EnglishGreek

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Σε εκείνους που σκέπτονται πως η Ελλάδα σήμερα δεν έχει καμία σημασία ας μου επιτραπεί να πω ότι δεν θα μπορούσαν να κάνουν μεγαλύτερο λάθος. Η σημερινή, όπως και η παλιά Ελλάδα, έχει υψίστη σημασία για οποιονδήποτε ψάχνει να βρει τον εαυτό του.

Χένρυ Μίλλερ, 1891-1980, Αμερικανός συγγραφέας

Η Ελληνική εφημερίδα και το Ελληνικό Ραδιόφωνο της Florida, με έδρα το Miami
The Greek News and Greek Radio in  FL

Subscribe to our newspaper
EnglishGreek
ΣΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΠΟΧH ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ

ΣΤΗΝ ΝΕΩΤΕΡΗ ΕΠΟΧH ΘΥΜΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΚΛΥΤΑΙΜΝΗΣΤΡΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 2500 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΣΤΡΩΝΟΥΝ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΑΛΙ

11 Jun, 2024

Αρχαίοι Σπαρτιάτες

58d497525495a6b899105c383497ed51

 Ο Σπαρτιάτικος στρατός φημιζόταν εκτός από την απίστευτη πειθαρχία και εκπαίδευση και για την καινοτομία του. Για αιώνες είχε μετατρέψει το μεγαλύτερο ελάττωμά του – αριθμητική του σύσταση- σε δύναμη. Φορούσαν πάντα κόκκινο μανδύα, για να καλύπτουν το αίμα εάν πληγώνονταν και για να τρομάζουν τον αντίπαλο.

anmadv140

Ταυρομαχίες

Το κόκκινο χρώμα συγκαλύπτει και απαλύνει την βία και απέχθεια που προκαλεί η θέα του αίματος του σκοτωμένου ταύρου. Γι’ αυτό στις ταυρομαχίες η κατακόκκινη κάπα, η μουλέτα, που είναι μικρότερη από τις άλλες, χρησιμοποιείται στην τρίτη και τελευταία φάση του αγώνα, που επίκειται ο σκοτωμός του ζώου, ενώ στις δυο προηγούμενες, οι μεγαλύτερες κάπες έχουν χρώμα χρυσαφί ή πορτοκαλοκίτρινο και ματζέντα.

Τέλος, μπορεί μεν το κόκκινο να μην γίνεται αντιληπτό  από τον ταύρο και να μην τον ερεθίζει, ερεθίζει όμως τους θεατές της ταυρομαχίας που επικεντρώνονται σε αυτό, ανεβάζοντας τις τιμές της αδρεναλίνης τους και ό,τι άλλα συναισθήματα, κυρίως ορμητικά, προκαλεί το κόκκινο χρώμα στην ψυχολογία του ανθρώπου.

Εν κατακλείδι, ο ταύρος, όπως τα περισσότερα θηλαστικά, βλέπει το κόκκινο χρώμα τελείως διαφορετικό απ’ ότι ο άνθρωπος, το συγχέει με το πράσινο χρώμα λόγω της διχρωματοψίας του, θέμα που μαζί με την δυσχρωματοψία θα μας απασχολήσει και πάλι λίαν προσεχώς, αναλυτικότερα απ’ ότι στο παρελθόν.

Η επανεμφάνιση του κόκκινου χαλιού Μεταφερόμαστε στον 15ο αιώνα μ.Χ. Μελετώντας την αναγεννησιακή τέχνη, παρατηρούμε ότι κόκκινα χαλιά εμφανίζονταν συχνά σε πίνακες που απεικονίζουν βασιλιάδες, ευγενείς, αλλά και αγίους. Την εποχή εκείνη, το κόκκινο έτεινε να θεωρείται το χρώμα της αριστοκρατίας. Κι αυτό διότι, ιδιαίτερα το πορφυρό, ήταν η πιο κοστοβόρα απόχρωση. Η κοχινική βαφή, από την οποία παραγόταν, εισαγόταν στην Ευρώπη από την Κεντρική Αμερική. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει κάποια ένδειξη που να συνδέει τα κόκκινα χαλιά, την περίοδο εκείνη, με επίσημες τελετές υποδοχής. Η πρώτη ανάλογη ένδειξη χρονολογείται μόλις το 1821. Κατά την άφιξη του Αμερικανού προέδρου Τζέιμς Μονρόε στη Νότια Καρολίνα, οι τοπικές αρχές τον υποδέχθηκαν στρώνοντας ένα μεγάλο κόκκινο χαλί στο λιμάνι. Ήταν μία ξεκάθαρη πράξη σεβασμού προς το πρόσωπό του. Λίγες δεκαετίες αργότερα, τα πρώτα βαγόνια των τρένων, όπου βρίσκονταν οι ακριβότερες θέσεις, άρχισαν επίσης να καλύπτονται με πορφυρές μοκέτες. Κάπως έτσι καθιερώθηκε σταδιακά η αγγλική έκφραση «red-carpet treatment» (βασιλική μεταχείριση). Το κόκκινο ήταν το χρώμα της αριστοκρατίας. Εν τέλει, το Χόλυγουντ «υιοθέτησε» επίσημα την συνήθεια αυτή τη δεκαετία του 1920. Για πρώτη φορά το 1922, ένα μακρύ κόκκινο χαλί απλώθηκε στην είσοδο του Egyptian Theater, όπου θα γινόταν η πρεμιέρα της ταινίας «Ρομπέν των Δασών». Αυτή ήταν μόνο η αρχή. Σε επόμενες σημαντικές πρεμιέρες, ακολουθήθηκε η ίδια τακτική. Στα βραβεία Όσκαρ, η κόκκινη επένδυση του δαπέδου εμφανίστηκε μόλις το 1961. Μέχρι το 1964 είχε μετατραπεί σε θεσμό.

Το πρώτο στρώσιμο του κόκκινου χαλιού

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

Αγαμέμνων (900-913)

Απόδοση στα Νέα Ελληνικά

Ι.Ν.Γρυπάρης

Κλυταιμνήστρα

900 – μέρα λαμπρότατη ύστερ᾽ από κακοσύνη,
τρεχάμενο νερό στο δρομομαχισμένο;

Χαρά στον, που ό,τι αφεύγατο κακό ξεφύγει!

Τέτοιων λοιπόν χαιρετισμών τιμή του αξίζει

κι ας λείπει ο φθόνος. φτάνουνε τα περασμένα

που τραβήξαμε! — Τώρα, αγαπητό κεφάλι,

κατέβαιν᾽ απ᾽ τ᾽ αμάξι σου, δίχως να ᾽γγίξεις

το πόδι καταγής, που ανάτρεψε την Τροία.

 

Δούλες, τί στέκεστε; πὄχω το χρέος προστάξει

να στρώσετε χαλιά στου δρόμου του τη στράτα;

910 Ευθύς ας γίνει πορφυρόστρωτος ο δρόμος

κι ας τον φέρει στ᾽ ανέλπιστα παλάτια η Δίκη!

Για τ᾽ άλλα, η έγνοια μου άγρυπνη θενά οδηγήσει

σε δίκιο τέλος, πρώτα ο θεός, τα πεπρωμένα.

 

ΑΙΣΧΥΛΟΣ

Αγαμέμνων (900-913)

Αρχαίον Κείμενον

Κλυταιμνήστρα

900.κάλλιστον ἦμαρ εἰσιδεῖν ἐκ χείματος,
ὁδοιπόρῳ διψῶντι πηγαῖον ῥέος.
τερπνὸν δὲ τἀναγκαῖον ἐκφυγεῖν ἅπαν.
τοιοῖσδέ τοί νιν ἀξιῶ προσφθέγμασιν.
φθόνος δ᾽ ἀπέστω. πολλὰ γὰρ τὰ πρὶν κακὰ
905ἠνειχόμεσθα. νῦν δέ μοι, φίλον κάρα,
ἔκβαιν᾽ ἀπήνης τῆσδε, μὴ χαμαὶ τιθεὶς
τὸν σὸν πόδ᾽, ὦναξ, Ἰλίου πορθήτορα.
δμῳαί, τί μέλλεθ᾽, αἷς ἐπέσταλται τέλος
πέδον κελεύθου στορνύναι πετάσμασιν;
910εὐθὺς γενέσθω πορφυρόστρωτος πόρος
ἐς δῶμ᾽ ἄελπτον ὡς ἂν ἡγῆται Δίκη.
τὰ δ᾽ ἄλλα φροντὶς οὐχ ὕπνῳ νικωμένη
θήσει — δικαίως σὺν θεοῖς εἱμαρμένα.

 

 FUlMUc2agAArI3g

Κλυταιμνήστρα

Η Κλυταιμνήστρα ήταν κόρη του Τυνδάρεω και της Λήδας, αδελφή της ωραίας Ελένης και των Διόσκουρων, γυναίκα του Αγαμέμνονα. Πρώτος της άντρας ήταν ο Τάνταλος και είχε εξ αυτού ένα μωρό, που το σκότωσε ο Αγαμέμνονας. Όταν οι Αχαιοί είχαν μαζευτεί με τα πλοία τους στην Αυλίδα για να επιτεθούν στην Τροία, ο Αγαμέμνονας φέρεται να αναγκάστηκε από το χρησμό να θυσιάσει την κόρη του, Ιφιγένεια. Η Κλυταιμνήστρα δεν μπόρεσε να του συγχωρήσει το γεγονός ότι θυσίασε το ίδιο τους το παιδί για την εκστρατεία του. Κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, απάτησε τον Αγαμέμνονα με τον ξάδερφό του, τον Αίγισθο.

Όταν ο Αγαμέμνονας επέστρεψε στις Μυκήνες, οι δυο εραστές τον δολοφόνησαν και ανέβηκαν στο θρόνο. Ο Ορέστης, όμως, γιος της Κλυταιμνήστρας, εκδικήθηκε για το φόνο του πατέρα του σκοτώνοντας και τη μητέρα του και τον εραστή της.

Η Κλυταιμνήστρα στην τέχνη

Η τραγωδία της ενέπνευσε εν μέρει και το έργο “Ευμενίδες” που πρωτοέγραψε στα γαλλικά με τίτλο “Les Bienveillantes” (2006) ο γαλλοαμερικανός Τζόναθαν Λίτελ.

Στην Κλυταιμνήστρα αφιερώνει ένα ποίημα (το 1936) η Μαργκερίτ Γιουρσενάρ στο βιβλίο της “Φωτιές”

Αγαμέμνονας

Αγαμέμνονας (Αγαμέμνων) είναι ένας από τους επιφανέστερους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας. Βασιλιάς των Μυκηνών και του Άργους, ίσως και επικυρίαρχος των ηγεμόνων της μυκηναϊκής επικράτειας. Πάντως, θεωρείται ο πιο σημαντικός μεταξύ τους και αρχιστράτηγος σε πανελλήνια κλίμακα της εκστρατείας κατά της Τροίας. Ήταν γιος του βασιλιά Ατρέα των Μυκηνών και της Αερόπης, αδελφός του Μενελάου και της Αναξίβιας, σύζυγος της Κλυταιμνήστρας, από την οποία απέκτησε τρεις κόρες (ΙφιγένειαΗλέκτρα και Χρυσόθεμις) και έναν γιο, τον Ορέστη. Με αφορμή την απαγωγή από τον Πάρη της συζύγου του αδελφού του ΜενελάουΕλένης, ο Αγαμέμνων κατόρθωσε να συγκροτήσει μια μεγάλη στρατιά και στόλο από όλες τις ελληνικές πόλεις και να εκστρατεύσει κατά της Τροίας.

Το όνομα Αγαμέμνων προέρχεται από τις λέξεις «άγαν» και «μέμνων» που σημαίνει πολύ επίμονος, σταθερός, καρτερικός.[5] Μετά την άλωση και την επιστροφή του από την Τροία δολοφονήθηκε από τη γυναίκα του και τον Αίγισθο, εραστή της Κλυταιμνήστρας, που εν τω μεταξύ είχε πάρει την εξουσία των Μυκηνών.

Το βασίλειο των Μυκηνών

Ο πατέρας του Αγαμέμνονα, Ατρέας δολοφονήθηκε από τον Αίγισθο, ο οποίος κατέλαβε το θρόνο και βασίλευε από κοινού με τον πατέρα του, Θυέστη, αδελφό του Ατρέα. Εν τω μεταξύ, ο Μενέλαος κι ο Αγαμέμνονας κατέφυγαν στον Τυνδάρεω, βασιλιά της Σπάρτης, όπου παντρεύτηκαν τις κόρες του: ο Μενέλαος παντρεύτηκε την Ωραία Ελένη κι ο Αγαμέμνονας την Κλυταιμνήστρα. Ο Αγαμέμνονας και η Κλυταιμνήστρα έκαναν τέσσερα παιδιά: έναν γιο, τον Ορέστη, και τρεις κόρες, την Ιφιγένεια, την Ηλέκτρα και τη Χρυσοθέμιδα. Ο Μενέλαος διαδέχτηκε τον Τυνδάρεω ως βασιλιάς της Σπάρτης, ενώ ο Αγαμέμνονας, με τη βοήθεια του αδελφού του, κατάφερε να ανατρέψει το Θυέστη και τον Αίγισθο και να επανακτήσει το βασίλειο των Μυκηνών. Κατάφερε μάλιστα να επεκτείνει το βασίλειό του κι έτσι έγινε ο ισχυρότερος αρχηγός της Ελλάδος.

Το οικογενειακό ιστορικό του Αγαμέμνονα είχε αμαυρωθεί από βιασμούς, φόνους, αιμομιξίες, και προδοσία, συνέπειες του αποτρόπαιου εγκλήματος που διαπράχθηκε από τον πρόγονό του, Τάνταλο, και έπειτα εξ αιτίας μιας κατάρας που επιβλήθηκε στον Πέλοπα, γιο του Ταντάλου, από τον Μύρτιλο, τον οποίο είχε δολοφονήσει. Έτσι ατυχία κυνηγούσε διαδοχικές γενιές του Οίκου των Ατρειδών, μέχρι να εξιλεωθούν από τον Ορέστη σε ένα δικαστήριο που πραγματοποιήθηκε από κοινού από ανθρώπους και θεούς.

 

Η θυσία της Ιφιγένειας

Όταν οι Αχαιοί ξεκίνησαν για την Τροία, ο στόλος τους παρέμενε αγκυροβολημένος στο λιμάνι της Αυλίδας, καθώς δεν υπήρχαν ούριοι άνεμοι για το ταξίδι. Ο μάντης Κάλχας αποκάλυψε ότι αιτία για την κακοτυχία αυτή ήταν ο ίδιος ο Αγαμέμνονας, που σ’ ένα δάσος της Αυλίδας σκότωσε το ελάφι της Αρτέμιδος, της θεάς του κυνηγιού. Οι άνεμοι θα ξαναφυσούσαν μόνο αν ο Αγαμέμνονας πρόσφερε θυσία στη θεά την ίδια του την κόρη, την Ιφιγένεια. Ο Αγαμέμνονας διστακτικός συμφώνησε για τη θυσία, αλλά την τελευταία στιγμή η Άρτεμις απομάκρυνε το σώμα της Ιφιγένειας από το θυσιαστήριο, αντικαθιστώντας το με ένα ελάφι.

Ο θυμός του Αχιλλέα

3351

Η δολοφονία του Αγαμέμνονα

Κατά τη διάρκεια του Τρωικού πολέμου, ο Αγαμέμνονας προσέβαλε τον Αχιλλέα, το μεγαλύτερο ήρωα των Αχαιών, καθώς διεκδίκησε τη Βρισηίδα, σκλάβα του Αχιλλέα, για να αντικαταστήσει τη δική του σκλάβα, Χρυσηίδα, την οποία αναγκάστηκε να επιστρέψει στον πατέρα της τον Χρύση, τον ιερέα του Απόλλωνα για να εξευμενίσει τον θεό. Ο θυμός του Αχιλλέα για τον Αγαμέμνονα αποτέλεσε το θέμα για το έπος της Ιλιάδας του Ομήρου. Με την άλωση της Τροίας, ο Αγαμέμνονας πήρε μαζί του σαν σκλάβα την Κασσάνδρα, κόρη του βασιλιά Πρίαμου. Μαζί επέστρεψαν στις Μυκήνες, αλλά δολοφονήθηκαν από την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της, Αίγισθο, οι οποίοι ανέβηκαν έπειτα στο θρόνο. Ο γιος του Αγαμέμνονα, Ορέστης, αργότερα εκδικήθηκε τη δολοφονία του πατέρα του, σκοτώνοντας τη μητέρα του και τον Αίγισθο.

9662 original

 

ΑΙΓΙΣΘΟΣ

 Murder Aegisthus Louvre K320

Ο Αίγισθος σε συνεργασία με την Κλυταιμνήστρα σκότωσαν τον Αγαμέμνονα

Πατέρας του Αίγισθου ήταν ο Θυέστης. Μητέρα του ήταν η κόρη του Θυέστη Πελοπία· το όνομα της μητέρας της δε μαρτυρείται. Μετά την απομάκρυνση της οικογένειας του Θυέστη από την Αργολίδα, όταν ο Ατρέας κέρδισε τον θρόνο, η κόρη βρήκε προστασία στον βασιλιά Θεσπρωτό της Σικυώνας. Εκεί κατέφυγε και ο Θυέστης μετά τη δολοφονία των αγοριών του από τον Ατρέα, τον διαμελισμό τους και το συμπόσιο που του πρόσφερε ο Ατρέας με τα κρέατα των σφαγμένων παιδιών του. Εκεί, στη Σικυώνα, ο Θυέστης ενώθηκε με την ίδια του την κόρη Πελοπία. Λεγόταν ότι αυτή η ένωση ήταν αποτέλεσμα βιασμού, και μάλιστα στον βωμό της Αθηνάς την ώρα που η Πελοπία τελούσε θυσία, καθώς ο Θυέστης είχε πάρει χρησμό ότι η εκδίκηση θα ερχόταν από γιο που θα αποκτούσε με αιμομικτική ένωση. Την ώρα του βιασμού έπεσε το σπαθί του, ή του το απέσπασε η Πελοπία. Και στις δύο εκδοχές η Πελοπία φύλαξε το ξίφος και το παρέδωσε στον γιο της ως κάτι που θα μπορούσε να συντελέσει στην αναγνώριση πατέρα και γιου αργότερα, όπως και έγινε. Άλλοτε εκδοχή του μύθου θέλει η ένωση πατέρα και κόρης να έγινε χωρίς να γνωρίζει ο ένας την ταυτότητα του άλλου. Όσο ακόμη ήταν έγκυος η Πελοπία, την παντρεύτηκε ο Ατρέας χωρίς να γνωρίζει την ταυτότητά της. Στην εκδοχή που θέλει την ένωση αποτέλεσμα βιασμού, η μητέρα εγκατέλειψε το βρέφος αμέσως μόλις γεννήθηκε στο βουνό, όπου το έθρεψε με το γάλα της μια αίγα, γι’ αυτό και οι βοσκοί ονόμασαν το παιδί Αίγισθο. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή η ένωση έγινε, ανεπίγνωστα για την ταυτότητα των δύο εραστών, στο παλάτι του βασιλιά Θεσπρωτού. Σε άλλη εκδοχή το παιδί μεγάλωσε μέσα στο παλάτι σαν θετός γιος του βασιλιά.

Ο Ατρέας ζήτησε από τους γιους του, ή από τον Αίγισθο, να του βρουν τον Θυέστη και να τον φέρουν στις Μυκήνες. Εκεί τον φυλάκισε και έβαλε τον Αίγισθο να τον σκοτώσει· όμως Θυέστης και Αίγισθος αναγνωρίστηκαν έγκαιρα ως πατέρας και γιος από το σπαθί με το οποίο ήταν έτοιμος να σκοτώσει ο γιος τον πατέρα και το οποίο ήταν το σπαθί που έπεσε από τον Θυέστη, ή του το άρπαξε η Πελοπία, την ώρα του βιασμού. Μάλιστα, κάλεσαν και την Πελοπία, και τότε ο Θυέστης αποκάλυψε σε εκείνην και τον Αίγισθο την πραγματική τους ταυτότητα και τους δεσμούς συγγένειας που τους ένωναν. Η Πελοπία άρπαξε το σπαθί και αυτοκτόνησε. Με αυτό το γεμάτο αίμα σπαθί ο Αίγισθος αναζήτησε τον Ατρέα που τον βρήκε να τελεί ευχαριστήριες θυσίες στους θεούς για τον θάνατο του αδελφού του, που νόμιζε ότι είχε εκτελεστεί. Τον σκότωσε, εξόρισε τους δύο νεαρούς Ατρείδες Αγαμέμνονα και Μενέλαο και βασίλευσε μαζί με τον πατέρα του στις Μυκήνες.Όσο μαινόταν ο Τρωικός πόλεμος, ο Αίγισθος βάλθηκε να γοητεύσει την Κλυταιμνήστρα. Για αρκετό καιρό μετά την αποχώρηση του Αγαμέμνονα, η Κλυταιμνήστρα του έμεινε πιστή. Εξάλλου, ο σύζυγος είχε προνοήσει να αφήσει δίπλα της, σύμβουλό της και πληροφοριοδότη του, τον αοιδό Δημόδοκο. Εκείνη, όμως, γρήγορα υπέκυψε στην πολιορκία του Αίγισθου, ίσως γιατί είχε πληροφορηθεί τη σχέση του άνδρα της με τη Χρυσηίδα, ίσως από εκδίκηση για τη θυσία της Ιφιγένειας, ίσως από προτροπή του Ναύπλιου που είχε βάλει σκοπό της ζωής του να διαφθείρει τις γυναίκες των Ελλήνων στρατηγών, προκειμένου να εκδικηθεί τον θάνατο του γιου του Παλαμήδη. Κλυταιμνήστρα και Αίγισθος έμειναν μαζί μέχρι την επιστροφή του Αγαμέμνονα, οπότε και, σύμφωνα με μια εκδοχή του μύθου, εκδικήθηκε τον θάνατο των αδελφών του από τον Ατρέα εξυφαίνοντας τη δολοφονία του Αγαμέμνονα, γιου του Ατρέα Πράγματι, στο ταξίδι της επιστροφής μετά την άλωση της Τροίας, ο Αγαμέμνονας ταλαιπωρήθηκε πολύ. Καθυστέρησε να ξεκινήσει από την Τροία, προκειμένου να εξιλεώσει, μάταια, τη θεά Αθηνά για τις καταστροφές που επέφεραν οι Αχαιοί στα ιερά των θεών. Με καιρό ευνοϊκό αναχώρησε από την Τρωάδα, έφτασε στην Τένεδο και από εκεί έβαλε πλώρη για την Εύβοια. Στον Καφηρέα πολλά πλοία βούλιαξαν και πολλοί Αχαιοί πνίγηκαν από αναπάντεχη θύελλα. Χάρη στην εύνοια της Ήρας ο Αγαμέμνονας και τα πλοία του διασώθηκαν. Αλλά τρικυμία τον έσπρωξε στα Κύθηρα, όπου παλιά βασίλευε ο Θυέστης και τώρα ο γιος του και εραστής της Κλυταιμνήστρας Αίγισθος, ο οποίος εκείνη την εποχή βρισκόταν στις Μυκήνες και ενημερώθηκε για την επιστροφή του Αγαμέμνονα από φρουρό που ήταν στημένος σε ύψωμα. Έτσι, προτού ο Αγαμέμνων προλάβει να πληροφορηθεί οτιδήποτε σχετικό με το βασίλειό του, ο Αίγισθος τον υποδέχτηκε και τον κάλεσε στο σπίτι του για συμπόσιο. Εκεί τον δολοφόνησε, μαζί με τους είκοσι ακολούθους του, ενώ η κρυμμένη την ώρα του φονικού Κλυταιμνήστρα εμφανίστηκε και με σπαθί σκότωσε την Κασσάνδρα, το σώμα της οποίας παρέμεινε άταφο και γυμνό σε χείμαρρο δίπλα στον τάφο του Αγαμέμνονα

Σύμφωνα με τον Αισχύλο (Αγαμέμνων, 458 π.Χ.), ο οποίος μάλλον ακολουθεί τον Πίνδαρο (Πυθ. 11.17 κ.ε.) και τον παλαιότερο Στησίχορο (7ος-6ος αι. π.Χ.), τη δολοφονία οργάνωσε και εκτέλεσε η Κλυταιμνήστρα, ενώ ο Αίγισθος, άβουλος και δειλός, καυχιέται ότι κατέστρωσε το σχέδιο έχοντας ως κίνητρο την ύβρι που είχε διαπράξει ο πατέρας (ή παππούς) του Αγαμέμνονα, ο Ατρέας, σκοτώνοντας τα παιδιά του αδελφού του Θυέστη και παραθέτοντάς τα ως δείπνο στον πατέρα τους. Για επτά χρόνια βασίλευσε μαζί με την Κλυταιμνήστρα. Σύμφωνα με την τραγωδία Ηλέκτρα του Ευριπίδη, ο Αίγισθος, προκειμένου η γενιά του Ατρέα να μην έχει απογόνους, προσπάθησε να σκοτώσει τον Ορέστη και κράτησε την Ηλέκτρα κοντά του χωρίς να την δίνει σε κανέναν. Τον σκότωσε τελικά ο Ορέστης, την ώρα που τελούσε θυσία στους θεούς -σε παρόμοια στιγμή είχε σκοτώσει ο Αίγισθος τον Ατρέα. Η Ηλέκτρα του Ευριπίδη θα χαρεί με το γεγονός.

Ορέστης

 images 1

Η δολοφονία

Μετά τη δολοφονία του Αγαμέμνονα από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο, η Ηλέκτρα τον φυγάδευσε στη Φωκίδα, στο βασιλιά Στρόφιο, που ήταν θείος του. Ύστερα από χρόνια, ο Ορέστης επέστρεψε στις Μυκήνες με το φίλο και ξάδελφό του Πυλάδη, και εκδικήθηκε το θάνατο του πατέρα του σκοτώνοντας την Κλυταιμνήστρα και τον εραστή της.

Ερινύες, Ιφιγένεια και η χώρα των Ταύρων

Οι Ερινύες όμως, οι θεές της εκδίκησης, άρχισαν να τον καταδιώκουν μέχρι που έφτασε στην Αθήνα και δικάστηκε στον Άρειο Πάγο, όπου με την ψήφο της θεάς Αθηνάς αθωώθηκε. Για να εξιλεωθεί, ωστόσο, ο Ορέστης θα έπρεπε να φέρει στην Αθήνα το άγαλμα της θεάς Αρτέμιδος από την Ταυρίδα. Στη χώρα των Ταύρων, ο Ορέστης και ο Πυλάδης παραλίγο να θυσιαστούν στο βωμό της θεάς από την ίδια την Ιφιγένεια. Αφού τα δυο αδέρφια αναγνωρίστηκαν, με ένα τέχνασμα που σκαρφίστηκε η Ιφιγένεια, κατάφεραν να ξεφύγουν από το βασιλιά της χώρας, Θόα, και να γυρίσουν πίσω σώοι στην Αθήνα.

Σύμφωνα με το μύθο, ο Ορέστης παντρεύτηκε την Ερμιόνη, κόρη του Μενέλαου και της Ωραίας Ελένης. Ήταν βασιλιάς του Άργους, των Μυκηνών και της Λακεδαίμονας. Γιος του ήταν ο Τισαμενός.

ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΧΡΩΜΑ

 Το κόκκινο είναι το χρώμα του αίματος και του κινδύνου, του πάθους και της φωτιάς, της θυσίας και του θυμού, της επανάστασης και του κομμουνισμού. Κόκκινο, σε διάφορες αποχρώσεις, φορούσαν οι αυτοκράτορες και οι άλλοι εστεμμένοι, κόκκινο είναι το χρώμα των απαγορευτικών πινακίδων της τροχαίας και των πυροσβεστικών οχημάτων, των χρεωμένων λογαριασμών και των σπιτιών του πληρωμένου έρωτα. Κόκκινη κάρτα δείχνει ο διαιτητής στους άτακτους παίχτες, κόκκινες γραμμές βάζουν όσοι διαπραγματεύονται (και ενίοτε τις πατάνε), κόκκινες είναι οι φράουλες της Μανωλάδας, κόκκινα και τα δάνεια στις τράπεζες.

Η αρχαία λέξη, ερυθρός, ήδη μυκηναϊκή, ομόρριζη με τις άλλες γλώσσες , επιβιώνει και σήμερα, στον Ερυθρό Σταυρό, στις Ερυθρές Ταξιαρχίες, στην Ερυθρά Θάλασσα, στους ερυθρόδερμους και τους ερυθρόλευκους, στο ερύθημα (κοκκίνισμα) αλλά και στο λυθρίνι (ερυθρίνος).

Ωστόσο, συνήθως λέμε κόκκινος, που και αυτό αρχαίο είναι, αλλά ελληνιστικό, και προέρχεται από τον κόκκο· κόκκος σήμαινε κυρίως κουκούτσι, αλλά στην προκειμένη περίπτωση ήταν τα αβγά ενός εντόμου, που λέγεται κόκκος ο βαφικός, και που συσσωματωμένα πολλά μαζί σε μικρές μπαλίτσες σαν μεγάλες φακές, τις κηκίδες ή πρινοκόκκια, τα έβρισκαν κολλημένα στις βελανιδιές και σε άλλα δέντρα (και στην αρχή τα νόμιζαν καρπούς των δέντρων). Ο κόκκος από τα νεολιθικά χρόνια χρησίμευε, αφού τον ξέραιναν και τον άλεθαν, για την παρασκευή κόκκινης χρωστικής, κι έτσι η λέξη «κόκκινος» από την αρχική της σημασία (ύφασμα βαμμένο με κόκκο, π.χ. καταπέτασμα εξ υακίνθου και πορφύρας και κοκκίνου κεκλωσμένου, στη μετάφραση των Εβδομήκοντα) υποκατέστησε τελικά την παλιότερη «ερυθρός». Πάντως, η αρχαιότερη εμφάνιση της λέξης «κόκκινος» με τη σημασία του χρώματος είναι στον Μένανδρο, στον Σικυώνιο, για κάποιον που κοκκίνισε: καὶ κόκκινος γενόμενος ὑπανεδύετο.

Και το πορφυρό χρώμα είναι επισημότερη και βαθύτερη απόχρωση του κόκκινου, και οφείλει κι αυτό την ονομασία του σε ζώο: σε ένα οστρακοφόρο μαλάκιο που χρησίμευε για την παρασκευή του χρώματος, την πορφύρα, που από τον αδένα του έβγαζε τη βαθυκόκκινη χρωστική που χρησιμοποιούσαν για τα πανάκριβα ρούχα των εστεμμένων, γι’ αυτό και ονομάστηκε Πορφυρογέννητος ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Ζ΄ — η λέξη έχει περάσει και στο αγγλικό purple.

Έχουμε ακόμα το πυρρό (της φωτιάς το χρώμα) ή το ρούσο, το ξανθοκόκκινο, το χρώμα των Ρουσίων του βυζαντινού ιπποδρόμου, από το λατινικό russeus και άσχετο με τους Ρώσους.

 

 porphyra

ΠΟΡΦΥΡΑ

 Πορφύρα: Η αρχαία χρωστική ουσία που ήταν πιο πολύτιμη και απ’ τον χρυσό

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Η διαδικασία παραγωγής της ήταν ιδιαίτερα χρονοβόρα και το τελικό προϊόν άξιζε το βάρος του σε χρυσό. Το 1909 εντοπίσθηκε και μελετήθηκε από τον Fried Leander η χημική της σύνθεση. Η πορφύρα παράγεται από τον υποβράγχιο αδένα, που βρίσκεται στην κοιλότητα του μανδύα ορισμένων ζώντων θαλασσίων οργανισμών. Γι’αυτό ο Όμηρος αποκαλεί τα πορφυρά υφάσματα αλιπόρφυρα. Είναι πιθανόν η βαφή να χρησιμεύει ως αμυντικός μηχανισμός, όπως συμβαίνει με το μαύρο μελάνι στο χταπόδι και τη σουπιά. Το χρώμα ποικίλει από μπλε μέχρι μωβ, σκούρο κόκκινο, πορφυρό. Ο Πλίνιος αναφέρει ότι η πιο επιθυμητή απόχρωση ήταν αυτή που έδινε την εντύπωση πηγμένου αίματος.

Δολώματα τοποθετούνταν μέσα σε καλάθια από λυγαριά για να προσελκύσουν τα μαλάκια. Στη συνέχεια το όστρεο αποχωριζόταν από τη σάρκα, όπου βρίσκεται ο αδένας του μαλακίου. Η όλη διαδικασία διαρκούσε 10 ημέρες. Χρειαζόταν 8000 γρ. σάρκας μαλακίου για την παρασκευή 500 γρ. χρωστικής ουσίας. Το τελικό προϊόν ήταν μια παχύρευστη υγρή βαφή. Στην αρχή άχρωμη έως υποκίτρινη, αποκτούσε έπειτα το περίφημο κόκκινο χρώμα με την έκθεσή της στον ήλιο και την επίδραση του ειδικού ενζύμου “Πορφυράση”. Δώδεκα χιλιάδες όστρεα του είδους Murex Brandaris, παράγουν τόση βαφή, όση χρειάζεται για να βαφεί μόνον ο περίγυρος ενός απλού ενδύματος.

 

ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ

Σύμφωνα με μια μυθολογική παράδοση (Πολυδεύκης-Ονομαστικόν Ι, 45) ο σκύλος του Ηρακλή, μασώντας ένα μαλάκιο πορφύρας βάφτηκε κόκκινος. Παρατηρώντας τον η νύμφη Φοινίκη, ανακάλυψε τον τρόπο παραγωγής του πορφυρού χρώματος. Αυτό κατά τον Πολυδεύκη συνέβη επτά γενεές πριν από τον Τρωικό πόλεμο. Άλλοι μύθοι αναφέρονται στον βασιλιά Φοίνικα, αδελφό του Θηβαίου Κάδμου και της Ευρώπης, ο οποίος ίδρυσε την πόλη Τύρο, όπου κατασκευάζονταν τα καλύτερα πορφυρά υφάσματα. Γι’αυτόν τον λόγο, ίσως, οι πρώτοι ιστοριογράφοι  της αρχαίας Ελλάδας αναφέρονται στη λέξη Φοίνιξ με την έννοια του ερυθρού, αλλά χρησιμοποιούν την ίδια λέξη για το εθνικό όνομα “Φοίνιξ”. Αναφέρουν επίσης όστρεα στις ακτές του Λιβάνου. Οι Φοίνικες, παραγωγοί  της Βασιλικής πορφύρας κατά την 1η χιλιετηρίδα π.Χ., ήσαν και οι κύριοι έμποροι πορφυρών υφασμάτων. Νεώτερες θεωρίες απορρίπτουν τους μύθους και τις παραδόσεις που συνδέουν το όνομα των Φοινίκων με την ανακάλυψη της πορφύρας. Από γλωσσολογικής απόψεως υποστηρίζεται ότι η λέξη πορφύρα έχει άμεση σχέση με το ελληνικό ρήμα “πορφυρώ” που σημαίνει βράζω, μια γλωσσολογική μορφή του ελληνικού “φύρω”. Αφορά δηλαδή “κάτι που πρόκειται να βράσει”. Είναι γνωστό, άλλωστε, ότι τα υφάσματα πριν βυθιστούν στην υγρή βαφή της πορφύρας, έπρεπε να έχουν βράσει σε δυνατή φωτιά για αρκετές μέρες.Από αρχαιολογικής απόψεως, υποστηρίζεται ότι προηγούνται οι κάτοικοι του Αιγαίου στη χρήση της πορφύρας. Οι Μινωίτες της Κρήτης, των Κυθήρων και όλων των μινωικών εγκαταστάσεων στο Αιγαίο αλίευαν τα τρία συγκεκριμένα είδη μαλακίων. Τα κείμενα περί βασιλικών πορφυρών υφασμάτων τεσσάρων πινακίδων Γραμμικής Β’ του 13ου αιώνα που βρέθηκαν στην Κνωσσό, οι αναπαραστάσεις πορφυρών ενδυμάτων και τέλος η παρουσία οστρέων Murex στην Κρήτη και το Αιγαίο υπήρξαν αφορμή για την υποστήριξη της άποψης  ότι  οι Αιγαιοπελαγίτες υπήρξαν οι πρωτοπόροι.

Πηγές

Αισχύλος : Τραγωδία Αγαμέμνων (900-913

Απόδοση στα Νέα Ελληνικά  Ι.Ν.Γυπαρης

Και το αρχαίον κείμενον.

https://el.wikipedia.org/

Η Πορφύρα, μια πολύτιμη χρωστική της Αρχαιότητας

Tης Δρος Λίλιαν Καραλή-Γιαννακοπούλου, BH Expert
Καθηγήτρια Προϊστορικής Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών

 

 

Δημήτρη  Συμεωνίδη JP

Έρευνα και επιμέλεια κειμένων

 

 

 

photos https://palema.gr, https://helens-daughter.livejournal.com/,  https://gr.pinterest.com/pin/77, https://www.backstage.com/, https://www.britannica.com/, https://x.com/tylermLockett, https://www.worldhistory.org/, https://en.wikipedia.org/, https://www.greekboston.com/ https://ucmp.berkeley.edu/,  

Τα άρθρα που δημοσιεύουμε δεν απηχούν αναγκαστικά τις απόψεις μας και δεν δεσμεύουν παρά τους συγγραφείς τους. Η δημοσίευσή τους έχει να κάνει όχι με το αν συμφωνούμε με τις θέσεις που υιοθετούν, αλλά με το αν τα κρίνουμε ενδιαφέροντα για τους αναγνώστες μας.

Ακολουθήστε μας στο Facebook @grnewsradiofl

Ακολουθήστε μας στο Twitter @grnewsradiofl

 

Copyright 2021 Businessrise Group.  All rights reserved. Απαγορεύται ρητώς η αναδημοσίευση, αναπαραγωγή ή αναδιανομή μέρους ή όλου του υλικού του ιστοχώρου χωρίς τις κάτωθι προυποθέσεις: Θα υπάρχει ενεργός σύνδεσμος προς το άρθρο ή την σελίδα. Ο ενεργός σύνδεσμος θα πρέπει να είναι do follow Όταν τα κείμενα υπογράφονται από συντάκτες, τότε θα πρέπει να περιλαμβάνεται το όνομα του συντάκτη και ο ενεργός σύνδεσμος που οδηγεί στο προφίλ του Το κείμενο δεν πρέπει να αλλοιώνεται σε καμία περίπτωση ή αν αυτό κρίνεται απαραίτητο να συμβεί, τότε θα πρέπει να είναι ξεκάθαρο στον αναγνώστη ποιο είναι το πρωτότυπο κείμενο και ποιες είναι οι προσθήκες ή οι αλλαγές. αν δεν πληρούνται αυτές οι προυποθέσεις, τότε το νομικό τμήμα μας θα προβεί σε καταγγελία DMCA, χωρίς ειδοποίηση, και θα προβεί σε όλες τις απαιτούμενες νομικές ενέργειες.

Άλλα Άρθρα

Τελευταία Άρθρα

Σχολιασμός Επικαιρότητας

Ενδιαφέροντα Θέματα

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων


Συμβουλές Μαγειρικής

Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
Estiatorio Milos Miami
International sounds DJ Entertainment

Pin It on Pinterest

Share This