ΣΚΗΝΗ ΠΡΩΤΗ — Ἡ ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ
« Πρόσωπα
Ἡ Πατρίς
Ἡ Κύπρος
Ὁ Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμαίμου
Ὁ Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμογλώσσου
Ὁ Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμοθρήσκου
Ὁ Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμοτρόπου Ὁ Ἀλλόθρησκος
Δημάρατος και
Ξέρξης»
Πατρίς
Εγώ είμαι η γη που ανέθρεψε ήρωες και έκτισε ναούς. Αλλά χωρίς την Κύπρον η καρδία μου μένει μισή, και χωρίς την Ορθοδοξίαν η ψυχή μου μένει άδεια. Όταν σβήσει το φως της πίστεως, σβήνω και εγώ. Ἄνθρωποι, ἔθνη, βασιλεῖς, ὅλοι ὅσοι ἀκούετε,
τί ἐστὶν ἔθνος ἄνευ ῥίζης;
Τί ἐστὶν γῆ ἄνευ ψυχῆς;
Τί ἐστὶν Πατρίς ἄνευ Κύπρου;
Κύπρος
Μητέρα, ακούω την φωνήν σου ως ανάσα από το Αιγαίον. Εάν χαθείς, γίνομαι ορφανή· εάν χαθώ, μένεις ακρωτηριασμένη. Ἐγὼ εἶμαι τὸ ἄκρον τῆς Ἑλλάδος,
τὸ φυλάκιον τῆς Ἀνατολῆς,
ἡ πληγὴ ποὺ δὲν ἔκλεισε,
ἡ ἐλπίδα ποὺ δὲν ἔσβησε. Επληγώθηκα, αλλά δεν εκάμφθην.
Πατρίς
Ἐγὼ θὰ ζήσω ὅσο ζεῖ ἡ μνήμη.
Ὅσο ὑπάρχει ὁμαίμον, ὁμόγλωσσον, ὁμόθρησκον, ὁμότροπον.
Ὅσο ἡ Κύπρος ἀναπνέει μὲ τὸν ἴδιον ἀέρα.
Κύπρος
Καὶ ἐγὼ θὰ στέκω δίπλα σου,
ὡς θυγατέρα, ὡς ἀδελφή, ὡς πληγή καὶ ὡς ἐλπίδα.
ΣΚΗΝΗ ΔΕΥΤΕΡΑ — ΤΑ ΘΕΜΕΛΙΑ ΤΗΣ ΤΑΥΤΟΤΗΤΟΣ
Υπερασπιστής του Ομαίμου
Το αίμα που κυλά εις τας φλέβας μας είναι εν. Από την Πίνδον έως την Σαλαμίναν της Κύπρου, η καταγωγή μας είναι κοινή. Όποιος το αρνείται, αρνείται την ιστορίαν του.
Υπερασπιστής του Ομογλώσσου
Η γλώσσα μας είναι ο ναός της μνήμης. Εάν χαθεί, χάνεται ο τρόπος να θυμόμεθα.
Υπερασπιστής του Ομοθρήσκου
Η πίστις μας είναι το τελευταίον καταφύγιον. Εάν σβήσει η Ορθοδοξία, σβήνει η Πατρίς.
Υπερασπιστής του Ομοτρόπου
Τα έθιμά μας, οι χοροί, οι εορτές, είναι η αναπνοή του λαού. Εάν γίνουμε μωσαϊκόν ασύνδετον, χάνεται η μορφή της Πατρίδος.
ΣΚΗΝΗ ΤΡΙΤΗ — Ἡ ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΥ
Αλλόθρησκος
Δεν ήλθα να καταλύσω, αλλά να ζήσω. Αλλά όταν ο ξένος γίνεται πλήθος, ο τόπος αλλάζει μορφήν. Εσείς πρέπει να φυλάξετε την ταυτότητά σας·
Δὲν ἦλθα νὰ ἀλλάξω τὴν γῆ σας,
Ἄν ἐσεῖς δὲν φυλάξετε τὴν πίστιν σας,
κανείς δὲν θὰ τὴν φυλάξει γιὰ σᾶς.
Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμοθρήσκου
Ἡ πίστις δὲν εἶναι στολή ποὺ ἀλλάζει.
Εἶναι ἡ ἀναπνοὴ τοῦ λαοῦ.
Ἄν σβήσει, σβήνει ἡ Πατρίς.
ΣΚΗΝΗ ΤΕΤΑΡΤΗ — ΔΗΜΑΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΞΕΡΞΗΣ
Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμαίμου
Τὸ αἷμα ποὺ ἔκαμε τὸν Μαραθῶνα,
Τὸ αἷμα ῥέει. Ἀλλάζει.
Τί ἀξία ἔχει ἡ καταγωγή;
Δημάρατος
Ἡ καταγωγή εἶναι ἡ μνήμη.
Καὶ ὁ λαὸς ποὺ χάνει τὴν μνήμην του
γίνεται σκιὰ.
Ξέρξης
Έλληνες, ακόμη ομιλείτε περί όρκων; Τι αντιτάσσετε εις την δύναμίν μου;
Δημάρατος
Έχομεν την μνήμην. Και η μνήμη γεννά όρκους. Όσο ζει ένας Αθηναίος, συνθήκην με σέ δεν θα κάμει. Τα ομαίμα, τα ομόγλωσσα, τα ομότροπα, τα ομόθρησκα δεν αγοράζονται ούτε παραδίδονται.
Ἔθνος ποὺ ἀρνεῖται τὴν ῥίζαν του
δὲν ἔχει μέλλον.
Ἔθνος ποὺ ἀρνεῖται τὴν γλῶσσαν του
δὲν ἔχει φωνήν.
Ἔθνος ποὺ ἀρνεῖται τὴν πίστιν του
δὲν ἔχει ψυχήν.
Ἔθνος ποὺ ἀρνεῖται τὰ ἔθιμά του
δὲν ἔχει μορφήν.
Ξέρξης
Καὶ ἄν ὅλα ταῦτα τὰ φυλάξετε;
Τί θὰ γίνῃ τότε;
Πατρίς
Τότε, βασιλεῦ,
δὲν θὰ μᾶς νικήσεις ποτὲ.
ΣΚΗΝΗ ΠΕΜΠΤΗ — Ἡ ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΛΕΩΝΙΔΑ
Λεωνίδας
Τις ταράσσει την Πατρίδα; Εγώ, που έπεσα εις τας Θερμοπύλας, Τίς ἀμφισβητεῖ τὰ θεμέλια ποὺ ἐγὼ μὲ τὸ αἷμα μου ἐστερέωσα;
Ἐγὼ, ὁ τῶν Σπαρτιατῶν βασιλεύς,
ἔμαθα ὅτι ἔθνος δὲν ζεῖ μὲ ἀριθμούς,
ἀλλὰ μὲ ὅρκους..
Ξέρξης
Εσύ έπεσες· εγώ έζησα. Ποιος ενίκησε;
Λεωνίδας
Εγώ έπεσα, αλλά η Ελλάς έζησε. Εσύ έζησες, αλλά η αλαζονεία σου εχάθη. Η νίκη μετρείται με μνήμην, όχι με σάρκα.
Πατρίς
Λεωνίδα, τέκνον μου ἀθάνατον,
ἔλα νὰ σταθεῖς δίπλα μας.
Τὰ θεμέλια τῆς ταυτότητος κλονίζονται.
ΣΚΗΝΗ ΕΚΤΗ — Ἡ ΕΙΣΟΔΟΣ ΤΟΥ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ
Περικλής
Άνδρες και γυναίκες της Ελλάδος ἄκουσα τὴν ταραχήν σας.
Ἐγὼ ὁ Περικλῆς, ποὺ ὕψωσα τὴν πόλιν εἰς τὸ κάλλιστον,
λέγω τοῦτο:
Ἔθνος δὲν εἶναι μόνον ἀνδρεία,
ἀλλὰ καὶ παιδεία.
Δὲν εἶναι μόνον ὅπλον,
ἀλλὰ καὶ λόγος.
Ὑπερασπιστὴς τοῦ Ὁμογλώσσου
Περικλῆ, σοφὲ ἄνδρα,
τί ἔχεις νὰ εἴπῃς γιὰ τὴν γλῶσσαν μας,
ποὺ ἀλλοιώνεται, ποὺ φθείρεται;
Περικλῆς
Ἡ γλῶσσα εἶναι ὁ ναὸς τῆς ψυχῆς.
Ἄν ὁ ναὸς ἐρημωθῇ,
οὔτε θεοὶ μένουν,
οὔτε ἄνθρωποι.
Φυλάξατε τὴν γλῶσσαν,
διότι ἄνευ αὐτῆς
δὲν ὑπάρχει Ἑλλάς.
Υπερασπιστής του Ομογλώσσου
Τι λέγεις διά την γλώσσαν μας που φθείρεται;
Περικλής
Η γλώσσα είναι ο ναός της ψυχής. Εάν ερημωθεί, ούτε θεοί μένουν ούτε άνθρωποι. Φυλάξατε την γλώσσαν, διότι άνευ αυτής δεν υπάρχει Ελλάς.
ΣΚΗΝΗ ΕΒΔΟΜΗ — Ἡ ΣΥΝΑΝΤΗΣΙΣ ΛΕΩΝΙΔΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ
Λεωνίδας
Εσύ έκτισες Παρθενώνα· εγώ έκτισα Θερμοπύλας. Αλλά και οι δύο εφυλάξαμε την Ελλάδα.
Περικλής
Εσύ έδειξες πώς πεθαίνει κανείς διά την Πατρίδα· εγώ έδειξα πώς ζει κανείς διά αυτήν. Η Ελλάς χρειάζεται και τα δύο.
ΣΚΗΝΗ ΟΓΔΟΗ — Ἡ ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ
Πατρίς
Λεωνίδα, φύλαξέ μου την αρετήν.
Περικλή, φύλαξέ μου την σοφίαν.
Κύπρε, φύλαξέ μου την καρδίαν.
Λαέ μου, φύλαξέ μου την μνήμην.
Λεωνίδας
Όσο υπάρχει Έλλην, υπάρχει όρκος.
Καὶ ὅμως, Περικλῆ,
σήμερον ὁ κίνδυνος δὲν ἔρχεται μὲ στρατεύματα,
ἀλλὰ μὲ λήθην,
μὲ ἀλλοίωσιν,
μὲ ἀποξένωσιν.
Περικλής
Όσο υπάρχει λόγος, υπάρχει Πατρίς.
Τότε ἡ ἀπάντησις εἶναι ἡ παιδεία.
Ἄν ὁ λαὸς μορφωθῇ,
δὲν ἀλλοιώνεται.
Ἄν ὁ λαὸς θυμᾶται,
δὲν παραδίδεται.
Κύπρος
Όσο υπάρχει Πατρίς, υπάρχω και εγώ.
ΤΕΛΙΚΟΝ ΧΟΡΙΚΟΝ
«Ἡ Ἑλλάς δὲν εἶναι τόπος·
εἶναι τρόπος.
Καὶ ὁ τρόπος ζεῖ
ὅσο ζεῖ ἡ μνήμη,
ὅσο ἀνασαίνει ἡ ψυχή.
Έθνος άνευ μνήμης, σκιά.
Έθνος άνευ πίστεως, σκόνη.
Έθνος άνευ γλώσσης, σιωπή.
Έθνος άνευ ήθους, ανέστια.
Η Πατρίς ζει όσο ζουν οι όρκοι.
τέσσαρες στῦλοι,
τέσσαρες ἀναπνοαί.
Ἄν ἕνας πέσῃ,
ὁ οἶκος ῥαγίζει.
Ἄν δύο πέσουν,
ὁ οἶκος τρίζει.
Ἄν τρεῖς πέσουν,
ὁ οἶκος γκρεμίζεται.
Ἄν πέσουν ὅλοι,
δὲν ὑπάρχει πιά οἶκος. » «Ἔθνος ἐστίν ὅμαιμον, ὁμόγλωσσον, ὁμόθρησκον, ὁμότροπον·
καὶ ὅπου ἕνα ἀπ’ αὐτὰ σβήσει,
ὁ κόσμος ὁλόκληρος ἀλλάζει μορφήν.»
