Όταν καίγονται εθνικές σημαίες στην Ελλάδα και στην Αμερική, δεν μπορούμε να παραμένουμε αδιάφοροι. Η ελευθερία της έκφρασης είναι δικαίωμα, αλλά ο σεβασμός στην ιστορία και στις θυσίες των λαών είναι ζήτημα παιδείας και συνείδησης.
Γράφει η Ιωάννα Λαζάρου
Δημοσιογράφος – Εκδότρια του Greek News & Radio FL
Παραμονή της μεγάλης εθνικής μας επετείου, της 28ης Οκτωβρίου, αισθάνομαι την ανάγκη να μιλήσω για κάτι που με προβληματίζει βαθιά.
Για την πατρίδα μας. Για τη σημαία μας. Για την ιστορία μας. Και κυρίως για τον σεβασμό που οφείλουμε σε εκείνους που θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.
Παρακολουθούμε κατά καιρούς εικόνες που προκαλούν θλίψη και αγανάκτηση.
Σημαίες να καίγονται σε διαδηλώσεις. Εθνικά σύμβολα να ποδοπατούνται. Άνθρωποι να αντιμετωπίζουν με περιφρόνηση όσα για εκατομμύρια άλλους αποτελούν κομμάτι της ταυτότητας, της ιστορίας και της ψυχής τους.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στην Ελλάδα.
Το ίδιο φαινόμενο το βλέπουμε και εδώ, στην Αμερική, όπου η αμερικανική σημαία γίνεται συχνά στόχος συμβολικών πράξεων διαμαρτυρίας.
Και αναρωτιέμαι:
Πότε φτάσαμε στο σημείο να θεωρούμε ότι η καταστροφή ενός εθνικού συμβόλου αποτελεί απόδειξη προοδευτισμού;
Πότε η αγάπη για την πατρίδα άρχισε να αντιμετωπίζεται από ορισμένους ως κάτι ξεπερασμένο;
Και πότε ο σεβασμός στην ιστορία έγινε αντικείμενο ειρωνείας;
Η ΣΗΜΑΙΑ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΧΡΗΜΑΤΑ
Ας το καταλάβουμε επιτέλους!
Η σημαία δεν είναι ένα κομμάτι ύφασμα που αγοράζουμε από ένα κατάστημα.
Δεν είναι η τιμή της. Δεν είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη.
Είναι όλα όσα συμβολίζει.
Η ελληνική σημαία είναι οι αγωνιστές του 1821.
Είναι οι στρατιώτες του 1940 που πολέμησαν στα χιονισμένα βουνά της Πίνδου.
Είναι οι μανάδες που αποχαιρετούσαν τα παιδιά τους χωρίς να γνωρίζουν αν θα τα ξαναδούν.
Είναι οι νεκροί του πολέμου, οι εκτελέσεις της Κατοχής, η πείνα, ο πόνος και οι θυσίες ενός λαού που δεν δέχτηκε να παραδώσει την ελευθερία του.
Και η αμερικανική σημαία;
Δεν συμβολίζει κι εκείνη μια μεγάλη ιστορική διαδρομή αγώνων για την ανεξαρτησία, τη δημοκρατία και τα δικαιώματα;
Δεν αντιπροσωπεύει τις θυσίες χιλιάδων ανθρώπων που υπηρέτησαν και πολέμησαν για την πατρίδα τους;
Πώς μπορούμε λοιπόν να βλέπουμε αυτά τα σύμβολα να παραδίδονται στις φλόγες και να μη μας προβληματίζει αυτό που συμβαίνει;
ΑΛΛΟ Η ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΠΕΡΙΦΡΟΝΗΣΗ
Ζούμε σε δημοκρατικές κοινωνίες.
Και η δημοκρατία οφείλει να προστατεύει το δικαίωμα της διαφορετικής άποψης, της κριτικής, της διαφωνίας και της ειρηνικής διαμαρτυρίας.
Αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο.
Όμως η ελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει ότι κάθε πράξη πρέπει να γίνεται αποδεκτή χωρίς αντίλογο.
Έχω το δικαίωμα να διαφωνώ. Έχω το δικαίωμα να διαμαρτύρομαι. Έχω όμως και την ευθύνη να σκέφτομαι τι συμβολίζουν οι πράξεις μου.
Όταν κάποιος καίει μια σημαία, μπορεί να θέλει να διαμαρτυρηθεί απέναντι σε μια κυβέρνηση ή σε μια πολιτική απόφαση.
Όμως η κυβέρνηση δεν είναι η πατρίδα.
Οι πολιτικοί έρχονται και παρέρχονται.
Οι κυβερνήσεις αλλάζουν.
Η πατρίδα όμως παραμένει.
Η ιστορία της παραμένει.
Οι θυσίες των ανθρώπων της δεν σβήνουν επειδή διαφωνούμε με εκείνους που κυβερνούν.
Αν διαφωνείς με μια κυβέρνηση, αγωνίσου να την αλλάξεις. Δεν χρειάζεται να προσβάλλεις ένα σύμβολο που ανήκει σε ολόκληρο τον λαό.
Ο ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Ο ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΛΗΘΗΣ
Εδώ βρίσκεται για μένα ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα της εποχής μας.
Η σταδιακή απαξίωση της ιστορικής μνήμης.
Μια αντίληψη που, στο όνομα ενός δήθεν προοδευτισμού, αντιμετωπίζει την εθνική ταυτότητα ως κάτι περιττό.
Που συγχέει τον πατριωτισμό με τον εθνικισμό.
Που παρουσιάζει την υπερηφάνεια για την ιστορία μας ως ένδειξη οπισθοδρόμησης.
Όχι, κύριοι!
Δεν είναι ντροπή να αγαπάς την Ελλάδα.
Δεν είναι ντροπή να συγκινείσαι όταν ακούς τον εθνικό ύμνο.
Δεν είναι ντροπή να υψώνεις τη γαλανόλευκη.
Και ασφαλώς δεν είναι ντροπή ένας Αμερικανός να αγαπά τη δική του σημαία.
Ο πραγματικός πατριωτισμός δεν χρειάζεται να μισεί κανέναν άλλον λαό για να αγαπά τη δική του πατρίδα.
Μπορούμε να σεβόμαστε όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως εθνικότητας, θρησκείας ή καταγωγής, χωρίς να απαρνιόμαστε τις δικές μας ρίζες.
Μπορούμε να επιδιώκουμε την ειρήνη, τη συνεργασία και την πρόοδο χωρίς να διαγράφουμε την ιστορία μας.
Γιατί ένας λαός που δεν γνωρίζει το παρελθόν του κινδυνεύει να χάσει τον προσανατολισμό του.
Και ένας λαός που δεν σέβεται τις θυσίες των προηγούμενων γενεών δύσκολα μπορεί να μεταδώσει στις επόμενες την αξία της ελευθερίας.
ΤΙ ΔΙΔΑΣΚΟΥΜΕ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ;
Αυτό είναι το ερώτημα που με απασχολεί περισσότερο.
Τι παραδείγματα δίνουμε στη νέα γενιά;
Μαθαίνουμε στα παιδιά μας τι σημαίνει η 28η Οκτωβρίου;
Γνωρίζουν γιατί η Ελλάδα είπε το μεγάλο «ΟΧΙ»;
Γνωρίζουν πόσο κόστισε η ελευθερία που σήμερα θεωρούμε δεδομένη;
Γνωρίζουν τι σημαίνει να ζεις κάτω από κατοχή, να στερείσαι το ψωμί σου, να χάνεις τους ανθρώπους σου;
Ή έχουμε αφήσει την ιστορική μνήμη να χαθεί μέσα στην επιφανειακή ενημέρωση, στα κοινωνικά δίκτυα και στη διαρκή αναζήτηση της δημοσιότητας;
Δεν χρειάζεται τα παιδιά μας να συμφωνούν με όλα όσα έκαναν οι προηγούμενες γενιές.
Χρειάζεται όμως να γνωρίζουν.
Να σκέφτονται.
Να κρίνουν.
Και να καταλαβαίνουν ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται.
Η ελευθερία κατακτήθηκε με αγώνες. Και διατηρείται με παιδεία, δημοκρατία και ευθύνη.
Η ΠΑΤΡΙΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙΣ ΤΗΣ
Θέλω να τονίσω και κάτι ακόμη.
Το να αγαπάς την πατρίδα σου δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνείς με τις αποφάσεις των κυβερνήσεών της.
Αντίθετα!
Ο πραγματικά ενεργός πολίτης έχει υποχρέωση να ασκεί κριτική.
Να καταγγέλλει την αδικία.
Να απαιτεί διαφάνεια.
Να αγωνίζεται για καλύτερη παιδεία, καλύτερη υγεία, κοινωνική δικαιοσύνη και αξιοπρεπή ζωή.
Γιατί η αγάπη για την πατρίδα δεν αποδεικνύεται μόνο με τα λόγια. Αποδεικνύεται και με τον αγώνα να γίνει καλύτερη.
Η Ελλάδα δεν είναι τα λάθη των πολιτικών της.
Δεν είναι η διαφθορά.
Δεν είναι τα οικονομικά προβλήματα.
Δεν είναι οι κομματικές αντιπαραθέσεις.
Η Ελλάδα είναι οι άνθρωποί της, η γλώσσα της, η ιστορία της, ο πολιτισμός της και οι αξίες που κληρονομήσαμε.
Αυτή την Ελλάδα αγαπάμε.
Και γι’ αυτή την Ελλάδα έχουμε δικαίωμα και υποχρέωση να αγωνιζόμαστε.
Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΜΟ
Κάποιοι μπορεί να διαφωνούν με όσα γράφω.
Είναι δικαίωμά τους.
Όπως είναι και δικό μου δικαίωμα να εκφράζω την αγανάκτησή μου όταν βλέπω την ελληνική ή την αμερικανική σημαία να καίγεται.
Δεν ζητώ να φιμωθεί κανένας.
Δεν ζητώ να τιμωρούνται οι άνθρωποι επειδή έχουν διαφορετική άποψη.
Ζητώ όμως να υπάρχει ευθύνη για τις πράξεις μας, σεβασμός στους νόμους και ουσιαστική παιδεία.
Όπου διαπράττονται πραγματικές αξιόποινες πράξεις, αρμόδια να κρίνει είναι η ανεξάρτητη Δικαιοσύνη.
Δεν πρέπει όμως να συγχέουμε τη νομική ευθύνη με την ηθική αποδοκιμασία.
Γιατί κάτι μπορεί να επιτρέπεται από τον νόμο, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είμαστε υποχρεωμένοι να το θεωρούμε σωστό.
Και κάτι ακόμη:
Δεν πρέπει ποτέ η υπεράσπιση της σημαίας να γίνεται δικαιολογία για τη βία εναντίον εκείνων που διαφωνούν μαζί μας.
Η δημοκρατία δεν προστατεύεται με εκφοβισμό.
Προστατεύεται με γνώση, αρχές και ελεύθερους πολίτες.
Σημερα, , 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ, ΑΣ ΒΡΟΝΤΟΦΩΝΑΞΟΥΜΕ ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ «ΟΧΙ»!
Πατριώτες μου,
Αύριο, που θα κυματίζει η γαλανόλευκη σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και όπου υπάρχει Ελληνισμός, ας αναλογιστούμε τι πραγματικά σημαίνει αυτή η ημέρα.
Ας θυμηθούμε εκείνους που δεν δίστασαν να θυσιάσουν τη ζωή τους.
Ας θυμηθούμε ότι η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη.
Και ας πούμε κι εμείς το δικό μας μεγάλο «ΟΧΙ».
ΟΧΙ στην απαξίωση της ιστορίας μας.
ΟΧΙ στην περιφρόνηση των εθνικών μας συμβόλων.
ΟΧΙ στον διχασμό, στην αδικία και στη διαφθορά.
ΟΧΙ σε όσα στερούν από τα παιδιά μας το δικαίωμα σε ένα καλύτερο μέλλον.
Και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην ενότητα, στην αξιοπρέπεια, στην παιδεία, στη δημοκρατία και στην αγάπη για την πατρίδα.
Εμείς οι Έλληνες της διασποράς γνωρίζουμε καλά τι σημαίνει να ζεις μακριά από την πατρίδα σου.
Γνωρίζουμε τι σημαίνει να ακούς τον εθνικό ύμνο χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά και να συγκινείσαι.
Να βλέπεις τη γαλανόλευκη να κυματίζει στην Αμερική και να αισθάνεσαι ότι ένα κομμάτι της Ελλάδας βρίσκεται δίπλα σου.
Γι’ αυτό και γνωρίζουμε ότι η σημαία μας δεν είναι απλώς ένα σύμβολο.
Είναι η μνήμη μας. Είναι οι ρίζες μας. Είναι η σύνδεσή μας με την πατρίδα.
Και θέλω να κλείσω με μια σκέψη.
Μπορείς να κάψεις ένα κομμάτι ύφασμα. Δεν μπορείς όμως να κάψεις την ιστορία ενός λαού.
Μπορείς να προσβάλεις ένα σύμβολο. Δεν μπορείς να σβήσεις τις θυσίες εκείνων που αγωνίστηκαν κάτω από αυτό.
Και όσο υπάρχουν άνθρωποι που γνωρίζουν, θυμούνται και μεταδίδουν την ιστορία τους στις επόμενες γενιές, η ιστορική μνήμη θα παραμένει ζωντανή.
Η ΣΗΜΑΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΙΜΗ. ΕΧΕΙ ΙΣΤΟΡΙΑ!
ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, ΠΑΤΡΙΩΤΕΣ ΜΟΥ!
ΖΗΤΩ Η 28Η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ!
ΖΗΤΩ Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΑΣ!
ΖΗΤΩ Ο ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ!
Φωτο πηγη Greek news fl
Ιωάννα Λαζάρου
Δημοσιογράφος – Εκδότρια
Πρόεδρος Businessrise Inc. Group
Εκδότρια Greek News & Radio FL
www.greekradiofl.com
