3.000 ευρώ τον μήνα για έναν ασυνόδευτο ανήλικο, έως 800 ευρώ κόστος για έναν ενήλικο, επιδόματα, στέγαση, σίτιση και τώρα χρήματα ακόμη και για την επιστροφή – Οι αριθμοί γεννούν ερωτήματα
Για χρόνια ο ελληνικός λαός ακούει για το μεταναστευτικό.
Ακούει για ευρωπαϊκά κονδύλια. Για δομές. Για προγράμματα φιλοξενίας. Για ΜΚΟ. Για σίτιση. Για στέγαση. Για ένταξη. Για επιστροφές.
Ακούει αριθμούς εκατομμυρίων.
Αυτό όμως που πολύ δύσκολα μπορεί να καταλάβει ο απλός πολίτης είναι κάτι πολύ βασικό:
Πόσο κοστίζει τελικά κάθε άνθρωπος που μπαίνει στο σύστημα υποδοχής και ασύλου της χώρας και πού ακριβώς πηγαίνουν αυτά τα χρήματα;
Και το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο μετά τις δηλώσεις του ίδιου του υπουργού Μετανάστευσης και Ασύλου, Θάνου Πλεύρη.
Ο υπουργός δήλωσε τον Φεβρουάριο του 2026 ότι ένας ασυνόδευτος ανήλικος κοστίζει κοντά στις 3.000 ευρώ τον μήνα, ενώ για έναν ενήλικο ανέφερε κόστος περίπου 700 έως 800 ευρώ τον μήνα.
Ας σταθούμε εδώ.
3.000 ευρώ τον μήνα.
Δηλαδή περίπου 36.000 ευρώ τον χρόνο για έναν ασυνόδευτο ανήλικο, εάν χρησιμοποιηθεί ως βάση υπολογισμού το ποσό που ανέφερε ο υπουργός.
Όμως χρειάζεται μία πολύ σημαντική διευκρίνιση:
Τα 3.000 ευρώ δεν δίνονται στο χέρι του ανηλίκου.
Δεν πρόκειται για «επίδομα 3.000 ευρώ».
Πρόκειται για συνολικό κόστος του συστήματος προστασίας: ειδικές δομές φιλοξενίας, προσωπικό, επιτροπεία, ψυχοκοινωνική υποστήριξη, διερμηνεία, υπηρεσίες προστασίας και άλλες σχετικές δαπάνες.
Έλεγχος των διαθέσιμων στοιχείων έχει δείξει ότι μόνο το μοναδιαίο κόστος λειτουργίας Κέντρων Φιλοξενίας Ασυνόδευτων Ανηλίκων μπορεί να φτάνει περίπου τα 76 ευρώ ημερησίως για μία κατειλημμένη θέση, δηλαδή περίπου 2.280–2.356 ευρώ τον μήνα, πριν συνυπολογιστούν άλλοι μηχανισμοί προστασίας και επιτροπείας.
Και εδώ αρχίζει η απορία του αρθρογράφου.
Αν το παιδί δεν παίρνει 3.000 ευρώ, τότε ποιος πληρώνεται;
Ποιος εισπράττει το κόστος της στέγασης;
Ποιος αναλαμβάνει τη σίτιση;
Ποιος πληρώνεται για τη λειτουργία των δομών;
Πόσο κοστίζουν οι υπηρεσίες φύλαξης, καθαριότητας, διερμηνείας, ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, νομικής βοήθειας και διοίκησης;
Πόσα χρήματα κατευθύνονται σε δημόσιους φορείς, πόσα σε διεθνείς οργανισμούς, πόσα σε οργανώσεις και πόσα σε ιδιωτικές εταιρείες μέσω συμβάσεων;
Αυτή είναι ίσως η πραγματική οικονομική συζήτηση γύρω από το μεταναστευτικό.
Όχι αν ένας άνθρωπος έχει στην τσέπη του 150 ή 300 ευρώ.
Αλλά πόσο κοστίζει ολόκληρος ο μηχανισμός που έχει δημιουργηθεί γύρω του.
Και τα χρήματα είναι πολλά
Η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτεί σημαντικό μέρος του ελληνικού συστήματος μετανάστευσης, ασύλου και φύλαξης των συνόρων.
Για την περίοδο 2021–2027, η αρχική ευρωπαϊκή συνεισφορά προς τα τρία ελληνικά προγράμματα Εσωτερικών Υποθέσεων ήταν περίπου:
438,9 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Ασύλου, Μετανάστευσης και Ένταξης,
1,1 δισεκατομμύριο ευρώ για τη Διαχείριση Συνόρων και την Πολιτική Θεωρήσεων, και 45,6 εκατομμύρια ευρώ από το Ταμείο Εσωτερικής Ασφάλειας.
Πρέπει όμως να το πούμε καθαρά:
Αυτά δεν αποτελούν “αμοιβή ανά μετανάστη”.
Δεν βρήκαμε επίσημο ευρωπαϊκό ή ελληνικό μηχανισμό σύμφωνα με τον οποίο «η Ελλάδα παίρνει 3.000 ευρώ επειδή φέρνει ή δέχεται κάθε μετανάστη».
Υπάρχουν όμως τεράστιες χρηματοδοτήσεις για τη διαχείριση του μεταναστευτικού και υπάρχουν συγκεκριμένα κόστη ανά ωφελούμενο.
Μάλιστα, σύμφωνα με τη δημόσια τοποθέτηση του υπουργού, για τους περίπου 2.003 ασυνόδευτους ανηλίκους που φιλοξενούνταν τότε, περίπου το 90% της χρηματοδότησης προερχόταν από ευρωπαϊκούς πόρους ή από συμφωνία με το ελβετικό δημόσιο, ενώ για περίπου 21.000 ενηλίκους το ποσοστό ευρωπαϊκής χρηματοδότησης κυμαινόταν, όπως ανέφερε, μεταξύ 75% και 85%.
Άρα το ερώτημα μεταβάλλεται:
Μήπως το μεταναστευτικό έχει μετατραπεί σε μια τεράστια οικονομική βιομηχανία διαχείρισης;
Και αν ναι, ποιος ελέγχει το πραγματικό κόστος της;
Τι πραγματικά δικαιούται σήμερα ένας αιτών άσυλο στην Ελλάδα;
Εδώ επίσης χρειάζεται ακρίβεια.
Δεν δικαιούται κάθε άνθρωπος που εισέρχεται παράτυπα στη χώρα αυτομάτως όλα τα επιδόματα.
Οι παροχές συνδέονται με συγκεκριμένο νομικό καθεστώς, κυρίως με την ιδιότητα του αιτούντος διεθνή προστασία.
Σύμφωνα με το ίδιο το Υπουργείο Μετανάστευσης και Ασύλου, οι υλικές συνθήκες υποδοχής μπορούν να περιλαμβάνουν:
στέγαση,
σίτιση,
οικονομικό βοήθημα,
είδη ένδυσης και υπόδησης,
είδη προσωπικής υγιεινής,
τηλεπικοινωνίες,
αστικές μετακινήσεις,
σχολικά είδη και βασικές φαρμακευτικές ανάγκες.
Οι δομές φιλοξενίας παρέχουν επίσης, ανάλογα με την περίπτωση, ψυχοκοινωνική υποστήριξη, πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας, μαθήματα ελληνικής γλώσσας και προγράμματα ανάπτυξης δεξιοτήτων.
Οι αιτούντες διεθνή προστασία έχουν δικαίωμα πρόσβασης στο δημόσιο σύστημα υγείας, τα ανήλικα παιδιά στη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση και, υπό τις προϋποθέσεις του νόμου, μπορούν να αποκτήσουν δικαίωμα εργασίας μετά την πάροδο 60 ημερών από την κατάθεση της αίτησης ασύλου.
Και πόσα χρήματα παίρνουν στο χέρι;
Εδώ τα επίσημα στοιχεία καταρρίπτουν επίσης πολλές υπερβολές που κυκλοφορούν.
Το Υπουργείο αναφέρει ως πλήρες μηνιαίο οικονομικό βοήθημα:
150 ευρώ για ένα άτομο
270 ευρώ για δύο άτομα
320 ευρώ για τρία άτομα
420 ευρώ για οικογένεια τεσσάρων ατόμων και άνω
Όταν στη θέση φιλοξενίας παρέχεται και σίτιση, προβλέπεται μικρότερο –μερικό– βοήθημα:
75 ευρώ για ένα άτομο
135 ευρώ για δύο
160 ευρώ για τρία
210 ευρώ για τέσσερα άτομα και άνω.
Άρα, όχι:
δεν παίρνει ένας παράτυπος μετανάστης 3.000 ευρώ στο χέρι.
Το μεγάλο ποσό βρίσκεται στο κόστος λειτουργίας ολόκληρου του συστήματος γύρω από την υποδοχή και προστασία.
Και αυτό, κατά τη γνώμη μας, είναι ακόμη πιο σημαντικό να διερευνηθεί.
Στέγαση και προγράμματα ένταξης
Για όσους αποκτούν διεθνή ή προσωρινή προστασία λειτουργούν και προγράμματα όπως το HELIOS, τα οποία περιλαμβάνουν υποστήριξη στέγασης, μαθήματα ελληνικής γλώσσας και κοινωνικών δεξιοτήτων, καθώς και εργασιακή συμβουλευτική.
Το πρόγραμμα έχει σχεδιαστεί ώστε να μπορεί να παρέχει υπηρεσίες υποστήριξης στέγασης σε έως 5.000 νοικοκυριά, που αντιστοιχούν περίπου σε 11.200 άτομα.
Το 2026 καταγράφονταν ήδη δικαιούχοι του προγράμματος HELIOS+ που λάμβαναν επιδότηση ενοικίου.
Και εδώ ξανά ρωτάμε:
Ποιο είναι το συνολικό κόστος όλων αυτών των προγραμμάτων ανά άνθρωπο και ανά οικογένεια;
Και τώρα πληρώνουμε και για να φύγουν;
Εδώ η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.
Το πρόγραμμα Υποβοηθούμενων Εθελούσιων Επιστροφών του Διεθνούς Οργανισμού Μετανάστευσης προβλέπει οικονομική βοήθεια:
1.000 ευρώ ανά άτομο για όσους διαμένουν στην ηπειρωτική Ελλάδα
και
500 ευρώ ανά άτομο για όσους διαμένουν στα νησιά.
Και δεν είναι μόνο αυτά.
Το πρόγραμμα μπορεί επίσης να καλύψει την έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, το αεροπορικό εισιτήριο προς τη χώρα καταγωγής, αναγκαίες εσωτερικές μετακινήσεις και υποστήριξη επανένταξης μετά την επιστροφή.
Υπάρχει επίσης ξεχωριστό πρόγραμμα εθελοντικής επιστροφής μέσω της Ελληνικής Αστυνομίας, που προβλέπει βοήθημα 300 ευρώ για μη κρατούμενους και 200 ευρώ για κρατούμενους που επιλέγουν να επιστρέψουν.
Και ο αρθρογράφος δεν μπορεί παρά να αναρωτηθεί:
Δηλαδή πρώτα πληρώνουμε για την είσοδο στο σύστημα, μετά για τη φιλοξενία, μετά για τη σίτιση, μετά για τις υπηρεσίες και τελικά πληρώνουμε ξανά για να πραγματοποιηθεί η επιστροφή;
Προφανώς μια οργανωμένη επιστροφή έχει κόστος.
Και προφανώς μπορεί ακόμη και να είναι οικονομικότερη για το κράτος από τη μακρόχρονη παραμονή ενός ανθρώπου σε μια δομή.
Αλλά τότε υπάρχει ένα εύλογο ερώτημα:
Γιατί δεν μας παρουσιάζει η Πολιτεία έναν ολοκληρωμένο και απολύτως διαφανή λογαριασμό;
Και την ίδια ώρα, τι συμβαίνει με τον Έλληνα άνεργο;
Από την 1η Απριλίου 2026 η κανονική τακτική επιδότηση ανεργίας της ΔΥΠΑ μπορεί, ανάλογα με τις προηγούμενες αποδοχές, να είναι 565 ευρώ, 423,75 ευρώ ή 282,50 ευρώ τον μήνα.
Στο πιλοτικό σύστημα υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες, καθώς το ποσό μειώνεται σταδιακά, εμφανίζονται ακόμη και μηνιαίες καταβολές 350 ευρώ ή χαμηλότερες σε συγκεκριμένες φάσεις της επιδότησης.
Και υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες εγγεγραμμένοι άνεργοι.
Τον Ιούλιο του 2026 η ΔΥΠΑ κατέγραψε 715.328 εγγεγραμμένους ανέργους, ενώ εκείνον τον μήνα επιδοτήθηκαν 148.138.
Και εδώ γεννιέται μια ακόμη δύσκολη ερώτηση:
Έχει το ελληνικό κράτος την ίδια αποφασιστικότητα όταν σχεδιάζει ένα δίκτυο προστασίας για τον δικό του πολίτη που έχασε τη δουλειά του, δεν μπορεί να πληρώσει το ενοίκιό του ή αναγκάζεται να εγκαταλείψει τον τόπο του;
Δεν συγκρίνουμε ανθρώπινες ζωές.
Δεν λέμε ότι ένας πρόσφυγας, ένας ανήλικος ή ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε ανάγκη δεν πρέπει να προστατεύεται.
Η ερώτηση είναι διαφορετική:
Μπορεί ένα κράτος να προστατεύει τους ευάλωτους που φτάνουν στη χώρα του, χωρίς ταυτόχρονα να ξεχνά τους ευάλωτους που ήδη ζουν μέσα σε αυτήν;
Τα εκατομμύρια υπάρχουν – πού καταλήγουν;
Μόνο ένα από τα προγράμματα σίτισης σε δομές της Υπηρεσίας Υποδοχής και Ταυτοποίησης είχε προϋπολογισμό που, μετά από τροποποιήσεις, έφτασε περίπου τα 70,6 εκατομμύρια ευρώ.
Πρόγραμμα διαχείρισης εγκαταστάσεων στις δομές της ενδοχώρας είχε προϋπολογισμό άνω των 93 εκατομμυρίων ευρώ.
Άλλες δράσεις χρηματοδοτούν μετακινήσεις, διερμηνείς, νομική βοήθεια, προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου και δεκάδες άλλες λειτουργίες.
Πρόκειται βέβαια για πολυετή προγράμματα και όχι για χρήματα που δίνονται απευθείας στους μετανάστες.
Αλλά ακριβώς αυτό είναι το θέμα.
Το μεγάλο χρήμα δεν βρίσκεται απαραίτητα στην τσέπη του μετανάστη. Βρίσκεται στη διαχείριση του μεταναστευτικού.
Και επομένως δικαιούμαστε να ρωτήσουμε:
Ποιοι αναλαμβάνουν τις συμβάσεις;
Με ποια κριτήρια;
Πόσο στοιχίζει πραγματικά ένα γεύμα, μία θέση φιλοξενίας, μία μεταφορά, μία υπηρεσία;
Ποιος ελέγχει αν οι τιμές είναι εύλογες;
Ποιος αξιολογεί την αποτελεσματικότητα των προγραμμάτων;
Πόσα χρήματα ξοδεύτηκαν συνολικά τα τελευταία δέκα χρόνια;
Και ποιο ήταν το μετρήσιμο αποτέλεσμα;
Το μεταναστευτικό δεν χρειάζεται συνθήματα. Χρειάζεται λογαριασμό.
Δεν θα γράψουμε ότι «κάθε μετανάστης παίρνει 3.000 ευρώ», γιατί δεν είναι αλήθεια.
Θα γράψουμε όμως αυτό που προκύπτει από τα ίδια τα στοιχεία:
Ότι το συνολικό κόστος ενός ασυνόδευτου ανηλίκου μπορεί να προσεγγίζει, σύμφωνα με τον ίδιο τον υπουργό, τις 3.000 ευρώ τον μήνα.
Ότι ένας ενήλικος μπορεί να έχει συνολικό κόστος διαχείρισης εκατοντάδων ευρώ τον μήνα.
Ότι λειτουργούν προγράμματα στέγασης, σίτισης, οικονομικής βοήθειας, υγειονομικής περίθαλψης, εκπαίδευσης, ένταξης και επιστροφής.
Ότι εκατοντάδες εκατομμύρια ευρωπαϊκών και εθνικών πόρων διοχετεύονται σε αυτή την πολιτική.
Και ότι πλέον το ερώτημα πρέπει να ειπωθεί δυνατά:
Το μεταναστευτικό είναι μόνο μια ανθρωπιστική και γεωπολιτική κρίση ή έχει δημιουργηθεί γύρω του και ένας τεράστιος οικονομικός μηχανισμός;
Ποιοι πραγματικά κερδίζουν από αυτόν;
Ποιος ελέγχει τα χρήματα;
Και γιατί ο Έλληνας πολίτης δεν έχει μπροστά του έναν καθαρό, ενιαίο και αναλυτικό λογαριασμό;
Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια δεν είναι διαπραγματεύσιμη.
Αλλά ούτε και η διαφάνεια στη διαχείριση του δημόσιου και ευρωπαϊκού χρήματος πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμη.
Ο πολίτης έχει δικαίωμα να γνωρίζει.
Και η δημοσιογραφία έχει υποχρέωση να ρωτά.
Εχουμε Γενοκτονια και κανεις δεν μιλαει
https://www.instagram.com/reels/DcgT7YNsC0A/
photo hasan-cilingir, https://pixabay.com
