Είναι κι εκείνες οι στιγμές
που κάτι αθέατες οδύνες,
κρυμμένες πίσω από εύηχα
κι ωραία χαμόγελα αιώνων,
σφαγιάζουν τις λέξεις τις λυτρωτικές.
Ύστερα γλιστρούν,
πα στο έλυτρο της γλώσσας
κι επιβάλλουν σιωπές…
Εκείνες τις μοναχικές στιγμές,
δε θέλουν στόμα οι κραυγές…
Είναι πλεούμενα μικρά…
Ναυαγισμένα…
Παραδομένα στων δονήσεων τη δίνη!
Θρύψαλα σκόρπια σωθικών…
Θηρία που βρυχώνται,
μες στων ματιών τα πέλαγα…
Των κραδασμών τα κύματα δαμάζουν.
Στιγμές…
τη γύμνια τους την ιερή ντυμένες!
photo PolDensetsu, https://pixabay.com















































