«Προ του ημάς εις γην αποστρέψαι… δος ημίν προς Σε επιστρέψαι…»! (Από τις “Ευχές της Γονυκλισίας” της Πεντηκοστής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κύριε, πριν αποβιώσουμε σωματικά και θαφτούμε στη γη, από την οποία μας έπλασες… αξίωσέ μας να επιστρέψουμε πνευματικά σε Σένα, από τον Οποίο έχουμε λάβει υπόσταση θεοειδή… και ψυχή αθάνατη!
Η βιολογική μας διάρκεια έχει (προσφυώς) παραβληθεί με “κλεψύδρα”… που αρχίζει να “αδειάζει την άμμο της” ήδη από την στιγμή της σύλληψής μας, πριν την γέννησή μας στον παρόντα κόσμο της φθοράς. Ο “εφιάλτης” της βιολογικής μας παρακμής… και του επερχόμενου βιολογικού μας τέλους, αρχίζει να “στοιχειώνει” νωρίς την ψυχή μας! Ξυπνώντας από τον λήθαργο της πνευματικής αδιαφορίας μας, η “ωραία κοιμωμένη” (όχι του Χαλεπά… αλλ’ η δική μας) ψυχή, εγείρεται έμφοβη από τον “ύπνο του θανάτου” που κοιμάται ανέμελα. Ξυπνάει αλαφιασμένη… υπό το “σύνδρομο της βιασύνης” πασχίζοντας ν’ αναπληρώσει -με την Μετάνοια!- τα χρόνια που σπατάλησε μακριά από τον Θεό… και ν’ ανακτήσει την ζωή που της έκλεψε ο διάβολος! [ 1 ]
Η απελπισμένη “αυτοσυνειδησία” μιας ενοχικής ενσυναίσθησης όλων των “πεπραγμένων” μας, που εμφορείται κάθε ψυχή μετανοούσα…, εκλύει και εκχέει στον Ουράνιο Πατέρα όλη την ανθρώπινη αγωνία που απορρέει από την “πάλη με τον χρόνο”! Η νοερή θεώρηση της έμβιας “κλεψύδρας” μας που αδειάζει… δεν μπορεί να αφήσει ανεπηρέαστη την ψυχή μας, από την έμφοβη αγωνία της μπροστά στο βιολογικό μας τέλος! Όχι ως απειλή εκμηδένισης και εξαφάνισης (επιστροφής στην ανυπαρξία), αλλ’ ως απαρχή μιας άλλης ζωής… αθάνατης και αμετάβλητης… για την οποία η συνείδηση (ως “φωνή Θεού” στην ψυχή μας) μας πληροφορεί ότι… δεν πληρούμε τις “προϋποθέσεις” εισόδου και παραμονής μας στην «Χώρα των ζώντων»…!
Η συνειδητοποίηση της ματαιότητας που μας περιβάλλει (δηλαδή του κόσμου) και της ματαιότητας που περιβάλλουμε (δηλαδή των έργων μας) οδηγεί την ψυχή μας σε απόγνωση…! Αυτό… μαζί με την επίγνωση ότι η “κλεψύδρα” μας, οσωνούπω, αδειάζει… και το αδηφάγο τέρας της φθοράς θα καταβροχθίσει εντός ολίγου την υλική μας υπόσταση, μαραίνει την διάθεσή μας για ζωή… και τελικά δεν αφήνει να χαρούμε απολύτως τίποτα σε αυτόν τον πανέμορφο μεν, αλλ’ εφήμερο και πρόσκαιρο κόσμο! Γιατί, η χαρά και η ευτυχία είναι “συναρτήσεις” της ένθεης (ενάρετης) ζωής… και της ανένοχης (ακατάκριτης) συνείδησης… που μόνο μια Χριστολάτριδα ψυχή απολαμβάνει!
Η “διορία” και η “προθεσμία” είναι έννοιες χρονικές, σχεδόν ταυτόσημες μεταξύ τους και απόλυτα οικείες μας στον καθημερινό βίο. Αμφότεροι οι όροι αναφέρονται σε ένα περιορισμένο χρονικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο πρέπει να προλάβουμε να διεκπεραιώσουμε κάθε έργο που είναι… “ευαίσθητο” χρονικά! Η “προθεσμία” (deadline) αφορά το απώτατο χρονικό όριο, ως την εκπνοή του οποίου πρέπει να “παραδώσουμε” το έργο! Εστιάζοντας στην χρονική λήξη… “πιέζουμε” τον εαυτό μας να νοιαστεί και να βιαστεί, για την εμπρόθεσμη περαίωση του έργου μας. Η “διορία” (timeframe) αφορά τον χρόνο που μας έχει πιστωθεί συνολικά, ώστε να δυνηθούμε να ολοκληρώσουμε το έργο μας. Επικεντρωνόμαστε στην χρονική “πίστωση”… για να εκμεταλλευτούμε κάθε στιγμή του περιορισμένου χρόνου μας, με την μεγίστη δυνατή κερδοφορία!
Ωστόσο, οι “διορίες” και “προθεσμίες” που τίθενται ως χρονικά πλαίσια αγώνα, από τις εκάστοτε επίγειες επιδιώξεις μας… δεν είναι ίδιας σημασίας και ισότιμης σπουδαιότητας. Κάποιες από αυτές, αν δεν πραγματοποιηθούν τώρα… μπορούν να υλοποιηθούν αργότερα. Αν δεν προληφθούν εμπρόθεσμα στο παρόν… μπορούν να επαναληφθούν εκπρόθεσμα στο μέλλον, ως δεύτερη ή και πολλοστή ευκαιρία. Αν απωλέσουμε υλικά τιμαλφή εγκόσμιας αξίας… μπορούμε να τα ανακτήσουμε στο εγκόσμιο μέλλον μας, μέσα από άλλες ευκαιρίες εφήμερου πλουτισμού. Για κάποιες, όμως, υπερκόσμιες στοχεύσεις και προσδοκίες μας… των οποίων οι “διορίες” και “προθεσμίες” έγκαιρης διεκδίκησης, εκπνέουν μαζί με τον έμβιο χρόνο και τον εγκόσμιο βίο μας… δεν θα υπάρξει ΠΟΤΕ ξανά, ΚΑΜΙΑ άλλη ευκαιρία επαναδιεκδίκησης.
«Τί ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει… την δε ψυχήν αυτού ζημιωθή…; Ή τί δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού…;!» (Ματθ. 16, 26).
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Ποιό όφελος έχει ένας άνθρωπος αν τυχόν κερδίσει όλο τον κόσμο… αλλά χάσει την ψυχή του;! Ή πάλι, με ποιό ισάξιο αγαθό αυτού του κόσμου… μπορεί να ανταλλάξει κανείς την αθάνατη ψυχή του…;!
Η Εωσφορική πονηριά… κατάφερε, μεταξύ άλλων ψευδών προς απώλεια των ανθρώπων, να ενσπείρει ελπίδες… για δήθεν “μετενσάρκωση” [ 2 ] της ψυχής… ή “μετεμψύχωση” [ 3 ] του σώματος. Με την πονηρή αυτή απάτη, ο Σατανάς εμπνέει στους αφελείς… ανυπόστατες προσδοκίες μιας “αέναης επιστροφής στην ζωή”, αδιάκοπα ανακυκλούμενης γέννησης και θανάτου…! Ότι, δηλαδή, κάθε ζωντανό πλάσμα (άνθρωπος, ζώο, φυτό…) όταν πεθαίνει βιολογικά, επιστρέφει αενάως πίσω στον βίο, με άλλη μορφή και σε άλλο σώμα… για να “διορθώσει τα σφάλματα” της προηγούμενης ζωής του! Με αυτή την δήθεν “προοπτική” μετενσάρκωσης… αφαιρείται από τις ψυχές η έμφοβη αγωνία για την Κρίση του Θεού… λόγω του εφάμαρτου βίου, και οι άνθρωποι “απελευθερώνονται” ηθικά… ώστε να αμαρτάνουν ασύστολα!…
«Άπαξ απόκειται τοις ανθρώποις αποθανείν, μετά δε τούτο κρίσις…»!(Εβρ. 9, 27)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Μιά φορά για πάντα… και ανεπανάληπτα στους αιώνες των αιώνων, γεννιόμαστε και πεθαίνουμε οι άνθρωποι. Μετά δε από τον θάνατο, μας περιμένει η αδέκαστη Κρίση του Θεού και μια αιωνιότητα αμετάβλητη.
Η εμπρόθεσμη (πριν από τον θάνατό μας) συνειδητοποίηση της επίγειας ζωής μας, ως “βίου… με ημερομηνία λήξης”, καθορίζει την σοβαρότητα [ 4 ] με την οποία εκλαμβάνουμε την υπόθεση της αιώνιας ζωής…! Μόνο σοβαρά σκεπτόμενοι… μπορούμε να επιλέξουμε, πλήρως συνειδητά, την διεκδίκηση της Βασιλείας του Θεού… και να προετοιμαστούμε γι’ αυτήν! Η εκπρόθεσμη (κατά… ή μετά τον θάνατό μας) συνειδητοποίηση της οικτρής εξαπάτησής μας από την ματαιότητα… συνιστά απόλυτη καταστροφή! Μια παγιωμένη κατάσταση αμετανοησίας, που μας αποκλείει από την είσοδο στην Βασιλεία του Θεού, προδίδει την ανοησία με την οποία διαχειριστήκαμε το θέμα της αιώνιας ζωής! Ένα θέμα υψίστης προτεραιότητας… που το υποβιβάσαμε σε αδιάφορο και αμελητέο… σε σχέση με τα εφήμερα αγαθά, που προτιμήσαμε.
Αν επιλέξουμε την σοβαρότητα… (= την σοβαρή ενασχόλησή μας με την αιώνια ζωή) θα ενεργοποιηθεί από την θεία Χάρη, η υπευθυνότητα… με την οποία μπορούμε να αξιοποιήσουμε σωτηριολογικά την εφήμερη χρονικότητά μας, και να προετοιμαστούμε πνευματικά για την αιωνιότητα…! Αν, όμως, επιλέξουμε την επιπολαιότητα… (= την επιπόλαιη προσέγγιση της αιώνιας ζωής) θα κυριαρχήσει στον βίο μας η ματαιότητα και η ανευθυνότητα… με τις οποίες θα χαραμίσουμε την επίγεια και πολύτιμη χρονικότητά μας, σε ανούσιες και μάταιες υποθέσεις αυτού του πρόσκαιρου κόσμου, που θα μας αποκλείσουν αμετάκλητα από την αιωνιότητα του ανεσπέρου Φωτός… και θα μας παραπέμψουν οριστικά στην αιωνιότητα του εξωτέρου σκότους…!
Η στιγμή της υπαρξιακής μας απαρχής (σύλληψης και εμψύχωσής μας, από το Άγιο Πνεύμα…) σηματοδοτεί την ταυτόχρονη εκκίνηση, από την ίδια αφετηρία, δύο ετερόκλητων και αυτοτελών “ταξιδιωτικών διαδρομών” προς διαφορετικούς προορισμούς. Έναν προορισμό εγκόσμιo μέσα στον χωροχρονικό βίο, που περαιώνεται με τον βιολογικό θάνατο… αφού προηγουμένως έχει (αν έχει) υπηρετήσει τον ύψιστο σκοπό της πνευματικής προετοιμασίας μας, για μετάβαση στην μετα-βιολογική ζωή…! Και έναν προορισμό υπερκόσμιο, που αφήνει πίσω τον βίο και τον βιολογικό θάνατο… και επεκτείνεται ατελεύτητα προς την, επέκεινα του θανάτου, αθάνατη ζωή… βαίνοντας προς την -άλλως απροσπέλαστη- αιωνιότητα του απείρου Τριαδικού Θεού…!
Ακόμα κι’ αν, λόγω υλιστικών κι’ αντιχριστιανικών πεποιθήσεων, μπορεί νά’χουμε “αγγυλώσεις” πνευματικές που δεν μας αφήνουν να παραδεχτούμε την Χριστώνυμη Αλήθεια, αν είμαστε έντιμοι με τον εαυτό μας… μπορούμε να κάνουμε ουσιώδεις ποιοτικές συγκρίσεις και να “επιμετρήσουμε” χαώδεις εμπειρικές διαφορές, μεταξύ δύο ανθρώπων (ενός ενθέου… κι’ ενός αθέου) που αντιπροσωπεύουν δύο αντιθετικά “μοντέλα ζωής”. Ο Χριστολάτρης, μπροστά στον θάνατο… ή την ανίατη ασθένεια… ή τον κάθε λογής πόνο… χαμογελάει γαλήνια και αγάλλεται με ένθεη χαρά… γιατί τον παρηγορεί η Θεία Χάρη! Ενώ ο Εγωλάτρης, μπροστά στις ίδιες απειλές… καταθλίβεται απαράκλητα και τρέμει απελπισμένα, επειδή στερείται την ζείδωρη θεϊκή παρηγορία…!
Όταν η ψυχή μας δεν είναι “ενωμένη” πνευματικά με τον Θεό -μέσω της συσταύρωσης [ 5 ] με τον Χριστό… και της ζωντανής συμμετοχής στα Άγια Μυστήρια της Εκκλησίας Του- η νοερή ενατένιση του επερχόμενου βιολογικού θανάτου… παγώνει μέσα μας “προκαταβολικά” κάθε ζωτική και δημιουργική διάθεση! Η απειλή μιας αιφνίδιας διακοπής της έμβιας ζωής… εμπνέει στην ψυχή μας μια αόριστη μεταφυσική φοβικότητα και υπαρξιακή αγωνία, που την κάνει ευάλωτη στην κατάθλιψη και στην απελπισία, κι’ ο φόβος του θανάτου παραλύει την διάθεση για ζωή! Γιατί, πώς είναι δυνατό να ζήσουμε αμέριμνα, γαλήνια και χαρούμενα… αν/όταν η ανάμνηση του επερχόμενου θανάτου “δηλητηριάζει” την ψυχή μας με το “φαρμάκι” του φόβου της απο-βίωσης… της εκμηδένισης… και της εξαφάνισής μας…;!
Μια αγωνία και ταραχή (εύλογη απόρροια της καραδοκίας του θανάτου…) διάσπαρτη παντού, ως αναιτιολόγητος θυμικός εκνευρισμός και πνευματική αθυμία, μέσα στον “γκρίζο” ορίζοντα του εγκόσμιου βίου μας, “δυναμιτίζει” αφανιστικά και παρακωλύει εμποδιστικά κάθε βούληση και προσπάθεια της ψυχής μας να επικεντρωθεί αποκλειστικά στο «εν… ου έστι χρεία!» (Λουκ. 13, 42)! Στο “ένα και μοναδικό” που έχουμε πραγματικά ανάγκη, το πλέον σημαντικό και ανεπανάληπτο στην αιωνιότητα, έργο της πνευματικής μας προετοιμασίας για την ασφαλή και ακίνδυνη επιστροφή μας στην αιώνια πατρίδα μας, την Αγκαλιά του Θεού! Γιατί, όπως γράφει ο Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ, στο «Περί προσευχής» σύγγραμμά του: Η ημέρα του βιολογικού μας θανάτου… είναι η πιο σημαντική μέρα όλου του βίου μας, γιατί μας εισάγει στην μετα-βιολογική ζωή της Ουράνιας Βασιλείας…! [ 6 ]
Ατενίζοντας “μακροκοσμικά” το μέλλον (χωρίς διαρροές της προσοχής μας σε “μικροκοσμικές” ψευδαισθήσεις του παρόντος) μπορούμε ν’ αντιληφθούμε εύκολα, υπό προϋποθέσεις πνευματικής νηφαλιότητας, την δυναμική “ροπή” της ύπαρξής μας! Γνωρίζουμε ότι βαίνουμε προς έναν (επικείμενο) βιολογικό τερματισμό, αλλά συνάμα “ψυχανεμιζόμαστε”… ότι προπαρασκευαζόμαστε για μετάσταση σε μία μετα-βιολογική συνέχεια της ύπαρξής μας…! Βέβαια, αν ήταν “στο χέρι μας” η επιλογή, θα θέλαμε να “ρίξουμε άγκυρα” αιώνιας ζωής σε αυτό τον κόσμο… γιατί μόνο αυτόν έχουμε γνωρίσει και, άρα, μόνο γι’ αυτόν μπορούμε νά’μαστε “βέβαιοι”… ενόσω λειτουργούμε αποκλειστικά με τις “υλόφρονες” αισθήσεις, και όχι με την νοητική ενέργεια της ψυχής… [ 7 ] και την επιθυμητική δύναμη της θεονοσταλγικής [ 8 ] καρδιάς μας…!
Αλλά, γιατί η εγγενής έφεση και νοσταλγία της ανθρώπινης ψυχής μας για την αιωνιότητα, “σκοντάφτει” πάνω στον υλιστικό σκεπτικισμό… που αμφισβητεί συχνά τον μετα-βιολογικό ρεαλισμό της υπερκόσμιας ύπαρξης;! Όπως ακριβώς εκφράζουν τον υπαρξιακό προβληματισμό τους τα δύο έμβρυα στην υπέροχη αλληγορία του Αμερικανού συγγραφέα Henri Nouwen! [ 9 ] Εκεί… δύο δίδυμα έμβρυα συνομιλώντας μεταξύ τους μέσα στην μήτρα όπου αναπτύσσονται, κι’ έχοντας “ελευθερία βούλησης”… προσεγγίζουν το καθένα διαφορετικά την αλήθεια ή το ψέμα μιας… “άλλης ζωής” που μπορεί να τα περιμένει… έξω από την μήτρα! Είτε προσδοκώντας την μετάβασή τους σε μια άλλη διάσταση ύπαρξης… είτε αμφισβητώντας την… εξακολουθούν να αναπτύσσονται ως έμβρυα, έως να γεννηθούν και να εξέλθουν από το σκότος της μήτρας στο φως του κόσμου… ώστε να μάθουν την αλήθεια εμπειρικά!…
Ο Πλαστουργός Θεός, μας έπλασε κυρίως για μια ζωή… μετά τον βίο, ή ακριβέστερα: για μια ζωή… που συμπεριλαμβάνει ΚΑΙ τον βίο, ως ένα μικρό “ορεκτικό” πριν από το “κυρίως γεύμα” της αιωνιότητας… ως ένα ελάχιστο “πρελούδιο” πριν από το “κυρίως κοντσέρτο” της αιώνιας ζωής…! Συνεπώς, είμαστε ελεύθεροι… είτε να αποδεχτούμε με την πίστη (ή να απορρίψουμε με απιστία), χωρίς αισθητηριακές επιβεβαιώσεις, όσα “ψυχανεμιζόμαστε” με τα “μάτια της ψυχής” για την μετά τον θάνατο ζωή… και την προοπτική συνέχειας της ύπαρξής μας σε ένα υπερ-κόσμιο μετα-βιολογικό επέκεινα… αιώνιο και ατελεύτητο. Από την οπτική γωνία της γης… δεν μπορούμε να δούμε την “αντίπερα όχθη” της ύπαρξης. Μόνο να υποθέσουμε μπορούμε, μέσα από ενδείξεις ισχυρές που μας υποψιάζουν υπαινικτικά… για όσα και οία υπάρχουν πέρα από τις αισθήσεις και πάνω από τα αισθητά…! [ 10 ]
«Εν τω Άδη ουκ έστι μετάνοια…» (Γεροντικό της Ορθόδοξης Ανατολής)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Στην μετά θάνατον ζωή δεν μπορεί κανείς να μετανοήσει, γιατί τα “έργα της μετανοίας” διενεργούνται μόνο στον εγκόσμιο αυτό βίο.
Ο Μέγας Βασίλειος διδάσκει, ότι «Της μετανοίας και της αφέσεως των αμαρτιών… ο παρών εστί καιρός, εν δε τω μέλλοντι αιώνι η δικαία κρίσις του Θεού και ανταπόδοσις των πεπραγμένων…» (Μεγ. Βασιλείου PG 31 700)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Χρόνος κατάλληλος για μετάνοια και συγχώρηση αμαρτιών… είναι μόνον ο καιρός του παρόντος βίου. Ο δε καιρός της μέλλουσας ζωής, έχει προορισθεί για την δίκαιη κρίση του Θεού και την δίκαιη ανταπόδοση όλων των πεπραγμένων της ανθρωπότητας.
Ας προσέξουμε καλά… μήπως, άθελά μας, “χαραμίσουμε” την μοναδική ευκαιρία που μας προσφέρεται στον εφήμερο αυτό βίο, για να επιμεληθούμε την μετανοητική άφεση των αμαρτιών μας, την θεραπεία των παθών μας και την σωτηρία των ψυχών μας από τον αιώνιο θάνατο! Γιατί, αν χάσουμε αυτή την ευκαιρία… χαθήκαμε! Δεν θα δυνηθούμε να την ξαναβρούμε στους αιώνες των αιώνων…! Ύστερα δε, από μια σύντομη και αλγεινή παροικεσία [ 11 ] σε αυτό τον μάταιο κόσμο, φεύγουμε για την ατελείωτη αιωνιότητα, ανέτοιμοι πνευματικά…! Χωρίς να “πληρούμε τις προϋποθέσεις” (ενδιάθετης και έμπρακτης μετάνοιας…) που προϋποτίθενται για την είσοδό μας στην πάμφωτη Βασιλεία του Θεού. Έτσι, θα μείνουμε “εκτός Νυμφώνος”… στο ζοφερό σκοτάδι της αιώνιας συγκατοίκησης με τους δαίμονες… που τους ακολουθήσαμε με ελεύθερη βούληση, αντιγράφοντας τα σκοτεινά τους έργα.
ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ-ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ
[ 1 ] Όταν κάποτε ρωτήθηκε ένας μεγάλος Ασκητής της Αιγυπτιακής ερήμου της Θηβαΐδας «Τί σημαίνει μετάνοια…;», απάντησε: «Μετάνοια σημαίνει… να κλάψουμε με πόνο μπροστά στον Θεό, για να μας επιστρέψει την ζωή που μας έκλεψε ο διάβολος!» (Από την Ασκητική γραμματεία της Ορθόδοξης Ανατολής)
[ 2 ] Ως “μετενσάρκωση” εννοείται (στις σκοτεινές παραδόσεις των Ανατολικών θρησκειών) η οικτρή πλάνη της δήθεν μεταφοράς της λογικής ψυχής του ανθρώπου σε άλλο, νέο σώμα ανθρώπου ή ζώου ή φυτού…
[ 3 ] Ως “μετεμψύχωση” εννοείται (στίς ίδιες απατηλές δοξασίες της άπω Ανατολής) η όμοια οικτρή πλάνη… με άλλα λόγια, κατά το δημώδες ευφυολόγημα: «Άλλαξε ο Μανωλιός… κι’ έβαλε το βρακί του αλλιώς»!
[ 4 ] Ρώτησαν κάποτε έναν Όσιο Ασκητή της Αιγυπτιακής ερήμου της Νιτρίας: «Αββά, τί σημαίνει Μοναχός…;» κι’ εκείνος απάντησε: «Μοναχός σημαίνει… άνθρωπος που έχει πάρει πολύ σοβαρά την υπόθεση της αιώνιας ζωής…!». (Από την Ασκητική γραμματεία της Ορθόδοξης Ανατολής)
[ 5 ] «Οι δε του Χριστού, την σάρκα εσταύρωσαν συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις…» (Γαλ. 5, 22)!
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Εκείνοι που θέλουν να ανήκουν ολοκληρωτικά στον Χριστό, κινούμενοι εντελώς αυτοπροαίρετα και οικειοθελώς, από πνευματικό φιλότιμο και σφοδρόν έρωτα προς την Παναγάπη, “σταυρώνουν” ασκητικά και μαρτυρικά το σαρκικό φρόνημα, μαζί με τα πάθη και τις επιθυμίες τους.
[ 6 ] «…Εν εκείνη τη ημέρα (του βιολογικού θανάτου), τη μεγάλη και ιερή δι’ εμέ… γενού μετ’ εμού, Κύριε, και απόδος μοι την αγαλλίασιν του Σωτηρίου Σου. Καθάρισόν με από παντός αμαρτήματος φανερού ή κρυφίου, από πάσης ανομίας κεκρυμμένης εν εμοί, και αξίωσόν με προσφέρειν Σοι καλήν απολογίαν ενώπιον του φοβερού Βήματός Σου… Αμήν!» (Αγίου Σωφρονίου του Έσσεξ, «Περί προσευχής» σελ. 228)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Κατ’ εκείνη την ημέρα του βιολογικού μου θανάτου… που είναι για μένα μεγάλη και ιερή… να είσαι μαζί μου, Κύριε, χαρίζοντάς μου την λυτρωτική αγαλλίαση της Πατρικής Σου συντροφιάς. Καθάρισέ με από κάθε αμάρτημα φανερό (συνειδητοποιημένο) ή κρυφό (ασυνείδητο), από κάθε ανομία κρυμμένη μέσα μου, και αξίωσέ με να Σου προσφέρω καλή απολογία μπροστά στο φοβερό Κριτήριό Σου… Αμήν (μακάρι)!
[ 7 ] Η Νοητική ενέργεια της ανθρώπινης ψυχής… διερευνά και διοπτεύει (υπό προϋποθέσεις θείας Χάριτος και φωτισμού) τα πάντα γύρω-μέσα-έξω-πάνω-κάτω-πέρα-δώθε… κατά το αρχαιοελληνικό αξίωμα του Επιχάρμου (Έλληνα ποιητή από την Κω, 530-440 π.Χ.): «Νους ορά και νους ακούει… τ’ άλλα δε τυφλά και κωφά…»!
[ 8 ] «Θεο-νοσταλγική…» χαρακτηρίζει την ανθρώπινη ψυχή, ο μέγας σύγχρονος Άγιος και Ομολογητής της Σερβικής Ορθοδοξίας, Γέρων Ιουστίνος Πόποβιτς (+ 1979), επειδή η “ροπή” και “έφεσή” της προς Εκείνον… είναι αδίδακτα εγγενής, θελκτικά πανίσχυρη και ασίγαστα -ισοβίως- συνεχής…!
[ 9 ] Ο προβληματισμός δύο εμβρύων μέσα στην μήτρα της μαννούλας τους, σχετικά με το αν υπάρχει ζωή μετά την γέννηση… παραπέμπει στο ίδιο υπαρξιακό δίλημμα ανάμεσα σε δύο ενήλικες: έναν άθεο σκεπτικιστή κι’ έναν ένθεο Χριστολάτρη… σχετικά με το αν υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο…!
Ο διάλογος των δύο εμβρύων
Το α΄ έμβρυο: «Πιστεύεις ότι υπάρχει ζωή… μετά την γέννηση;»
Το β΄ έμβρυο: «Φυσικά το πιστεύω! Η ζωή εδώ στην μήτρα είναι απλά για να προετοιμαστούμε γι’ αυτήν που θα ακολουθήσει μετά…».
Το α΄ έμβρυο: «Αυτό είναι ανοησία. Πώς μπορεί να υπάρχει ζωή έξω από την μήτρα… και τί ζωή μπορεί να είναι…;»
Το β΄ έμβρυο: «Δεν ξέρω ακριβώς τις λεπτομέρειες, αλλά νομίζω ότι έξω από την μήτρα θα υπάρχει περισσότερο φως… ότι θα περπατάμε με τα πόδια μας και θα τρώμε με το στόμα…».
Το α΄ έμβρυο: «Μα… αυτό είναι αδύνατο! Πώς θα περπατάμε με τα πόδια…; Πώς θα τρώμε με το στόμα…; Αφού κολυμπάμε σαν ψάρια μέσα στα νερά του αμνιακού σάκκου… και τρεφόμαστε από τον ομφάλιο λώρο με ό,τι χρειαζόμαστε…».
Το β΄ έμβρυο: «Βεβαίως και γίνεται. Απλώς θα είναι διαφορετικά από εδώ. Ίσως δεν θα χρειαζόμαστε πια τον ομφάλιο λώρο…».
Το α΄ έμβρυο: «Αν υπάρχει ζωή εκεί έξω…. κανείς δεν γύρισε ποτέ για να μας το βεβαιώσει. Η έξοδος από την μήτρα είναι το τέλος της ζωής…».
Το β΄ έμβρυο: «Δεν συμφωνώ. Όταν θα βγούμε από την μήτρα, θα δούμε την μητέρα μας, που είναι εκεί και περιμένει να μας φροντίσει…».
Το α΄ έμβρυο: «Ποιά μητέρα…; Πιστεύεις ότι υπάρχει μητέρα…;»
Το β΄ έμβρυο: «Βεβαίως υπάρχει! Είναι παντού… γύρω μας! Ζούμε μέσα της… και υπάρχουμε χάρη σε αυτήν. Χωρίς αυτήν, δεν θα μπορούσαμε τώρα να ζούμε…».
Το α΄ έμβρυο: «Δεν την έχω δει ποτέ μου, άρα δεν πιστεύω να υπάρχει!»
Το β΄ έμβρυο: «Μερικές φορές, όταν κάνουμε ησυχία… μπορείς ν’ ακούσεις την φωνή της, να αισθανθείς το χάδι της και να νιώσεις την αγάπη της…!»
Το α΄ έμβρυο: «Εμπιστεύομαι μόνο τις αισθήσεις μου… και αυτές δεν μου έδειξαν ως τώρα κάτι. Άρα δεν υπάρχει τίποτα…»
Το β΄ έμβρυο: «Κάνε υπομονή… σε λίγον καιρό θα τελειώσει η εμβρυϊκή ζωή μας και θα βγούμε έξω στο φως… και τότε θα δεις… και θα πιστέψεις!»
[ 10 ] «Βλέπομεν άρτι δι’ εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον…» (Α΄ Κορ. 13, 12)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Σε αυτόν τον συμβατικό κόσμο, βλέπουμε τις πνευματικές αλήθειες που αφορούν τον εφήμερο βίο, τον βιολογικό θάνατο και την αιώνια ζωή… κατά τρόπο αινιγματικό, σαν αντανάκλαση εικόνας μέσα σε καθρέπτη. Αλλά σ’ εκείνον τον αντισυμβατικό και υπέρλογο κόσμο, θα τις αντικρύσουμε χωρίς κάτοπτρα και φίλτρα, μετωπικά και κατάματα…
[ 11 ] «Αι ημέραι των ετών ημών… εβδομήκοντα έτη… ογδοήκοντα έτη… και το πλείον αυτών κόπος και πόνος…» (Ψαλμ. 89, 10)
ΕΡΜΗΝΕΙΑ: Οι ημέρες του εφήμερου βίου μας σ’ αυτό τον πρόσκαιρο κόσμο, συμποσούνται σε εβδομήντα-ογδόντα χρόνια το πολύ… και απ’ αυτά τα περισσότερα κυλούν μέσα στον κόπο, στα βάσανα και στην οδύνη…!
