Νησί του ήλιου της αυγής, της θάλασσας σμαράγδι,
της Αφροδίτης γέννημα, πολύτιμο πετράδι.
Εκεί μέσα στα σπλάχνα σου, του Τεύκρου η Σαλαμίνα,
αντιλαλεί από το θέατρο και απ’ της σιωπής το μνήμα.
Η αρχαία πέτρα σου κρατά πολιτισμού μνημεία
που ανθίσαν και σου πρόσφεραν της γης σου τη μαγεία
Στους Σόλους, στην Αμμόχωστο, με τα ψηλά τα τείχη,
Παντού τα έργα θαυμαστά ,αντίσταση στη λήθη
Μεσαορία ο κάμπος σου, χρυσό στάχυ της Κύπρου,
που γέμιζε ψωμί ζωής τα σπιτικά της νήσου
Τώρα ο άνεμος περνά απ’ τα στενά, τις μάντρες
απάτητες οι στράτες και οι σκονισμένες σκάλες.
Η Μόρφου με το άρωμα των ανθισμένων δέντρων,
βαστά στο χώμα ,στη ψυχή , ανάσες των διωγμένων
Ξεριζωμού το όνειδος, πολέμου ο σφαγιάς
οδήγησε χιλιάδες στο δρόμο προσφυγιάς.
Τα σπίτια ορφανά, αραχνιασμένα, φαντάσματα μες τη σιωπή θλιμμένα
Φωτογραφίες που κοιτούν,
στην πόρτα κάποιον καρτερούν.
Χορτάριασαν τ αυλόγυρα, οι κήποι μαραζώνουν
Εσίγησαν οι εκκλησιές, πιστοί δεν τις ζυγώνουν
Τα γέλια σώπασαν παντού, παιδιά δεν τραγουδάνε,
ούτε των φούρνων το ψωμί μοσχοβολά να φάνε.
Μάνες κρατάνε σκυθρωπές εικόνες των παιδιών τους
χρόνια ζητούν απτόητες δικαίωση ψυχών τους.
Βαθιά η πληγή στα σωθικά και στης ζωής τη μοίρα
το δάκρυ τους εστέγνωσε στης προσμονής τη θύρα
Η βόρεια Κύπρος κουβαλά της εισβολής τα πάθη
Αυτή η πληγή δεν έκλεισε, και του διωγμού τ αγκάθι
Με τον ζυγό της κατοχής κι η πέτρα της δακρύζει
Η θάλασσα της δεν ξεχνά, φύση πια δεν ανθίζει
Οι δρόμοι όλοι καρτερούν, τα βήματα θυμούνται.
Σ΄ επιστροφής αγνάντεμα οι ράχες της κρατιούνται
Κύπρο που σέ κοψαν στα δυο, με πληγωμένα σπλάχνα
κρατάς γερά στη θύμηση τα ερειπωμένα κάστρα.
Όσο τη μνήμη τη βαστάς, άσβεστο φως θα μένει
Η ελπίδα καίει και κρατά ,κραυγή στην οικουμένη.
photo jorono, https://pixabay.com
