Την ξοδέψαμε τη ζωή μας
για δέκα βήματα μπροστά
για δέκα σκαλιά πάνω.
Αλλά και μέχρι να ανακαλύψουμε πλόες ονείρων
τροχιές άστρων
και να ταξιδέψουμε όπου τελειώνει ο ουρανός.
Να γίνουμε οιωνοσκόποι.
Να ανακαλύψουμε την ηλικία της θάλασσας.
Να αποθηκεύσουμε τα όστρακα των ονείρων.
Να βρούμε τα χρώματα της Ίριδας.
Να δούμε τη λάμψη της σταλαγματιάς
και την υπόσχεση της αστραπής.
Να αισθανθούμε τις αναπνοές της γης
και τη θαλπωρή της φωτιάς.
Να αντισταθούμε σε ό,τι μας ακυρώνει.
Να εδραιώσουμε την πεποίθηση ότι και οι ήττες
σφυρηλατούν χαρακτήρες.
Να προσκυνήσουμε τα χέρια του Γεννήτορα
κι ευλαβικά να γονατίσουμε
μπροστά στις Μάνες – Παναγιές του κόσμου.
Κι απομεσήμερο υπομονής
αναζητώντας το χρέος
το λιγοστό χώμα
τον ελάχιστο ίσκιο
και το δάκρυ του βράχου.
Λυγίσαμε;
Γίνε μέταλλο μου είπες
κι έγινα ανθός.
Γίνε μέταλλο σου είπα
κι ήρθες μέλισσα.
photo pexels, https://pixabay.com





























