Το ακάνθινο κλαρί ματώνει
το ίδιο το άνθος του.
Στο πέρασμα του αγέρα λυγίζει,
σαν να προσκυνά το χώμα.
Τα πέταλα ανεμίζουν στο τελευταίο τους
μοσχοβόλημα.
Κι όμως μια δύναμη απρόσμενη
γλυκαίνει απαλά τις πληγές που μισόκλεισαν.
Η φύση συγκεντρώνεται με σεβασμό
σε κάθε θάνατο, γύρω από ό,τι απωλέσθηκε
εκφράζοντας την ψυχική ενότητα.
Πόσο πονάει αλήθεια η όλο και μεγαλύτερη
ψυχική ψυχρότητα των ανθρώπων!
Μόνο ό,τι φαίνεται, μόνο ό,τι συμφέρει.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος ο οποίος ευθύνεται
για την ίδια την καταστροφή ως θύτης
με ονοματεπώνυμο.
«Όσο οι ρίζες κρατούν ψυχή, και η ψυχή ψηλώνει,
τίποτα δεν θα χαθεί για αυτό και ξημερώνει!»
Μείνε λοιπόν εκεί… σε κάθε καλό που νιώθεις.
Θε να’ ρθει η στιγμή μιας ευλογημένης αναγέννησης,
από κάθε δώρο που δεν εκτιμήθηκε.
Μην μπεις στον πειρασμό να συγκρίνεις τα σκοτάδια.
Γύρνα και δες πόσες ευχές γέρνουν
στα άνθια του Μάη καθώς ετοιμάζεται
να πάει αλλού να ευωδιάσει!
Νωπός ακόμα ο Χειμώνας, κράτα αντοχές
ως την αυγή ενός άλλου κόσμου,
με το ποιο σπάνιο λουλούδι στον κόρφο σου
που τολμά να ανθίζει, που τολμά να μυρίζει!
Δεν είναι όνειρο απατηλό η «Ομοψυχία»
Αγάθη Ρεβύθη
(Από την 4η ανέκδοτη συλλογή «Στου χρόνου το αντάμωμα»)
photo MARTINOPHUC, https://pixabay.com
