Στο πλευρό των ανυποψίαστων
είμαι
Που χαζεύουν επάνω στων κάστρων τις ψηλές πολεμίστρες
Κι ενώ βλέπουν τον εχθρό να παραμονεύει,
πίσω
από των δέντρων τις παχιές τις συστάδες
σηκώνουν το βλέμμα ψηλά
και χαζεύουν την ομορφιά του ουρανού
στο μεγαλείο της βαριάς απεραντοσύνης του.
Έτσι είναι η ζωή
Έχει τη νομοτέλειά της
Την ώρα που φυσά ο άνεμος
Άλλοι χτίζουν καταφύγια
Κι άλλοι υψώνουν ανεμόμυλους…
Στο πλευρό των ανυποψίαστων
είμαι
Στο μαξιλάρι ακουμπώ των ανυπεράσπιστων
Που στη βροχή δίχως ομπρέλα περπατούν
Γιατί στην ψυχή τους είναι από χρόνια εγκατεστημένο
-χρόνια τώρα… πού να ενθυμούμαι-
ένα μικρό, μα ισχυρό αλεξικέραυνο,
με αυτόν, του Θερβάντες τον ήρωα
και τα φτερά των βαριών ανεμόμυλων
που μοιάζουν με γίγαντες πελώριους
την ώρα της ομίχλης,
τις στιγμές των σκιών
Στο πλευρό των ανυποψίαστων
είμαι
που σκορπούν την αγάπη απονήρευτα
αγνοώντας τις μάγισσες,
αψηφώντας τους μάντεις
και κρατούν στην ψυχή με τρυφερότητα
τα κοχύλια γαλάζιων θεών
Στο πλευρό των ανυποψίαστων
μένω
γιατί τα λάβαρα τολμούν να υψώνουνε
όταν άλλοι υποστέλλουν σημαίες
και ποτέ στη ζωή τους δεν λύγισαν
σε οιωνοσκόπων δυσοίωνες προβλέψεις
Στους ανυποψίαστους
κλίνω το γόνατο
γιατί όρθιοι αυτοί παραμένουν
και φυλάγουν Θερμοπύλες περήφανα
και ας βλέπουν τους Μήδους κρυμμένους
Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον
που βαφτίζει με λάδι παρθένο
την ψυχή, σαν το δρόμο απωλέσει.
Με τους ανυποψίαστους,
τους μονίμως ερωτευμένους,
τους εκνευριστικά καθαρούς
τους πληγωμένα αξιοπρεπείς
και εφηβικά αναμάρτητους
ΕΙΜΑΙ και
ΠΑΡΑΜΕΝΩ
photo by zhugher, https://pixabay.com
