Εκανε κρύο εκείνη τη μέρα. Αλλά ο ήλιος έλαμπε σ’ έναν πεντακάθαρο ουρανό. Η Πιπίτσα, η Μαγδαληνή, ο Δημήτρης, η Κατερίνα, κατηφόρισαν με χαμόγελα και αστεία την οδό Φιλίππου Ιωάνου κρατώντας σφιχτά στο χέρι τίς πάνινες τσαντούλες με τά βιβλία και τά τετράδιά τους. Δυό τετράγωνα πιο κάτω βρίσκονταν το σχολείο τους. Το 4ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου. Φυσούσε ένα κρύο αεράκι και τά μάγουλά τους ήταν κατακόκκινα. Οι μεγάλοι άσπροι φιόγκοι στα κεφάλια των κοριτσιών ανέμιζαν με τά μαλλιά τους. Φτάσανε κιόλας. Μόλις ακούστηκε το κουδούνι αμέσως τά παιδιά έκαναν γραμμές δυό –δύο με μέτωπο στο σχολείο περιμένοντας το καλωσόρισμα και τά προστάγματα των δασκάλων τους. Επαρση σημαίας και μετά προσευχή. Τιμές στην πατρίδα και τον Θεό. Μπήκαν στίς τάξεις και το μάθημα ξεκίνησε. Τό αεράκι σταμάτησε αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Στήν τάξη ακούγονταν τώρα η βελούδινη φωνή τής κυρίας Ευγενίας. Κάποια παιδικά κεφαλάκια κοίταζαν έξω απ’ το παράθυρο τά τελευταία κίτρινα φύλλα που στροβιλίζονταν που καί που στο προαύλιο. Ξάφνου ένας διαπεραστικός, τρομακτικός ήχος έσκισε στα δυό την γλυκιά ηρεμία. Σάν στριγκλιά κάποιου θηρίου λές, που βγαίνει απ’ τά σωθικά τής γής. Που δυνάμωνε, όλο και δυνάμωνε λές και το πατούσε κάποιος κι ερχόταν καταπάνω τους! Τά παιδάκια κοίταξαν με τρόμο την δασκάλα τους. Εκείνη φαντάστηκε πώς ίσως κάποιο φυσικό φαινόμενο πλησίαζε. Σεισμός, πλημμύρα, φωτιά…Πού νάξερε η έρμη τί ερχόταν!…Σηκώθηκε γρήγορα απ’ την έδρα και φώναξε:
– Γρήγορα παιδιά! Μπείτε κάτω απ’ τά θρανία! Και μήν κουνηθεί κανείς!…
Οι μικροί μαθητές υπάκουσαν. Ολοι κρύφτηκαν κάτω απ’ τά θρανία. Οτάν βολεύτηκαν και οι τελευταίοι μαθητές έσκυψε και κρύφτηκε και η κυρία Ευγενία κάτω απ’ την έδρα της. Μείνανε αμίλητοι όλοι κάμποσα λεπτά έτσι. Όταν κάποια στιγμή, ανοίγει διάπλατα η πόρτα τής τάξης κι εμφανίζεται αλαφιασμένος ο κύριος Διευθυντής.
– Μα τί κάνετε εκεί κυρία Παπαποστόλου? Σηκωθείτε! Διώξτε αμέσως τά παιδιά να πάνε γρήγορα στα σπίτια τους…Εχουμε πόλεμο!!
Ένα πλήθος παιδιών σάν κυνηγημένα πουλιά, σκόρπισε στούς δρόμους τής πόλης. Κανείς δεν γνώριζε πότε θα ξαναγύριζε στο σχολείο…Κανείς δεν γνώριζε πόσοι θα ξαναγύριζαν στο σχολείο…Κανείς δεν γνώριζε ακόμα το πρόσωπο τού θηρίου που πλησίαζε, όλο και πλησίαζε γρήγορα την πόρτα τους….
Photo By Υπουργείο Εξωτερικών – Φωτογραφική έκθεση υπηρεσίας Διπλωματικού και Ιστορικού Αρχείου. Photo exhibition of the Diplomatic and Historical Archive Department, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=26282552, https://en.wikipedia.org/wiki/
