Κάθε χρόνο, την 1η Οκτωβρίου, η Παγκόσμια Ημέρα Ηλικιωμένων μας θυμίζει να στρέψουμε το βλέμμα μας στους ανθρώπους που έχουν διανύσει έναν μεγάλο δρόμο ζωής και να τους τιμήσουμε για όλα όσα έχουν προσφέρει.
Είναι μια ημέρα αφιερωμένη σε εκείνους που στάθηκαν δίπλα μας, που δημιούργησαν, αγωνίστηκαν, μεγάλωσαν παιδιά και εγγόνια και άφησαν το δικό τους αποτύπωμα στην οικογένεια και στην κοινωνία.
Όμως η τιμή και ο σεβασμός δεν θα έπρεπε να χωρούν σε μία μόνο ημέρα του χρόνου.
Οι ηλικιωμένοι άνθρωποι είναι εκείνοι που κουβαλούν στις πλάτες τους μια ολόκληρη ζωή. Χρόνια γεμάτα αγώνες, χαρές, απώλειες, όνειρα, δημιουργία και προσφορά. Είναι οι άνθρωποι που μεγάλωσαν παιδιά, δημιούργησαν οικογένειες, εργάστηκαν, πάλεψαν, στάθηκαν όρθιοι σε δύσκολες εποχές και πολλές φορές έβαλαν τις ανάγκες των άλλων πάνω από τις δικές τους.
Κι όμως, η κοινωνία μας πολλές φορές τους κοιτάζει σαν να έχουν ολοκληρώσει τον ρόλο τους.
Μα ποιος είπε ότι η προσφορά ενός ανθρώπου τελειώνει όταν μεγαλώσει;
Η ηλικία δεν αφαιρεί από τον άνθρωπο την ανάγκη να αγαπά, να δημιουργεί, να συμμετέχει, να ονειρεύεται. Αντίθετα, του χαρίζει κάτι πολύτιμο: τη σοφία που γεννιέται μέσα από την εμπειρία.
Οι ηλικιωμένοι είναι οι ζωντανές ρίζες μιας οικογένειας και μιας κοινωνίας. Μέσα από τις ιστορίες τους γνωρίζουμε το παρελθόν μας. Μέσα από τις συμβουλές τους μαθαίνουμε. Μέσα από τη σιωπή τους πολλές φορές καταλαβαίνουμε όσα οι λέξεις δεν μπορούν να πουν.
Η προσφορά τους δεν βρίσκεται μόνο σε όσα έκαναν κάποτε. Βρίσκεται και σε όσα συνεχίζουν να δίνουν σήμερα: μια αγκαλιά στα εγγόνια, μια συμβουλή, μια ιστορία, ένα βλέμμα γεμάτο κατανόηση, μια παρουσία που προσφέρει ασφάλεια.
Και πάνω απ’ όλα, αξίζουν κάτι που δεν πρέπει ποτέ να θεωρούμε πολυτέλεια: σεβασμό και αξιοπρέπεια.
Δεν χρειάζονται οίκτο. Χρειάζονται χώρο στη ζωή μας.
Να ακούμε τη φωνή τους. Να τους δίνουμε τη δυνατότητα να συμμετέχουν. Να μην τους κάνουμε να αισθάνονται πως είναι βάρος. Να τους θυμίζουμε ότι εξακολουθούν να έχουν θέση, όνειρα, επιθυμίες και δικαίωμα να χαίρονται τη ζωή.
Γιατί ένας άνθρωπος δεν παύει να είναι χρήσιμος επειδή μεγάλωσε. Δεν παύει να είναι σημαντικός επειδή άσπρισαν τα μαλλιά του. Και σίγουρα δεν παύει να αξίζει αγάπη επειδή τα χρόνια πέρασαν.
Ίσως, τελικά, ο τρόπος που μια κοινωνία αντιμετωπίζει τους ηλικιωμένους της να δείχνει και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται τον ίδιο τον άνθρωπο.
Ας τους δώσουμε λοιπόν αυτό που πραγματικά τους αξίζει: όχι μόνο χρόνια στη ζωή, αλλά ζωή μέσα στα χρόνια.
Ας τους κρατήσουμε κοντά μας, όχι από υποχρέωση, αλλά από ευγνωμοσύνη.
Γιατί πίσω από κάθε ρυτίδα υπάρχει μια ιστορία.
Πίσω από κάθε άσπρο μαλλί υπάρχει ένας δρόμος που διανύθηκε.
Και μέσα σε κάθε ηλικιωμένο άνθρωπο υπάρχει ένας κόσμος που αξίζει να τον ακούσουμε.
Κι ίσως η πιο όμορφη τιμή που μπορούμε να τους κάνουμε σήμερα, να μην είναι ένα λουλούδι ή μια ευχή.
Να είναι η παρουσία μας.
Ένα τηλεφώνημα…
μια αγκαλιά…λίγος χρόνος.
Ένα «σε χρειάζομαι ακόμα στη ζωή μου».
Γιατί οι άνθρωποι που μας χάρισαν τα χρόνια τους, αξίζουν να νιώθουν πως τα χρόνια τους δεν πέρασαν απαρατήρητα.
Και όταν κάποτε κοιτάξουμε κι εμείς πίσω, ίσως καταλάβουμε πως η μεγαλύτερη προσφορά τους δεν ήταν μόνο όσα μας έδωσαν.
Ήταν το παράδειγμα του πώς να μεγαλώνουμε χωρίς να χάνουμε την ανθρωπιά μας.
photo Greek News FL
