BLOG

Σε ονειρεύτηκα σε λίμνη σμαραγδένια και φορούσες εκείνη την ματιά …. Σε θέλω μου έλεγε Ξεχύνονταν στους ώμους σου βρεγμένα μαλλιά Κι ανάμεσα στα στήθη σου η πεθυμιά Με μηρούς από αλάβαστρο με φυλάκισες γλυκά επάνω στην τρυφερή σου υπόσχεση Μου χάρισες τα πιο υγρά...

Πάνω στης καταιγίδας το δελφίνι υποκλίθηκα στο άγνωστο. Τους χρησμούς μου ήπιε το νερό. Λένε πως όσοι νοσταλγούν πενθούνε. Πονάνε τις αστροφεγγιές που χάνονται στο χάος.   Απόχτησα απαντήσεις γεύτηκα καρπούς κι ερωτήματα.   Από αρχαιοτάτων πόνων έτσι γίνεται...

Ξανοιχτηκες... σε άγνωστα κ απατά νερά περιπλανήθηκες Ταξίδι προς το άγνωστο ξανά, Δεν νοιάζεσαι ποια είναι τελικά, Εκείνη η φωτιά στα στεριανα, Που καίει κ σε περιμένει ακόμα  Ξεμακρυνες..... Δεν γύρισες ποτέ πραγματικά, να την κοιτάξεις την ελπίδα ,τελικα Το άγνωστο...