Καίγομαι μαμά και πονάω
Καίγομαι μαμά και διψάω
Κουράγιο κάνε αγάπη μου γλυκιά
Ο πόνος σου μου ραγίζει την καρδιά
Σε λίγο θα ανέβουμε στον ουρανό
Δροσερό θα πιούμε νερό
Γιατί μαμά μας άφησαν στην φωτιά
Δεν έχουν χρόνο αγάπη μου γλυκιά
Ετοιμάζονται για της δημοκρατίας την δεξίωση
Να μας σώσουν από φωτιά μην έχουμε αξίωση
Τα κολάρα τους ξεσκονίζουν
Τα λουστρίνια τους γυαλίζουν
Τι είναι μαμά Δημοκρατία;
Μήπως με τα γυαλιά η κυρία;
Όχι αγάπη μου γλυκιά
Αυτή δεν έχει καρδιά
Οι ζωές μας γι’ αυτή δεν έχουν ενδιαφέρον
Οι τράπεζες γι’ αυτή είναι δημόσιο συμφέρον
Αυτή νομιμοποίησε τα μνημόνια
Για να ζούμε εμείς στον ουρανό αιώνια
Αυτή διέλυσε το κράτος
Αυτή έφερε το χάος
Αυτή μας έκανε φτωχούς
Αυτή μας έκαψε ζωντανούς
Βραβεύτηκε για το δικό μας κακό
Με θρόνο μεγάλο και λαμπερό
Εσύ δεν θα γίνεις ποτέ μαμά
Εγώ δεν θα γίνω ποτέ γιαγιά
Μαμά η χώρα δεν έχει αρχηγό;
Έχει αγάπη μου πρωθυπουργό
Σήμερα όμως έχει γλέντια και βιολιά
Βραβεύεται για της Μακεδονίας τη δουλειά
Μαμά καίγομαι και πονάω
Μαμά καίγομαι και διψάω
Κουράγιο αγάπη μου γλυκιά
Ο πόνος σου μου καίει την καρδιά
Σε λίγο θα ανέβουμε στον ουρανό
Νερό θα πιούμε δροσερό
Μαμά έχει ο ουρανός παιδιά;
Εκατομμύρια αγάπη μου γλυκιά
Είναι του ουρανού τα παιδιά
Είναι της άλλης ζωής τα παιδιά
Είναι τα παιδιά του ουρανού
Είναι τα λουλούδια του ουρανού
Δεν πρόφτασαν να μεγαλώσουν
Την δική τους ζωή να νοιώσουν
Χιλιάδες καθημερινά στέλνονται στον ουρανό
Άλλο με μάνα και άλλο μονάχο και ορφανό
Τα στέλνει η ψεύτικη δημοκρατία
Για τον πόνο αυτή είναι η αιτία
Τα στέλνει η ανύπαρκτη δικαιοσύνη
Για την ανομία αυτή έχει την ευθύνη
Τα στέλνουν οι αδίσταχτοι πολιτικοί
Πεινασμένα αρπακτικά χωρίς ντροπή
Τα στέλνουν άνθρωποι παρανοϊκοί
Αδίστακτοι χωρίς νου και λογική
Εσύ εκεί θα είσαι αιώνια ευτυχισμένη
H μαμά θα είναι αιώνια δυστυχισμένη
Τον πόνο μέσα της θα κουβαλάει
Για τις αδικοχαμένες ζωές θα πονάει
Θα είναι και ο θείος ο Ανέστης
Και ο παππούς ο Πυροσβέστης
Που κάηκε και εκείνος σε φωτιά
Γιατί πίστευε στην ανθρωπιά
Μαζί μας θα ‘ρθει και η γιαγιά
Καίγεται και εκείνη στην φωτιά
Μαζί πολλοί φίλοι σου απ’ το σχολείο
Γραμμένοι στης μνήμης το μαυσωλείο
Μαμά γιατί σταμάτησες να μιλάς
Μαμά γιατί πια δεν με κρατάς
Μαμά καίγομαι και πονάω
Μαμά καίγομαι και διψάω
Μαμά Μαμά Μαμά
Καίγομαι και πονάω μαμά
Μην φοβάσαι αγάπη μου γλυκιά
Η μαμά ανέβηκε του ουρανού τα σκαλιά
Να ετοιμάσει το σπίτι σας στον ουρανό
Της ζωής σας το σπίτι το παντοτινό
Ποιος είστε κύριε εσείς που μιλάτε;
Από την φωτιά πιότερο λαμποκοπάτε
Της δεξίωσης της δημοκρατίας είμαι το ποτήρι
Που δεν άντεξε άλλο το ψεύτικο πανηγύρι
Του πόνου σου η κραυγή
Ράγισε το δικό μου γυαλί
Στα πόδια της κυρίας του εικοσιένα
Έγινα κομμάτια χίλια οκτακόσια είκοσι ένα
Έτρεξα να ‘ρθω κοντά σου
Να απαλύνω τον πόνο της φωτιάς σου
Μαζί να ανέβουμε στον ουρανό
Δροσερό από μένα να πιεις νερό
Σαράντα έξι χρόνια ποτήρι στη δημοκρατία
Από πρώτο στόμα άκουσα όλη την ανομία
Έχω πολλά να σου πω
Πως έγινε το κάθε κακό
Κλείσε τα μάτια σου ένα λεπτό
Να ανέβουμε στον όμορφο ουρανό
Κλείσε τα μάτια σου ένα λεπτό
Να ανέβουμε στον όμορφο ουρανό
Τ’ έκλεισα γλυκό μου ποτήρι
Της ζωής μου τελείωσε το ταξίδι
Πρέπει πολύ να βιαστούμε
Στην δεξίωση του ουρανού θα παρευρεθούμε
Πρέπει πολύ να βιαστούμε
Στην δεξίωση του ουρανού θα παρευρεθούμε
photo sippakorn, https://pixabay.com
