Με τα νήπια θα ντραπούν οι σοφοί,
αθωότητα γη αμεριμνησίας,
φωνές που υποδύονται κελαηδισμούς,
μαθητεία σταθερή στην έκπληξη.
Την πατρίδα τους, χώρα του τώρα
μπορείς να ονομάσεις
κι οι αμυχές πάντα αβαθείς·
όποια πέτρα κι αν σηκώσεις θα υπάρχει
ένα γόνατο γδαρμένο, με φιλί
που γιατρεύεται, ή μ’ ένα φύσημα απλώς,
μια λύπη που χαιρετάει γρήγορα,
ένα λυγμός που εξατμίζεται στη θέρμη του.
Αλλά πιο συχνά μοιράζουν εκεί
φρέσκο, αβίαστο γέλιο αγίασμα,
δωρεάν νεράκι αρτεσιανό
να ποτίζει θαύματα.
Κι έτσι, όπως καλό θα ήταν καμιά φορά
μια βόλτα βαθιά να κάνομε στον εαυτό μας,
στων νηπίων ας εισχωρήσουμε τον ουρανό,
με την καρδιά στα χέρια ελαφριά
σαν μπαλόνι έτοιμο ν’ αναληφθεί,
τη στοργή σαν αρκουδάκι χνουδωτό, ζεστό,
τη συγχώρεση εύκολη σαν τόπι που κυλάει.
Και καθώς ένα χέρι μακρινό θα ευλογεί,
με τα νήπια θα ντραπούν οι σοφοί.
Από τη συλλογή μου ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΥΨΟΥΣ
photo neelam279, https://pixabay.com




























