορεί να αγαπήσει πραγματικά.
Μαθητής:
Και να αγαπηθεί.
Δάσκαλος:
Ναι.
Γιατί μόνο ο ελεύθερος άνθρωπος μπορεί να αγαπήσει χωρίς φόβο και χωρίς όρους.
Μαθητής:
Άρα, Δάσκαλε, οι δύο δρόμοι είναι μπροστά μας.
Ο δρόμος της ασφάλειας και ο δρόμος της ελευθερίας.
Δάσκαλος:
Ναι.
Και ο καθένας μας καλείται να επιλέξει.
Όχι μία φορά, αλλά κάθε μέρα.
Κάθε στιγμή.
Μαθητής:
Και ποιον δρόμο να πάρω;
Δάσκαλος:
Αυτόν που σε κάνει πιο αληθινό.
Αυτόν που σε κάνει πιο ελεύθερο.
Αυτόν που σε φέρνει πιο κοντά στον εαυτό σου και στον Θεό.
Μαθητής::
Τότε… επιλέγω τον δρόμο της αγάπης.
Δάσκαλος:
Και αυτός είναι πάντα ο δρόμος της ελευθερίας.
