Φορέσαμε το πρόσωπο της ώρας
σαν ύφασμα φτηνό που ξεφτίζει στις άκρες.
Γεμίσαμε καθρέφτες τα δωμάτια
κι αφήσαμε τις ψυχές μας έξω.
Μετρήσαμε την ύπαρξη σε βλέμματα,
τη μοναξιά σε ψηφιακές αντανακλάσεις
και την αγάπη σε στιγμές
που χάνονται πριν ακόμη τις ζήσουμε.
Μη ζητάς από κανέναν να σε δει.
Γίνε η ρωγμή στη βεβαιότητά του.
Δεν είναι η μοναξιά που μας πληγώνει,
μα να στεκόμαστε ανάμεσα σε όλους
και κανείς να μη γνωρίζει
πού πονάμε.
Η καρδιά δεν γεννήθηκε
για να αποδεικνύει πως υπάρχει,
μα για να χτυπά
ακόμη κι όταν κανείς δεν την ακούει.
Σπάσε λοιπον τον καθρέφτη,
όχι για να εκδικηθείς το είδωλό σου,
μα για να πάψεις να το περνάς για εσένα.
Κι όταν σβήσουν τα φώτα,
μη φοβηθείς το σκοτάδι.
Ίσως εκεί αρχίσεις να βλέπεις
όσα η λάμψη σου έκρυβε.
Μείνε επικίνδυνα τρυφερή.
Μην αφήσεις τον κόσμο να σου μάθει
πως η αγάπη είναι αδυναμία.
Κι αν σε ρωτήσουν τι απέμεινε
από τόσους καθρέφτες,
μην τους δείξεις τα θραύσματα.
Δείξε τους τα χέρια σου.
Είναι ακόμη ανοιχτά.
Μείνε επικίνδυνα τρυφερή
μπροστά στις άψυχες οθόνες του κόσμου
photo LhcCoutinho, https://pixabay.com





























