Στου Ακροκορίνθου τ αρχαία
πετρώματα περπάτησα.
Με καράβια από το λιμάνι
των Κεχρεών ταξίδευσα,
του εμπορίου τους δρόμους
Να γνωρίσω.
Στα Λουτρά της Ελένης
σε είδα που αρμύρα και ήλιος
έλουζαν το κορμί σου.
Μ αιχμαλώτισε η ομορφιά σου..
Ελένη σε είπα!
Ήταν το μόνο Όνομα μετά από
το Αφροδίτη που σου ταίριαζε.
Σαν καινούριος Παρις σ έκλεψα.
Την Ίδια Ιστορία της Τροίας
απαρχής να ξαναγράψω.
Μ αντί στο Κάστρο μου
να σε φυλακίσω,
Εγώ φυλακίστηκα στον Ερωτά σου.
Και τώρα Αλυσοδεμένος
στα πόδια σου στέκομαι κι
ένα χάδι σου προσμένω.
Ώσπου μια μέρα που
την κάψα του κορμιού σου πήγες
να σβήσεις στα νερά του Σαρωνικού,
εμφανίστηκε ο Ποσειδωνας.
Στα χεριά του σ έκλεισε και
σε τράβηξε στο Παλάτι του στο βυθό.
Χάθηκε ο Ήλιος απ τα μάτια μου.
Και το Φεγγάρι με τ αστέρια
δεν παίζουν πια το Κυνήγι
της αγάπης.
Πέρασαν χρόνια.
Πέρασαν Αιώνες.
Κι εμένα που με λυπήθηκε ο Δίας
μ έκανε Βράχο ν αγναντεύω
κάθε Μέρα την Θάλασσα,
μήπως και σε δω να ξεπροβάλεις
απ τα Νερά…
photo Από MM – Έργο αυτού που το ανεβάζει, Κοινό Κτήμα, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=737499, https://el.wikipedia.org/wiki/




























