Με αφορμή τη διάλεξή της για το SEYFO, τη Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων/Συρίων και των Ποντίων Ελλήνων το 1915 η Anna Melle συζήτησε με τον Μιχάλη Χριστοφίνη.
Μέσα από ιστορικά στοιχεία, προσωπικές αναφορές και προβληματισμούς, ανέδειξε ένα από τα μεγαλύτερα ανθρώπινα τραύματα του 20ού αιώνα, υπογραμμίζοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διαλόγου. Παράλληλα, αναφέρθηκε στην ανάγκη να αντλούμε διδάγματα από την ιστορία σε μια εποχή όπου πολέμοι, διωγμοί και ανθρώπινος πόνος εξακολουθούν να εκτυλίσσονται μπροστά στα μάτια μας.
Ερώτηση: Σήμερα πραγματοποιήθηκε μια διάλεξη για τη Γενοκτονία του 1915. Γιατί επιλέξατε να διοργανώσετε αυτή τη διάλεξη;
Απάντηση: Η διάλεξη εντασσόταν σε ένα ευρύτερο πλαίσιο ενημέρωσης για τις γενοκτονίες που έχουν συμβεί από τις αρχές του 20ού αιώνα.Παρουσιάστηκαν πληροφορίες και ιστορικά στοιχεία για τη Γενοκτονία του 1915 στην πρώην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Θεωρώ σημαντικό οι νεότερες γενιές να γνωρίζουν αυτά τα ιστορικά γεγονότα και να κατανοούν τις συνέπειές τους.
Ερώτηση: Ποιος είναι ο ρόλος της εκπαίδευσης στη διατήρηση της μνήμης της Γενοκτονίας του 1915;
Απάντηση: Οι εκπαιδευτικοί, τόσο στη δευτεροβάθμια όσο και στη μέση εκπαίδευση, μπορούν να εντάξουν το θέμα στη διδασκαλία της ιστορίας. Όταν εργαζόμουν ως καθηγητής λυκείου, αρκετοί μαθητές επέλεγαν να αφιερώσουν τις εργασίες τους στη Γενοκτονία του 1915. Παρότι το θέμα δεν καλύπτεται πάντα επαρκώς στα σχολικά βιβλία, σήμερα υπάρχει άφθονο ψηφιακό υλικό και έρευνα που επιτρέπουν τη σοβαρή και τεκμηριωμένη μελέτη του.
Ερώτηση: Πιστεύετε ότι η άρνηση της Γενοκτονίας θα έπρεπε να ποινικοποιείται;
Απάντηση: Πρόκειται για ένα σύνθετο ζήτημα. Θεωρώ ότι είναι σημαντικό να συνεχιστεί η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας και την ενημέρωση της κοινωνίας σχετικά με τα γεγονότα του 1915. Για να υπάρξει πρόοδος απαιτείται συνεχής προσπάθεια και ευαισθητοποίηση, ιδιαίτερα από τη στιγμή που η Τουρκία εξακολουθεί να μην αναγνωρίζει τα γεγονότα ως γενοκτονία.
Ερώτηση: Πέρα από την αναγνώριση από την Τουρκία, τι άλλο θεωρείτε απαραίτητο;
Απάντηση: Πιστεύω ότι ο διάλογος είναι απαραίτητος. Οι εμπλεκόμενες πλευρές πρέπει να μπορούν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να συζητήσουν. Ο διάλογος σημαίνει επικοινωνία, σχέσεις και προσπάθεια κατανόησης της άλλης πλευράς. Η επίλυση τέτοιων ιστορικών ζητημάτων δεν γίνεται σε μία ημέρα ούτε σε έναν χρόνο. Μπορεί να απαιτήσει πολλά χρόνια, αλλά χωρίς διάλογο είναι πολύ δύσκολο να υπάρξει ουσιαστική πρόοδος.
Ερώτηση: Ποιο είναι το βασικό σας μήνυμα;
Απάντηση: Ότι η γνώση, η εκπαίδευση και ο διάλογος αποτελούν τον δρόμο προς τα εμπρός. Μαθαίνοντας από την ιστορία και συζητώντας με σεβασμό, μπορούμε να ενισχύσουμε την κατανόηση μεταξύ των λαών και να συμβάλουμε στη συμφιλίωση και την ειρηνική συνύπαρξη.
