Ναι αγαπημένη μου θυμάσαι εκείνη την άνοιξη;
¨Ήρθε¨ μου ψιθύρισες! Ήρθε η άνοιξη στην αγκαλιά μου κι άνθισε η γη
πολύχρωμα λουλούδια και λευκά γιασεμιά που τόσο σου αρέσουν!¨
Ήσουν τόσο όμορφη μες το κίτρινο το φόρεμά σου, ο ήλιος φώτιζε τα
ξανθά μαλλιά σου και τα μαύρα σου τα μάτια σκιά άπλωσαν μπροστά
μου για να ξαποστάσω! Ώσπου άξαφνα πεταλούδες με χρυσά φτερά
πλημμύρισαν το λιβάδι! Το λιβάδι της χαράς, σκορπώντας στο σεντόνι
του έρωτά μου ηδονής φτερά!
Και τότε σαν από θαύμα αναστήθηκε ο Μίδας…έτσι ένιωσα…με φόβο
κοίταζα τα χέρια μου που τόσο τρυφερά ήθελαν να σε αγγίξουν…μα πως;
Μύριζες τόσο όμορφα…το πιο όμορφο λουλούδι φερμένο απ΄άλλο
κόσμο, αγγέλων καμωμένο! Στα μάγουλα σου ροδαλό τριαντάφυλλο
ζωγραφιζότανε το χρώμα και στα χείλη σου μια κόκκινη παπαρούνα
διψούσε για φιλί!
Τα πουλιά; Όχι δεν κελαηδούσαν…μοιρολογούσαν τη τύχη μου που
βρέθηκες εσύ στο διάβα μου, εσένα ν΄αντικρύσω, εσένα να ποθήσω,
για σένα να πολεμήσω όλους και όλα εκείνα που μακριά μου
σε κρατούσαν!
Να μου χαμογελάς γλυκά θέλω και να πετάς στο φως όπως κάνουν οι
πεταλούδες! Και ήρθες στα όνειρα μου και χάθηκες όπως οι
πεταλούδες στη βροχή! Και ξύπνησα ανάστατος, λουσμένος στον
ιδρώτα! Μύριζα ακόμα τ΄άρωμά σου και ξέσφιξα τη γροθιά μου και μια
χρυσή, ολόχρυση μικρή πεταλούδα πέταξε απ΄τη χούφτα μου! Ήταν
ακόμα ζωντανή ! Ήσουν εσύ αληθινή!
Ήρθε η άνοιξη κι έφυγε μαζί με σένα…αγαπημένη μου!
photo gustavofer74, https://pixabay.com
