Ι
Ό,τι βρέχει το Ιόνιο σε μια αγκαλιά σας φέρνω.
Την Πύλο, το Ναυαρίνο, την Κυπαρισσία
την Κυλλήνη, τον Άραξο, τον Αστακό.
Την Αμφιλοχία, την Πρέβεζα, την Πάργα
την Ηγουμενίτσα, την Πάτρα και το Μεσολόγγι.
II
Αγιοβότανα, οινοπνεύματα, καρποί και άνθη
καρδιές καθαρές, μάτια ουρανούς, αστέρια λάμποντα.
Το Αργοστόλι, το Ληξούρι, τη Σάμη
τις χώρες Ζακύνθου, Λευκάδας, Κερκύρας.
Τη Βασιλική, την Κασσιόπη, τη Λευκίμη
το λόφο του Στράνη και την Αγία Πελαγία.
III
Βροχή από τα μάτια μου γέμισα το σταμνί σας.
Τα κάστρα, οι εκκλησιές, τα ξωκλήσια
τα θέατρα, τα ωδεία, οι βιβλιοθήκες
οι κόλποι, τα όρη, τα ακρωτήρια
οι άνθρωποι, οι αγώνες τους και οι σιωπές τους.
IV
Μνήμη της πέτρας του νερού και των ανθρώπων μνήμη.
Ό,τι βρέχει το Ιόνιο υμνώ στους ανέμους.
Ες αεί το Ιόνιο
Βότσαλα σας φιλώ.
Χαϊδεύω τους βράχους τους δαρμένους
απ’ την οργή των κυμάτων.
Η ανάμνηση δάκρυ που στάζει
στον ανθό και στο αλάτι.
Αθάνατοι οι πρόγονοί μας.
Αθάνατα τα λόγια και τα όνειρα.
photo JohnNaturePhotos, https://pixabay.com

















































