BLOG

Το σκάφος άρχισε ν ανεβαίνει όλο και ψηλότερα, ο G.P τους είπε να δεθούν, έβαλε τον αυτόματο επιταχυντή και αναπτύχθηκε μια πολύ μεγάλη ταχύτητα μετά από λίγο η γη φαινόταν σαν ένα μικρό πορτοκάλι . Έτρεχαν μέσα στο χρόνο με ταχύτητα που ποτέ κανείς γήινος δεν είχε...

Σιωπηλά αποσύρεται η γλυκύτητα στο μεταξένιο κουκούλι που ύφανε για να φυλάξει ανέπαφο τον έρωτα ...... Καθώς κρατώ τρυφερά το νυχτολούλουδο που φύτεψα για να υποδεχτώ την άνοιξη ακουμπώ το βλέμμα μου στο μπαλκόνι της προσμονής.... Ο άνεμος χαϊδεύει τα μαλλιά των...

Ένα ανθοπωλείο όλο μνήμες το στήθος μου· υπάρχεις. Η ζωή μου γέμισε όστρακα από θάλασσες του Καββαδία. Δάσος από φαγωμένες λέξεις.   Επιδρομή σαρκοβόρων φόβων…   Τα σκαλιά ανέβηκα για ν΄ ακούγεται τη νύχτα ο λυγμός· αντέχεις; Ψηλά κοίταξα για να βρέξει φως ο...

Τελευταία φορά που σε έψαξα πάλι Δίνω τέλος εδώ ,δεν μπορώ άλλο φτάνει, Φτάνει.... Όσα ζήσαμε εμείς, έφυγαν σαν ταινία Μείναμε μονάχοι ,έρημοι σαν πλατεία Βάζω σ όλα τελεια Τέλος η τυραννία,η αδυναμία,κ η προσμονή Βάζω σ όλα τελεια,δεν θα είσαι καμία Δεν θα είσαι...