BLOG

Ω! Ιώ εσύ   Ανθόσπερμο κάλλος Της γης των Ατρειδών Η Ουράνια λάγνα ματιά σου   Πόθος Του Κοσμοκράτορα Δία και Της δικής μου αγνότητας  Στα λεμονόσχημα στήθη σου    Άνοιξης μοσχομύριστο γιασεμί Αγκαλιασμένοι χόρευαν Ο οίστρος του Δία Με τον πόνο της άρνησής σου Πιότερο...

Δειλά - δειλά μπήκαν μέσα και αμέσως έγιναν κι εκείνοι μικροί. τους είπε και έκατσαν στα καρεκλάκια που ήταν φτιαγμένα για το ύψος τους λέγοντας τους ότι το κόκκινο φως που άναψε όταν μπήκατε μέσα ήταν εκείνο που προκαλεί την σμίκρυνση, δείτε τώρα ένα πείραμα, σήκω...

Σε ονειρεύτηκα σε λίμνη σμαραγδένια και φορούσες εκείνη την ματιά …. Σε θέλω μου έλεγε Ξεχύνονταν στους ώμους σου βρεγμένα μαλλιά Κι ανάμεσα στα στήθη σου η πεθυμιά Με μηρούς από αλάβαστρο με φυλάκισες γλυκά επάνω στην τρυφερή σου υπόσχεση Μου χάρισες τα πιο υγρά...

Πάνω στης καταιγίδας το δελφίνι υποκλίθηκα στο άγνωστο. Τους χρησμούς μου ήπιε το νερό. Λένε πως όσοι νοσταλγούν πενθούνε. Πονάνε τις αστροφεγγιές που χάνονται στο χάος.   Απόχτησα απαντήσεις γεύτηκα καρπούς κι ερωτήματα.   Από αρχαιοτάτων πόνων έτσι γίνεται...