BLOG

Μνήμη Κικής Δημουλά Ήρθες απρόσκλητη μέσα στο έρεβος κι έγινες αστροφεγγιά γενναιόδωρη με σπόρους για πουλιά και χιόνι για διψασμένους. Ανθώνας τα μαλλιά σου. Στο φαράγγι της Αγίας Βαρβάρας οι θηλές του βράχου στάζουν φως! Ήρθες να ορκιστείς -μην αμφιβάλλεις- και ο...

Στάλαξαν στο νου δέντρα ξερά κι ασέβαστη μνήμη Μα όταν η σκιά έστηνε χορό στις καρδιές των ανθρώπων τα μάτια ενός μωρού χάιδευαν την καινούργια μέρα Μα κοίτα Κοίτα πως τρέχει αυτό το μικρό σύννεφο ξεμυαλίστηκε από το πρωινό αεράκι… Δες αυτόν τον τρυφερό μίσχο πως...

Εκείνη την ημέρα είχε ξημερώσει πρόωρα και καθώς ήμουν ακόμα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αναρωτιόμουν αν εκείνη είχε αλλάξει καθόλου, κι αν είχε ακόμα βαμμένα τα μαλλιά της. Όλοι όσοι μας ήθελαν μαζί, είχαν απογοητευθεί σίγουρα, αλλά βλέπεις, αυτά τα πράγματα ποιος άλλος...

(Συνέχεια)       Μόλις τελείωσαν κοίταξαν γύρω να βρουν κάτι για να το βάλουν κάτω από τον σμικρυντή είδαν έξω από την πόρτα του κτηρίου ένα άγαλμα της θεάς Αθηνάς το μετέφεραν στη ακτίνα του κόκκινου φωτός και μόλις έπεσε επάνω στο άγαλμα η λάμψη του,...