Η διδασκαλία είναι λειτούργημα και αυτό επιτελούν και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, τους οποίους η πολιτεία σήμερα αμείβει πενιχρότατα, όταν δε αφυπηρετήσουν, μετά από προσφορά ακόμη και 40 χρόνων στο πανεπιστήμιο, αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς.
Το ως άνω ρητό αποδίδεται στον Μέγα Αλέξανδρο, ο οποίος αναγνώριζε ότι ο μεν πατέρας του Φίλιππος του έδωσε την ζωή, ο δε διδάσκαλός του Αριστοτέλης, του πρόσφερε την παιδεία, την διαμόρφωση της προσωπικότητάς του, καθώς και τις γνώσεις και τις αξίες της ζωής, που την καθιστούν ανώτερη, δηλαδή, το ευ ζην.
Πράγματι, ο μεγάλος σοφός της αρχαιότητας ασχολήθηκε με την αναγνώριση που πρέπει να αποδίδεται στους διδασκάλους για την προσφορά τους στην κοινωνία. Στα Πολιτικά του υποστήριζε ότι η πολιτεία οφείλει να αναγνωρίζει όσους συμβάλλουν στο ευ ζην τονίζοντας την σύνδεση της αμοιβής με την έννοια της κοινωνικής προσφοράς και της ηθικής υπεροχής.
Η διδασκαλία είναι λειτούργημα και αυτό επιτελούν και οι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι, τους οποίους η πολιτεία σήμερα αμείβει πενιχρότατα, όταν δε αφυπηρετήσουν, μετά από προσφορά ακόμη και 40 χρόνων στο πανεπιστήμιο, αδυνατούν να ζήσουν αξιοπρεπώς. Ενας συνταξιούχος καθηγητής πανεπιστημίου δύσκολα μπορεί υπό αυτές τις συνθήκες να παραμένει, όπως επιθυμεί και πρέπει, επιστημονικά ενεργός, με επιστημονική ενημέρωση, ερευνητικό έργο, έκδοση μελετών, συμμετοχή σε συνέδρια στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και άλλες αναγκαίες δραστηριότητες.
Η περικοπή των συντάξεων κατά την περίοδο των Μνημονίων, όταν η χώρα κινδύνευσε να καταστραφεί, ήταν δικαιολογημένη, η καθήλωση όμως των συντάξεων στο ευτελές επίπεδο ακόμη και των 1.400 ευρώ έναντι ακόμη και των 4.500 ευρώ, πριν από την περίοδο των Μνημονίων, δεν έχει κανένα έρεισμα, με δεδομένη, μάλιστα, την σταθερή σήμερα και επιτυχή πορεία της ελληνικής οικονομίας.
Για τους παραπάνω λόγους το Ελεγκτικό Συνέδριο, ως αρμόδιο Ανώτατο Δικαστήριο, με αποφάσεις του έκρινε την συνεχιζόμενη περικοπή των συντάξεων ως αντίθετη με τις διατάξεις του Συντάγματος. Ήδη, καθηγητές που προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη δικαιώθηκαν για τα αναδρομικά των συντάξεών τους, και βρίσκονται στο πρώτο στάδιο είσπραξης των αντίστοιχων ποσών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι οι πανεπιστημιακοί εντάσσονται σε συγκεκριμένη κατηγορία κρατικών λειτουργών (ειδικά μισθολόγια) στην οποία ανήκουν επίσης οι ένοπλες δυνάμεις και τα σώματα ασφαλείας, οι δικαστικοί λειτουργοί και οι διπλωματικοί υπάλληλοι. Πρόσφατα ψηφίστηκε νόμος με βάση τον οποίο αυξήθηκαν σημαντικά, και με αναδρομική μάλιστα ισχύ, οι μισθοί, το εφάπαξ και οι συντάξεις όσων ανήκουν στις ένοπλες δυνάμεις υπό ευρεία έννοια. Η βελτίωση των συντάξεων αυτής της κατηγορίας εργαζομένων είναι αναμφισβήτητα δίκαιη. Το αυτό ισχύει και για τους δικαστικούς λειτουργούς, οι οποίοι έχουν κατά καιρούς επιτύχει αυξήσεις των συντάξεών τους. Το ερώτημα, όμως, που προκύπτει είναι «γιατί τόση αδικία»; Πώς δικαιολογούνται διακρίσεις μεταξύ των επαγγελματικών ομάδων, που ανήκουν στην ίδια κατηγορία των ειδικών μισθολογίων; Είναι, εξάλλου, προκλητικό να θεωρεί η κοινωνία ότι οι πανεπιστημιακοί πληρώνονται παχυλά, λόγω της κατηγορίας των «ειδικών μισθολογίων», τα οποία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να ονομαστούν «μισθολόγια ειδικών αναγκών»!
Θέλω να ελπίζω ότι θα υπάρξει, επιτέλους, η πολιτική βούληση για την αποκατάσταση των αποδοχών των πανεπιστημιακών συνολικά, και υπεράνω προσφυγών στην Δικαιοσύνη. Ας μην ακολουθήσουν οι συνταξιούχοι πανεπιστημιακοί δάσκαλοι την ρήση του Βολταίρου «θα αφήσουμε αυτόν τον κόσμο ακριβώς έτσι όπως τον βρήκαμε: ανόητο, άδικο και κακό».
Δημοσιεύθηκε στο ΒΗΜΑ
photo WOKANDAPIX, https://pixabay.com
