Ανέχτηκα
αγκάθια πάνω σε ρόδα αμάραντα
Με δικαιολογία φθηνή να μην τα πιάνει το μάτι.
Ανέχτηκα
ερπετά σε ζωολογικούς πολυτελείας κήπους
να κλέβουν την παράσταση
από λιοντάρια περήφανα και ελάφια σπάνια
Πλανημένος από τα ουρλιαχτά των λύκων σαν έπεφτε βαθύ το σκοτάδι.
Ανέχτηκα
βιασμούς της ψυχής
εκείνων που
τις ώρες τις τρυφερές με υψωμένο το δάχτυλο
δείχναν στο θόλο τον ουράνιο της φαντασίας τους αλμικανταράτους.
Η Μέδουσα είχε κόμη ολόχρυση, όψη περικαλλή
Τέρας δεν ήταν, έγινε,
σαν ο Ποσειδώνας με βία της φέρθηκε στο ιερό της Αθηνάς.
Ανέχτηκα
να σπέρνονται άνεμοι
και να θερίζονται θύελλες
Χωρίς να έχω για προστασία κάποιο αλεξικέραυνο.
Ανέχτηκα
την Ύβρη να τυφλώνει το νου
την Άτη να κλείνει το δρόμο
και κραυγές να πληγώνουν τις μαγικές της Ηώς τις σιωπές.
Όμως, Αρνούμαι πια
η των Μυρίων κάθοδος
πτώση και κατάπτωση να γίνεται του ανθρώπου.
Η σωστή πλευρά της Ιστορίας
δεν μπορεί παρά να συμπλέει με την πλευρά του φλέγοντος ανθρώπου.
Μηδενική ανοχή
σε κάθε βιασμό,
κάθε εκβιασμό
και κάθε παραβίαση
που εκδιώκει το ον το περιούσιο από τις Πύλες τις Υψηλές του Παραδείσου,
υποκαθιστώντας στους τίτλους ξεδιάντροπα
το προπατορικό της πτώσεως το αμάρτημα
Τόσα οπωροφόρα δέντρα ανθίζουνε στου ουρανού το απλωμένο περβόλι
Και δεν μπορεί μόνος εγώ μηλιές κατακόκκινες να βλέπω μπροστά μου.
Αρνούμαι πια
ήττες και ηττοπάθειες
«ἀλγεινοτέρα γὰρ ἀνδρί γε φρόνημα ἔχοντι
ἡ μετὰ τοῦ μαλακισθῆναι κάκωσις»
Και μάλιστα με αποδείξεις
-τραγική ειρωνεία και θράσος-
Κι είναι και κείνες πάλι οι άδηλες φορές
που η ηττοπάθεια
δεν προκαλεί συμπάθεια,
αλλά γεννά μυστηριωδώς μια φανερή αντιπάθεια
για τη συνενοχή που προκαλεί της αντοχής τα αντισώματα.
Ανέχτηκα πολλά
Αρνούμαι όμως περισσότερα
Αρκεί στα μάτια των παιδιών
να βλέπω πεταλούδες…
Αναζητώντας το κλειδί του θησαυρού
στο πολύτιμο κουτί της Πανδώρας
photo xusenru, https://pixabay.com
