Χρόνια τώρα συγκεντρώνονταν ξανά οι μνηστήρες!
Τους έβλεπες…
Τους υποδέχθηκες μετά βαϊων!
Τους ανέχτηκες!
Πού βρέθηκαν τόσοι μνηστήρες,
μου λες;
Φιγούρες απεχθείς και μικρονοϊκές!
Διαφθορείς, εξολοθρευτές, γενοκτόνοι, λαοπλάνοι…
Καταχράστηκαν, καπηλεύτηκαν, εξαπάτησαν, λεηλάτησαν!
Σε πούλησαν!
Μαριονέτες νεοταξικές,
φιγούρες απεχθείς και μικρονοϊκές.
Κοίταξέ τους!
Μη σε γελούν τα χρώματα και οι περιβολές!
Οι ίδιοι, είναι!
Μπροστάρης πάλι ο Αντίνοος!
Κι ακολουθούν οι άλλοι:
Ευρύμαχος, Αμφίνομος, Αγέλαος…
Τους ξέχασες;
Δεν γίνεται να ξέχασες,την καθυπόταξη και τη δουλεία…
Χρόνια τη ζεις, ακόμη δεν τη χόρτασες;
Για άλλη μια φορά
-θαρρώ πως είναι κι η στερνή-
σε συναντά η ιστορία,
δεμένο στο κατάρτι σου.
Εκεί, που κρέμεται ο νους
και τα ιδανικά σου!
Να μην αφήσεις το κατάρτι σου ποτέ,
μ’ ακούς;
Μην παραπλανηθείς από την Καλυψώ!
Μη σε δελεάσουν των Λωτοφάγων οι ηδείς καρποί!
Ξέφυγ’ απ’ τη Σκύλα και τη Χάρυβδη!
Κλείσε τ’ αυτιά σου, στων σειρήνων τ’ άσματα!
Τι κι αν κλυδωνίζεται το σύμπαν,
άσβεστη φλόγα μέσα σου,
η επιστροφή στην πηγή!
Στην Πηνελόπη – ψυχή!
Στα κύτταρά σου ο Οδυσσέας ζει
και το αγέννητο παιδί!
Μια σπιθαμή παράδεισο δεν άφησες για το παιδί, καημένε…
Κανείς δεν θα σου δώσει πίσω τη ζωή που σου ‘κλεψε.
Δούλο σε θέλουν, μην ξεγελιέσαι…
Ξύπνησ’ ο κόσμος δεν το βλέπεις;
Κι αντί μπροστάρης να ‘σαι,
εξαφανίστηκες!
Θεέ μου, η σκλαβιά δεν συνηθίζεται,
πώς τα κατάφερες εσύ;
Πώς αντέχεις να σε προσπερνούν οι Άνοιξες μου λες;
Γι’ αυτό σου λέω σφίξε τα δόντια.
Σήκω επιτέλους!
Εσένα περιμένουν, Έλληνα!
Άνοιξε το δρόμο!
Πνίξε τον Αντίνοο…Μπορείς!
Και μην ανησυχείς για τους υπόλοιπους…
Τους έχεις!
photo GDJ / https://pixabay.com
