Ένας αρχαίος μύθος που είναι ο μύθος του 21ου αιώνα

(Συνέχεια)

 

 

Scholia in Lycophronem:Schoolia vetera et cecentiora partim Isaac and Ioannis Tzetzes

Scholion 1392 Line 5 – 1396 Line 3

 

Κυρίτα δὲ ἐπώνυμον τῆς Δημήτρας.* s4

τῆς παντομόρφου τῆς εἰς πᾶν εἶδος μετα-

βαλλομένης Μήστρας θυγατρὸς ᾿Ερυσίχθονος. s ᾿Ερυσίχθων

τις ss3s4 Θετταλὸς ὁ καὶ Αἴθων καλούμενος T υἱὸς Τριόπα

ἐξέτεμε τὸ ἄλσος τῆς Δήμητρος, ἡ δὲ ὀργισθεῖσα ἐποίησεν

αὐτῷ ἐμφυῆναι λιμὸν μέγαν ὥστε μηδέποτε λήγειν τῆς πεί-

νης. εἶχε δὲ οὗτος θυγατέρα Μήστραν φαρμακίδα, ἥτις εἰς

πᾶν εἶδος ζῴου μετεβάλλετο, καὶ ταύτην εἶχε μέθοδον τῆς

λιμοῦ ὁ πατήρ. ἐπίπρασκε γὰρ αὐτὴν καθ’ ἑκάστην ἡμέραν

καὶ ἐκ τούτων ἐτρέφετο, ἡ δὲ πάλιν ἀμείβουσα τὸ εἶδος φεύ-

γουσα πρὸς τὸν πατέρα ἤρχετο. ss3s4 ἡ δὲ ἀλληγορία οὕτως

ἔχει· ὁ πατὴρ τῆς Μήστρας πάντα καταφαγὼν καὶ τοὺς

ἀγροὺς πενίᾳ διατεμὼν ἤτοι πωλήσας ἐλίμωττεν. ἡ δὲ τού-

του θυγάτηρ πορνευομένη καὶ παρὰ τοῦ μὲν βοῦν, *παρὰ*

τοῦ δὲ πρόβατον καὶ παρ’ ἄλλου ἄλλο εἶδος λαμβάνουσα

ἔτρεφεν ἑαυτὴν καὶ τὸν γέροντα, ὅθεν ἐμυθεύσαντο ταῦτα.

βασσάρας v. 773.

ὁ δ’ ᾿Ερυσίχθων Αἴθων ἐκαλεῖτο, ὥς φησιν ῾Ησί-

οδος διὰ τὸν λιμόν (Hes. E 363). πτερὰ δὲ νῦν τὰ ἔσχατα

ss3s6 τοῦ ἀρότρου. ss3

 

 

 

Παραδοξογράφοι: Παραδοξογράφος Βατικανού

Paradoxographus Vaticanus. Admiranda

Section 32 Line 1 – Line 3

Απόδοση  Δημήτρη Συμεωνίδη

Στον Όμηρο ο Πρωτέας μεταμορφωνόταν στα πάντα όπως η Θέτιδα στον Πίνδαρο, ο Νηρέας στον Στησίχορο και η Μήστρα στον Ησίοδο

Αρχαίον κείμενον

    Παρ’ ῾Ομήρῳ Πρωτεὺς εἰς πάντα μετεμορφοῦτο,

καθὰ Θέτις παρὰ Πινδάρῳ καὶ Νηρεὺς παρὰ Στησιχόρῳ καὶ

Μήστρα <παρ’ ῾Ησιόδῳ>.

 

Hesiodus Epic:Fragmenta Section 43a Line 4- Line 91

Μήστρη ἐυπλόκαμος, Χαρίτων ἀ]μαρύγματ’ ἔχουσα·

τὸν δ’ Αἴθων’ ἐκάλεσσαν ἐπ]ών[υ]μ̣[ο]ν εἵνεκα λιμοῦ

αἴθωνος κρατεροῦ φῦλα] θνητῶν ἀνθρώπων

[                  αἴθω]να δ̣ὲ λιμὸν ἅπαντες

[                     θ]νητο[ῖ]ς ἀνθρώποις

[                  πυκι]νὰ [φ]ρ̣εσὶ μήδε’ ἰδ̣[υι-

[                      ]θεα̣..[.]ν.γε περν[

[                            γυ]ν̣αικῶν

(desunt versus duo)

[                                           ].[

[                                ]..[….]ε̣το τε[

[                            ]γειν[… κ]ούρη[

[                ]σ̣ι κλ̣.[….].οισ[…..]σι 

[             ἀπά]τ̣ησε π̣ολύφρονά [πε]ρ μάλ’ ἐόντ[α

[             κού]ρην ἑλικώπιδα κ[αλλ]ιπάρηον

[                ]τ̣’ ἄλοχον θυμαρέ’ ἄ[γε]σ̣θαι

[                ]γ̣αρο[…. ὑπέσ]χετ[ο] μυρία ἕδνα

[               ἑ]κ̣ατὸν[…………].η̣μ̣ερα δω[

[                ].ων[..]β̣οῶν ἀ̣[γέλα]ς ἐριμύκω[ν

[                       ]ὀΐων .[…..]σ̣α̣. αἰγῶν[

[                    εδέ]ξατο[……]ε θυ̣μῶι

(deest versus unus, vel versus viginti sex)

[                         ].δαυ[

[                       ].σας κρ[

[                     ].σ̣επετ.[

[        ].η τε γε[.].ιτο καὶ ἐκ[

[     ]ην· ἣ δὲ λυθ[εῖ]σα φίλου μ[ετὰ δώματα πατρὸς

ὤιχετ’] ἀπαΐξασα, γυνὴ δ’ ἄφαρ α[ὖτις ἔγεντο

πατρὸς ἐ]νὶ μεγάροισι· μετῆλθ̣[ε δὲ

[       ]δη παρὰ μητρὶ ἐπο̣[          ]η̣ς̣

ἀ]μφ̣[ὶς] δ’ ἤθελ’ ἄγειν κούρη̣ν̣[…… ]υ̣[

αἶ]ψα [δ’ ἄ]ρ̣’ ἀ[λλ]ήλοισ[ι]ν ἔρις καὶ ν[εῖκος] ἐτ[ύχθη

Σισύφωι ἠδ’ Αἴθωνι τανισφύρο[υ εἵ]νεκα [κούρης,

ο]ὐδ̣’ ἄρα τις δικάσαι [δύ]νατο βροτός· ἀλλ’ αραπ̣[

….. . ἐπ]έτρεψαν καὶ ἐπήινεσαν· ἣ δ’ ἄρα τοῖ̣[σιν

ἀ]τρεκέως διέθηκ[ε] δίκην δ.[

“ε]ὖτέ τις ἀντ’ ὤνοιο̣ χατίζηι χ̣[ρῆ]μ̣’ ἀνελ[έσθαι, 

ἀ]μφὶ μάλα χρῆν ὦν̣[ον …….]. τῖμον̣ [

οὐ γ]ὰρ δὴ μεταμειπ[τόν, ἐπὴν τὰ] πρῶτ’ [ἀποδώηι.”

 

…]αι̣[.]φ̣η ταύτηι δεδ̣[….. …..]ητα[

…].ε̣.[..] οὐρήων α.[

..]ε̣ μεθ’ ἡμιόνους τ[

….. ..].[..]μωνα[

…..]σενδ[.]..τ̣ο̣[

….]τοι μα[κ]άρων̣[

…]εν ελασσωνουν[

ἀ]νδρῶν δὲ προὔχεσκε νοήματά τε πραπ[ίδας τε,

ἀ]λλ’ οὔ πως ἤιδει Ζηνὸς νόον αἰγιόχοιο,

ὡς οὔ οἱ δοῖεν Γλαύκωι γένος Οὐρανίωνες

ἐκ Μήστρης καὶ σπέρμα μετ’ ἀνθρώποισι λιπέσ[θαι.

καὶ τὴν μέν ῥ’ ἐδάμασσε Ποσειδάων ἐνοσίχθ[ων

τῆλ’ ἀπὸ πατρὸς ἑοῖο φέρων ἐπὶ οἴνοπα πόν[τον

ἐν̣ Κόωι ἀ[μ]φιρύτηι καίπερ πολύιδριν ἐοῦσα[ν·

ἔνθα̣ τ̣έ̣κ̣’ Εὐρύπυλον πολέων ἡγήτορα λαῶ[ν

Κω…α γείνατο παῖδα βίην ὑπέροπλον ἔ̣[χοντα.

τοῦ δ’ υἱεῖς Χάλκων τε καὶ ᾿Ανταγόρης ἐγένο[ντο.

τῶι δὲ καὶ ἐξ ἀρχῆς ὀλίγης Διὸς ἄλκιμος υἱὸς

ἔπραθεν ἱμερόεντα πόλιν, κε[ρ]άϊξε δὲ κώμας

εὐθὺ[ς ἐπ]ε̣ὶ̣ Τροίηθεν ἀνέ̣[πλε]ε̣ ν̣η̣υσ[ὶ] θ̣[οῆισι

..[… …]λ̣α̣ιων ἕνε̣[χ’ ἵπ]πων Λαομέδοντος·

ἐν Φλέγρηι δ]ὲ Γίγαντας ὑπερφιάλους κατέπεφ[νε.

Μήστρη δὲ προ]λιποῦσα Κόων ποτὶ πατρίδα γαῖαν

νηῒ θοῆι ἐπέρ]ησ’ ἱερέων ποτὶ γουνὸν ᾿Αθηνέων 

[        ἐ]πεὶ τέκε παῖδα Ποσειδάωνι ἄνακτι.

[      αἰν]όμορον πατέρα ὃν πορσαίνεσκεν.

[         ]υ θυγάτηρ Πανδιονίδαο

[            ἣ]ν ἔργα διδάξατο Παλλὰς ᾿Αθήνη

[             ]εουσα, νόεσκε γὰρ ἶσα θεῆισι

τῆς καὶ ἀπὸ χρ]οϊῆς ἠδ’ εἵματος ἀργυφέοιο

[             ]θεου χαρίεν τ’ ἀπὸ εἶδος ἄητο·

τῆς μὲν Σίσυφο]ς Αἰολίδης πειρήσατο βουλέων̣

βοῦς ἐλάσα[ς· ἀλλ’ οὔ τι Διὸ]ς νόον αἰγιόχοιο

ἔγνω· ὁ μ[ὲν δώροις διζ]ήμενος ἦλθε γυνα[ῖκα

βουλῆι ᾿Αθ[ηναίης· τῶι δὲ] νεφεληγερέτα Ζεὺ[ς

ἀθανάτωι ἀ[νένευσε] κ̣αρήατι μή ποτ’ ὀπ..[

ἔσσεσθαι .[……..]η̣του Σισυφίδαο.

ἣ δὲ Ποσε[ιδάωνος ἐν] ἀγκοίνηισι μιγεῖ[σα

Γλαύκωι ἐν̣[….. …]ἀμύμονα Βελλε[ροφόντην,

ἔξοχον ἀνθ̣[ρώπων ἀρ]ε̣τῆι ἐπ’ ἀπείρονα γ[αῖαν.

τῶι δὲ καὶ η[…… πα]τὴρ πόρε Πήγασο[ν ἵππον

ὠκύτατον [….. ….. ….]μ̣ινεπτε[

πάντηι ἀν[….. ….. ….]ε̣.τα…[

σὺν τῶι πῦρ̣ [πνείουσαν  Χίμαιραν. 

γῆμε δὲ πα̣[ῖδα φίλην μεγαλήτορος ᾿Ιοβάταο

αἰδοίου βασ[ιλῆος

κοίρανος α[

ἣ τέ[κε 

 

 

Hesiod :Catalogue of Women :

the Ehoiai of Mestra, the daughter of Erysichthon.[73]

Κείμενο από τον Δημήτρη Συμεωνίδη

 

Ο Ερυσίχθων πουλά την κόρη του Μήστρα. Ένα χαρακτικό ανάμεσα στις εικονογραφήσεις του Johann Wilhelm Baur για τις Μεταμορφώσεις του Οβίδιου, το οποίο περιελάμβανε μια εκδοχή του μύθου που διέφερε από την ιστορία της Mestra στον Κατάλογο.

Η ιστορία της Μέστρα είναι ένα από τα καλύτερα διατηρημένα και πιο μελετημένα τμήματα του Καταλόγου. Είχε την ικανότητα να αλλάζει το σχήμα της κατά βούληση, δεξιότητα που ο πατέρας της Ερυσίχθων εκμεταλλεύτηκε για να υπηρετήσει μια αδηφάγη πείνα με την οποία τον είχαν καταραστεί και για τον λόγο αυτό οι άνθρωποι τον είχαν ονομάσει Αίθων (Αἴθων, Αίθων, «Φλογερός»).  Θα παντρευόταν τη Μήστρα για τις τιμές της νύφης που συγκέντρωνε, μόνο για να επιστρέψει το κορίτσι στο σπίτι με κάποια διαφορετική μορφή. Το πιο αξιοσημείωτο θύμα αυτής της πλοκής ήταν ο Σίσυφος, ο οποίος, παρά τη χαρακτηριστική του πονηριά, δεν μπόρεσε ποτέ να διατηρήσει την επιμέλεια της επίδοξης νύφης του. Προέκυψε διαμάχη μεταξύ του Σίσυφου και του Ερυσίχθωνα που κανένας θνητός δεν μπορούσε να επιλύσει και η υπόθεση παραδόθηκε σε άλλη αρχή. Το κείμενο είναι κατεστραμμένο σε αυτό το σημείο και η ταυτότητα του διαμεσολαβητή αποτελεί αντικείμενο αμφισβήτησης, όπως και η φύση της ετυμηγορίας που εκδόθηκε. Το πώς ακριβώς αυτή η κρίση λύνει τη διαμάχη για τη Μήστρα είναι σκοτεινό, αλλά ο Σίσυφος τελικά βγαίνει στο χαμένο τέλος, γιατί η Μήστρα δεν γεννά παιδιά στον Γλαύκο. Αντίθετα, ο Ποσειδώνας τη μεταφέρει στην Κω, όπου φέρνει τον Ευρύπυλο στον θεό. Οι απόγονοι του Ευρυπύλου κυβερνούν το νησί, το οποίο λεηλατείται από τον Ηρακλή σε μια σύντομη νύξη για τις περιπέτειες του μεγάλου ήρωα. Καθώς επέστρεφε στο σπίτι από την επίθεση στην Τροία για τα άλογα του Λαομέδοντα, επιτέθηκε στην Κω προτού συνεχίσει να συμμετάσχει στη γιγαντομαχία.

Οι Ηοίαι των Μηστρών κλείνουν με την επιστροφή της στην Αθήνα για να φροντίσει τον πατέρα της, αλλά η προσοχή του ποιητή παραμένει στον Σίσυφο, καθώς αυτός και ο γιος του είναι τα αρσενικά υποκείμενα της Ηοίας της Ευρυνόμης που αμέσως ακολουθεί. Ήταν σοφή και όμορφη, έχοντας διδαχτεί γυναικείες τέχνες από την Αθηνά. Ο Σίσυφος προσπάθησε να την εξαπατήσει με τα βοοειδή της, αλλά ο Δίας παρενέβη. Αν και δεν πήρε αυτό που ήθελε, ο Σίσυφος πέτυχε με την Ευρυνόμη αυτό που δεν μπόρεσε με τη Μήστρα: έναν γάμο για τον Γλαύκο. Οι θεοί μπήκαν πάλι εμπόδιο, όμως, και γέννησε τον Βελλεροφόντη στον Ποσειδώνα, ο οποίος έδωσε στον γιο του το φτερωτό άλογο Πήγασο με το οποίο ο Βελλεροφόντης σκότωσε τη Χίμαιρα. Στην Ιλιάδα αυτό το έργο παρουσιάστηκε ως εντολή του πεθερού του Προίτου Ιοβάτη και στον Κατάλογο φαίνεται να ακολουθείται αμέσως από τον γάμο του Βελλεροφόντη και μιας κόρης του βασιλιά της Λυκίας.

 

 

Μεταμορφώσεων συναγωγή

Συγγραφέας: Αντωνίνος Λιβεράλις

 

1. Λεύκιππος.

Ἱστορεῖ Νίκανδρος Ἑτεροιουμένων β΄.
Γαλάτεια ἡ Εὐρυτίου τοῦ Σπάρτωνος ἐγήματο ἐν Φαιστῷ τῆς Κρήτης Λάμπρῳ τῷ Πανδίονος, ἀνδρὶ τὰ μὲν εἰς γένος εὖ ἔχοντι, βίου δὲ ἐνδεεῖ. οὗτος, ἐπειδὴ ἐγκύμων ἦν ἡ Γαλάτεια, ηὔξετο μὲν ἄρρενα γενέσθαι αὐτῷ παῖδα, προηγόρευσε δὲ τῇ γυνακί, ἐὰν γεννήσῃ κόρην, ἀφανίσαι. καὶ οὗτος μὲν ἀπιὼν ἐποίμαινε τὰ πρόβατα, τῇ δὲ Γαλατείᾳ θυγάτηρ ἐγένετο. καὶ κατοικτείρασα τὸ βρέφος καὶ τὴν ἐρημίαν τοῦ οἴκου λογισαμένη, συλλαμβανόντων δ΄ ἔτι καὶ τῶν ὀνείρων καὶ τῶν μάντεων, οἵ προηγόρευον τὴν κόρην ὡς κόρον ἐκτρέφειν, ἐψεύσατο τὸν Λάμπρον ἄρρεν λέγουσα τεκεῖν καὶ ἐξέτρεφεν ὡς παῖδα κοῦρον ὀνομάσασα Λεύκιππον. ἐπεὶ δὲ ηὔξετο ἡ κόρη καὶ ἐγένετο ἄφατόν τι κάλλος, δείσασα τὸν Λάμπρον ἡ Γαλάτεια, ὡς οὐκ ἐνῆν ἔτι λαθεῖν, κατέφυγεν εἰς τὸ τῆς Λητοῦς ἱερὸν καὶ πλεῖστα τὴν θεὸν ἱκέτευσεν, εἴ πως αὐτῇ κόρος ἡ παῖς ἀντὶ [τῆς] θυγατρὸς δύναιτο γενέσθαι, καθάπερ ὅτε Καινὶς μὲν Ἄτρακος οὖσα θυγάτηρ βουλῇ Ποσειδῶνος ἐγένετο Καινεὺς ὁ Λαπίθης· Τειρεσίας δὲ γυνὴ μὲν ἐξ ἀνδρός, ὅτι τοὺς ἐν τῇ τριόδῳ μιγνυμένους ὄφεις ἐντυχὼν ἀπέκτεινεν, ἐκ δὲ γυναικὸς αὖτις ἀνὴρ ἐγένετο διὰ τὸ δράκοντα πάλιν κτανεῖν· πολλάκις δὲ καὶ Ὑπερμήστραν πιπρασκομένην ἐπὶ γυναικὶ μὲν ἄρασθαι τῖμον, ἄνδρα δὲ γενομένην Αἴθωνι τροφὴν ἀποφέρειν τῷ πατρί· μεταβαλεῖν δὲ καὶ τὸν Κρῆτα Σιπροίτην, ὅτι κυνηγετῶν λουομένην εἶδε τὴν Ἄρτεμιν. ἡ δὲ Λητὼ συνεχῶς ὀδυρομένην καὶ ἱκετεύουσαν ᾤκτειρε τὴν Γαλάτειαν καὶ μετέβαλε τὴν φύσιν τῆς παιδὸς εἰς κόρον. ταύτης ἔτι μέμνηνται τῆς μεταβολῆς Φαίστιοι καὶ θύουσι Φυτίῃ Λητοῖ, ἥτις ἔφυσε μήδεα τῇ κόρῃ, καὶ τὴν ἑορτὴν Ἐκδύσια καλοῦσιν, ἐπεὶ τὸν πέπλον ἡ παῖς ἐξέδυ. νόμιμον δ’ ἐστὶν ἐν τοῖς γάμοις πρότερον παρακλίνασθαι παρὰ τὸ ἄγαλμα τοῦ Λευκίππου

 

 

Απολλόδωρος (ψεύδo)

Βιβλιοθήκη Γ’

 

[Γ 14,1] Κέκροψ αὐτόχθων, συμφυὲς ἔχων σῶμα ἀνδρὸς καὶ δράκοντος, τῆς Ἀττικῆς ἐβασίλευσε πρῶτος, καὶ τὴν γῆν πρότερον λεγομένην Ἀκτὴν ἀφ᾽ ἑαυτοῦ Κεκροπίαν ὠνόμασεν. ἐπὶ τούτου, φασίν, ἔδοξε τοῖς θεοῖς πόλεις καταλαβέσθαι, ἐν αἷς ἔμελλον ἔχειν τιμὰς ἰδίας ἕκαστος. ἧκεν οὖν πρῶτος Ποσειδῶν ἐπὶ τὴν Ἀττικήν, καὶ πλήξας τῇ τριαίνῃ κατὰ μέσην τὴν ἀκρόπολιν ἀπέφηνε θάλασσαν, ἣν νῦν Ἐρεχθηίδα καλοῦσι. μετὰ δὲ τοῦτον ἧκεν Ἀθηνᾶ, καὶ ποιησαμένη τῆς καταλήψεως Κέκροπα μάρτυρα ἐφύτευσεν ἐλαίαν, ἣ νῦν ἐν τῷ Πανδροσείῳ δείκνυται. γενομένης δὲ ἔριδος ἀμφοῖν περὶ τῆς χώρας, διαλύσας Ζεὺς κριτὰς ἔδωκεν, οὐχ ὡς εἶπόν τινες, Κέκροπα καὶ Κραναόν, οὐδὲ Ἐρυσίχθονα, θεοὺς δὲ τοὺς δώδεκα. καὶ τούτων δικαζόντων ἡ χώρα τῆς Ἀθηνᾶς ἐκρίθη, Κέκροπος μαρτυρήσαντος ὅτι πρώτη τὴν ἐλαίαν ἐφύτευσεν. Ἀθηνᾶ μὲν οὖν ἀφ᾽ ἑαυτῆς τὴν πόλιν ἐκάλεσεν Ἀθήνας, Ποσειδῶν δὲ θυμῷ ὀργισθεὶς τὸ Θριάσιον πεδίον ἐπέκλυσε καὶ τὴν Ἀττικὴν ὕφαλον ἐποίησε.

[Γ 14,2] Κέκροψ δὲ γήμας τὴν Ἀκταίου κόρην Ἄγραυλον παῖδα μὲν ἔσχεν Ἐρυσίχθονα, ὃς ἄτεκνος μετήλλαξε, θυγατέρας δὲ Ἄγραυλον Ἕρσην Πάνδροσον. Ἀγραύλου μὲν οὖν καὶ Ἄρεος Ἀλκίππη γίνεται. ταύτην βιαζόμενος Ἁλιρρόθιος, ὁ Ποσειδῶνος καὶ νύμφης Εὐρύτης, ὑπὸ Ἄρεος φωραθεὶς κτείνεται. Ποσειδῶνος δὲ <εἰσάγοντος> ἐν Ἀρείῳ πάγῳ κρίνεται δικαζόντων τῶν δώδεκα θεῶν Ἄρης καὶ ἀπολύεται.

 

Πλάτων : Κριτίας 110α

[110a] καὶ παῖδες, πρὸς οἷς ἠπόρουν τὸν νοῦν ἔχοντες, τούτων πέρι καὶ τοὺς λόγους ποιούμενοι, τῶν ἐν τοῖς πρόσθεν καὶ πάλαι ποτὲ γεγονότων ἠμέλουν. μυθολογία γὰρ ἀναζήτησίς τε τῶν παλαιῶν μετὰ σχολῆς ἅμ’ ἐπὶ τὰς πόλεις ἔρχεσθον, ὅταν ἴδητόν τισιν ἤδη τοῦ βίου τἀναγκαῖα κατεσκευασμένα, πρὶν δὲ οὔ. ταύτῃ δὴ τὰ τῶν παλαιῶν ὀνόματα ἄνευ τῶν ἔργων διασέσωται. λέγω δὲ αὐτὰ τεκμαιρόμενος ὅτι Κέκροπός τε καὶ Ἐρεχθέως καὶ Ἐριχθονίου καὶ Ἐρυσίχθονος

 

Pausanias Perieg. Graciae descriptio Book 1.Chapter 2 Section 6 Line 5

ἀποθανόντος δὲ ᾿Ακταίου Κέκροψ ἐκδέχεται τὴν ἀρχὴν

θυγατρὶ συνοικῶν ᾿Ακταίου, καί οἱ γίνονται θυγατέρες

μὲν ῞Ερση καὶ ῎Αγλαυρος καὶ Πάνδροσος, υἱὸς δὲ ᾿Ερυ–

σίχθων· οὗτος οὐκ ἐβασίλευσεν ᾿Αθηναίων, ἀλλά οἱ

τοῦ πατρὸς ζῶντος τελευτῆσαι συνέβη, καὶ τὴν ἀρχὴν

τὴν Κέκροπος Κραναὸς ἐξεδέξατο, ᾿Αθηναίων δυνάμει

προύχων. Κραναῷ δὲ θυγατέρας καὶ ἄλλας καὶ ᾿Ατθίδα

γενέσθαι λέγουσιν· ἀπὸ ταύτης ὀνομάζουσιν ᾿Αττικὴν

τὴν χώραν, πρότερον καλουμένην ᾿Ακταίαν

 

Athenaeus Soph.Depnosophistae. Book 9 Paragr. 46 Line 27

δημος ἐν δευτέρῳ ᾿Ατθίδος φησίν (FHG I 366)· ‘ὡς

κατεῖδεν ᾿Ερυσίχθων Δῆλον τὴν νῆσον τὴν ὑπὸ τῶν

ἀρχαίων καλουμένην ᾿Ορτυγίαν παρ‘ ὃ τὰς ἀγέλας

τῶν ζῴων τούτων φερομένας ἐκ τοῦ πελάγους ἱζά–

νειν εἰς τὴν νῆσον διὰ τὸ εὔορμον εἶναι …

 

 

Άλλοι συγγραφείς που αναφέρουν τον Ερυσίχθονα

Ο Σέξτος Ιούλιος ο Αφρικανός ή Σέξτος Ιούλιος ο Λίβυος (Sextus Julius Africanus, περ. 160 – περ. 240) ήταν ιστορικός και εκκλησιαστικός συγγραφέας.

〚πυρσ〛οδρακοντόζων’, ἐρυσίχθων, ἰβικαρείη,

Ευστάθιος Θεσσαλονίκης (περ. 1115 – 1195/6), αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, ιστορικός και φιλόλογος συγγραφέας από την Κωνσταντινούπολη

«[Παρὰ δὲ τοῖς παλαιοῖς φέρεται καὶ ταῦτα· αἴθων βοῦς, καὶ σίδηρος αἴθων,

καὶ ἄνθρωπος δέ ποτε, καὶ λέων. ἐρρέθη δὲ ἰδίως Αἴθων καὶ ᾿Ερυσίχθων ὁ

Μυρμιδόνος διὰ τὸ εἶναι, φασί, βορᾶς ἄπληστος, καὶ αἴθειν, ὅ ἐστι κατακαίειν.»

 

Πως προστάτευαν οι αρχαίοι Έλληνες τα δάση τους

Στην αρχαία Ελλάδα, οι νόμοι απαγόρευαν την ξύλευση στα ιερά δάση και όριζαν ότι τα άγρια ζώα κυκλοφορούσαν ελεύθερα σε αυτά. Τα πρόστιμα για τους παραβάτες ήταν «τσουχτερά».
Έτσι, πολλά ιερά άλση απέκτησαν γρήγορα τη μορφή παρθένων δασών: μεταξύ αυτών, τα ιερά άλση Άργους, Αρτέμιδος στη Σκυλούντα, Δέσποινας στην Αρκαδία, Δωδώνης, Ευμενίδη στον Κολωνό, Διός στην Ολυμπία, το οποίο ανακηρύχθηκε από τον Ηρακλή και ονομάστηκε «Άλτις» κ.α.
Αξίζει να σημειωθεί ότι, σε πολλές περιοχές, ακόμη και εκτός ιερών δασών, απαγορευόταν η κοπή περισσότερων από δυο δέντρων  ετησίως για κάθε ιδιοκτήτη.
Οι ίδιοι οι μύθοι των αρχαίων Ελλήνων, συχνά με μεγάλη σκληρότητα και ωμότητα, «κυοφορούν» διδαχές για την προστασία του περιβάλλοντος και παραβάλουν παραδείγματα προς αποφυγήν.

Υπάρχουν πολλά σωζόμενα κείμενα με αγροτικό ή περιβαλλοντικό θέμα, όπως τα Έργα και ημέρες του Ησιόδου (περίπου 700 π.Χ.), το De Agricultura του Cato (περίπου 160 π.Χ.), τα Georgics του Vergil (29 π.Χ.), τα De Re Rustica του Columella (50 μ.Χ), ή η Φυσική Ιστορία του Πλίνιου (77 μ.Χ), ως επί το πλείστον, εστιάζουν στο πώς το φυσικό περιβάλλον μπορεί να ωφελήσει την ανθρωπότητα

Ο Ερυσίχθων ως τρώγων υπέταξε τον Ερυσίχθωνα ως δεντροκτόνο – τον ​​υποτιθέμενο αρχικό λόγο για την υποδοχή του ως περιβαλλοντιστή κακοποιό– αλλά το φαγητό του και το κόψιμο των δέντρων του αντιπροσωπεύουν την ίδια βασική εικόνα της καταστροφής.

Ο Ερυσίχθων πρέπει να είναι ο μύθος για τον 21ο αιώνα

Σύγχρονος Ερυσίχθονας είναι η Νέα Τάξη (ή γενικεύοντας μπορούμε να πούμε ότι σαν την Λερναία Ύδρα ο σύγχρονος Ερυσίχθονας είναι πολυκέφαλος). Αυτή η αδηφάγος κάστα της οικονομικής ελίτ, που επιθυμεί να επιβάλλει την Παγκόσμια Διακυβέρνηση, να καταστήσει την ανθρωπότητα υποχείριό της και τον άνθρωπο άβουλο είλωτα. Βελανιδιές είναι τα κράτη και Αμαδρυάδες οι λαοί. Πρόθυμοι υπηρέτες του Ερυσίχθονα οι πολιτικοί ηγέτες των κρατών, γαλουχημένοι στα ειδικά κολλέγια και πανεπιστήμια να μη νιώθουν διόλου οίκτο για τους απλούς πολίτες, τους ξωμάχους, τους μεροκαματιάρηδες. Αυτοί είναι αναλώσιμοι. Τους χρησιμοποιούν οι πολιτικοί λέγοντας λόγια απατηλά για να αναρριχηθούν στην εξουσία και μετά τους πίνουν σαν βρικόλακες το αίμα για να ζήσουν αυτοί πλουσιοπάροχα, εντελώς αποκομμένοι από τα προβλήματα των πολιτών

 

 

Αρχαίες Πηγές:

<Palaephatus> Myth., De incredibilibus (1553: 001)
“Palaephati περὶ ἀπίστων”, Ed. Festa, N.
Leipzig: Teubner, 1902; Mythographi Graeci 3.2.
Section 23, line 5

τὸ δὲ ἀληθὲς ἔχει ὧδε.
<Ἐρυσίχθων> ἦν ἀνὴρ <Θετταλός>, διαφθείρας δὲ τὰ
χρήματα πένης ἐγένετο.

 

<Palaephatus> Myth., De incredibilibus
Section 23, line 13

ἔλεγον δὲ οἱ <Θετταλοί>, ὁρῶντες ἀθροιζό-
μενον τῷ <Ἐρυσίχθονι> τὸν βίον, “ἐγένετο ἐκ <Μή–
στρας> αὐτῷ καὶ <ἵππος> καὶ <βοῦς> καὶ <τἄλλα>.

 

Scholia In Homerum, Scholia in Iliadem (scholia vetera)
Book of Iliad 6, verse 191b1, line of scholion 3

Ποσειδῶνος
δὲ ἦν καὶ Μήστρας τῆς Ἐρυσίχθονος.

 

 

 

Πηγές:

1.Ελληνική Μυθολογία, γενική εποπτεία Ι. Θ. Κακριδή. Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα, 198

2.Οβιδίου Μεταμορφώσεις

3.Hesiodus Epic:Fragmenta Section 43a Line 4- Line 91

4.Καλλίμαχος  Ύμνος VI   εις Δήμητρα:Απόδοση   Θανάσης  Παπαθανασόπουλος

5.ola-en-taxi.weebly.com/blog/2647656

6.Wikipedia

7.ΗΚαλλιμάχεια «Επιφοίτηση του Αχελώου : Ελληνιστική ποίηση και Αυγούστεια ποιητική στις « Μεταμορφώσεις » του Οβιδίου . Διπλωματική εργασία Γεωργία Ν. ΠΙΖΑΝΙΑ

8.blogs.sch.gr/itsikalak/author/itsikalak/

9.Παραδοξογράφοι.

10.Θησαυρός Ελληνικής Γλώσσας (TLG)

11.Ομηρικοί Ύμνοι

1. Pierre Grimal:Λεξικό της Ελληνικής και Ρωμαϊκής Μυθολογίας

13.Αντωνίνος Λιβεράλις : Μεταμορφώσεων συναγωγή:

14.Πλάτων : Κριτίας 110^α

15.Περί Απίστων Παλαιφάτου

16.Ο Σέξτος Ιούλιος ο Αφρικανός

17.Απολλόδωρος (ψεύδo):Βιβλιοθήκη Γ’

18.Ευστάθιος Θεσσαλονίκης (περ. 1115 – 1195/6)

19.Athenaeus Soph.Depnosophistae. Book 9 Paragr. 46 Line 27

20.Pausanias Perieg. Graciae descriptio Book 1.Chapter 2 Section 6 Line 5

21.Παραδοξογράφοι: Παραδοξογράφος Βατικανού

Section 32 Line 1 – Line 3

22.Scholia in Lycophronem:Schoolia vetera et cecentiora partim Isaac and Ioannis Tzetzes

Scholion 1392 Line 5 – 1396 Line 3

 

 

 

 photo MythologyArt, https://pixabay.com